บทที่ 722

แน่นอน ปู่ของเธอจะก้าวออกมาและเข้าไปแทรกแซงตั้งแต่ที่เธอจะสืบทอดทรัพย์นั้นอย่างทันทีทันใด

แจสมินไม่ต้องเป็นกังวลเกี่ยวกับตระกูลชุยเลอร์ แม้ตระกูลชุยเลอร์ค่อนข้างมีอำนาจและมีอิทธิพล พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะล้ำเส้นโดยไม่เลือกหน้าหรอก

แจสมินเดินออกไปจากห้องศึกษาของปู่ของเธอ เธอเก็บซ่อนรูปถ่ายนั้นอย่างเหมาะสม และเธอกำลังจะกลับไปที่ห้องนอนของเธอ

“แจสมิน ฉันรอเธอมานานแล้วนะตอนนี้!”

ภายใต้ความมือมิดของยามค่ำคืน มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังอยู่นอกลานบ้าน

“ยาเอล ชุยเลอร์ ทำไมนายถึงมารอฉัน?”

แจสมินกล่าวอย่างเย็นชา

“ฉันได้ยินมาจากคนอื่นในบ่ายนี้ว่าเธอได้รับบาดเจ็บ ฉันได้ยินว่าเธอถูกคนอื่นทำร้ายมา ฉันเป็นห่วงเธอ ดังนั้นฉันจึงมาถามเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะทำให้เขาชดใช้มันอย่างหนักแน่!” ยาเอลกล่าว

“ไม่ใช่เรื่องของนาย ให้ฉันบอกนายนะ ถ้านายกล้าแตะต้องเพื่อนร่วมชั้นของฉันแม้แต่นิดเดียวล่ะก็ ฉันจะไม่มีวันให้อภัยนายอย่างแน่นอน!”

แจสมินโกรธขึ้นมาฉับพลัน

“ก็ได้ ฉันจะยกโทษให้ผู้ชายคนนั้น แจสมิน อย่าโกรธไปเลย!”

ยาเอลตอบกลับอย่างรวดเร็ว

“นายมีอย่างอื่นที่จะต้องพูดกับฉันอีกไหม? ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันจะกลับเข้าไปเดี๋ยวนี้แล้ว”

หลังจากนั้น เธอก็เหลือบมองยาเอลเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสีหน้าที่รังเกียจก่อนที่เธอจะวิ่งหนีไป

“แจสมิน! แจสมิน!”

ยาเอลตะโกนเรียกตามหลังเธอ

แต่แจสมินก็ไปไกลเกินกว่าจะได้ยินแล้ว

ยาเอลกำหมัดของเขาแน่น

“คุณผู้ชาย ผมบอกคุณมาก่อนแล้ว เธอจะไม่เห็นมันหรอกแม้คุณจะดีกับเธอมากแค่ไหนก็ตาม!”

ขณะนั้น ชายชราคนหนึ่งที่ไขว้มือไว้ข้างหลังก็เดินออกมาจากหลังต้นไม้ข้างถนน

ในคืนที่มืดมิด ชายชราจึงดูค่อนข้างน่ากลัวมาก

เป็นเพราะครึ่งหน้าของเขาขาวในขณะที่อีกครึ่งซีกกล้บเป็นสีดำ เขาดูเหมือนเป็นสิ่งแปลกปลอมที่ผุดขึ้นมาจากนรกยังไงยังงั้น

ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเศร้าหมอง และพวกมันก็จมลงไปในเข้าตาของเขา เขามาจากที่ไหนไม่รู้ แน่นอนว่าเขารู้สึกตื่นกลัว