บทที่ 721

“ได้ยินเรื่องนั้นใช่ไหม?”

ผู้เฒ่าถามทันทีที่เธอเข้ามาในห้องศึกษา

แจสมินพยักหน้าอย่างหนักแน่น

ถ้าความจริงที่ว่า รุ่นเด็ก ๆ ของตระกูลของพวกเธอถูกลงโทษไม่ให้ออกจากบ้านถาวรก็เพียงพอที่จะทำให้แจสมินเศร้าหมองและหดหู่ใจในทุก ๆ วันแล้ว งั้นเธอก็คงจะเศร้าโศกกับเหตุการณ์ซึ่งเกี่ยวข้องกับพ่อแม่ของเธอตลอดไปแน่

อย่างน้อยเมื่อเธอถูกลงโทษไม่ให้ออกจากบ้าน เธอก็ยังสามารถอาละวาดเหมือนเด็ก ๆ หรือร้องทุกข์เกี่ยวกับมันได้ แต่นับตั้งแต่ที่เธอเป็นเด็ก ไม่มีใครเคยบอกเธอเลยเกี่ยวกับเรื่องพ่อแม่ของเธอเอง เธอเพียงจะถูกเฆี่ยนตีเท่านั้นเมื่อเธอถามเกี่ยวกับพวกเขา

“หลานเกลียดปู่ไหมที่ปิดบังเรื่องนี้จากหนูมานานหลายปีขนาดนี้?”

ผู้เฒ่าถาม

“ไม่ค่ะ หนูไม่ได้เกลียดปู่ หนูเข้าใจว่าปู่ปิดบังเรื่องนี้จากหนูก็เพราะผลประโยชน์หนูเอง!”

แจสมินกล่าว

“แจสมิน ปู่เห็นสมรรถภาพของหนูในช่วงสองสามปีที่ผ่านมานี้ พูดตรง ๆ ไม่อ้อมค้อม ปู่ภูมิใจที่มีหลานสาวอย่างหนู พ่อแม่ของหนูบนสวรรค์ก็คงจะภูมิใจในตัวหนูมากเหมือนกัน”

ผู้เฒ่าตบไหล่ของแจสมินเบา ๆ อย่าง

“งั้นคุณปู่คะ ใครคือศัตรูของตระกูลเฟนเดอร์สันของเราตลอดมานี้ล่ะคะ? แล้วพวกเขารับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับพ่อแม่ของหนูไหม?”

แจสมินถาม

ผู้เฒ่าสูดหายใจเข้าลึก จากนั้นเขาก็มองไปยังมุมหนึ่งในห้องศึกษาและพยักหน้าเล็กน้อย

“ปู่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะปิดบังเรื่องเหล่านี้จากหนู หนูเป็นคนที่โดดเด่น และหนูก็มีความสามารถที่ยอดเยี่ยม ปู่คิดว่าปู่สามารถเล่าเรื่องบางอย่างให้หนูฟังได้แล้วตอนนี้”

ผู้เฒ่าหยุดชะงักไปชั่วขณะก่อนจะพูดขึ้นมา “ถูกต้อง ตระกูลเฟนเดอร์สันของเรามีศัตรูที่แข็งแกร่งอยู่เสมอ และนั่นก็คือ ตระกูลคลอฟอร์ด!”

“ตระกูลคลอฟอร์ดเหรอคะ? ทำไมหนูไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย?”

แจสมินฟังดูตกตะลึงไป

“แน่นอน ตระกูลนั้นไม่ได้ซ่อนตัวเหมือนกับพวกเรา มีเพียงไม่กี่ครอบครัวที่สามารถบรรลุระดับความเหนือกว่า และอิทธิพลของพวกเขาได้! นอกจากนี้ ปู่เก็บหนูไว้ในประตูรั้วของเรามานานกว่ายี่สิบปีแล้วตอนนี้ จริง ๆ แล้วหนูเคยเห็นโลกภายนอกมามากแค่ไหนกันล่ะ?”

ผู้เฒ่าถาม

“แต่ทำไม? ทำไมตระกูลคลอฟอร์ดถึงทำกับเราแบบนี้ล่ะคะ?”

แจสมินเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

“เรื่องมันยาว พูดสั้น ๆ ความบาดหมางของพวกเรานั้นเริ่มจากรุ่นของปู่ และมันก็ดำเนินมาจนถึงรุ่นพ่อแม่ของหนู หนูต้องจำเรื่องนี้ให้ดี ยังไงซะ ระมัดระวังคนจากตระกูลคลอฟอร์ดอยู่เสมอ! เข้าใจชัดแล้วนะ?”

ผู้เฒ่ากล่าวอย่างน่าเวทนา