บทที่ 859

ผู้ชายคนหนึ่งกระชากผมของยูราทันทีก่อนจะตบเขาหลาย ๆ ครั้ง

เป็นตอนนั้นเอง เมื่อยูราเห็นลูกน้องคนอื่นของเชนกำลังควงมีดใส่เขา เมื่อเขากลับมามีสติอีกครั้งในท้ายที่สุด

“อ อย่ากระทำบุ่มบ่ามตอนนี้เลย คุณหลง! ถ้ามีอะไร ก็พูดออกมาเถอะ!” ยูราพูดตะกุกตะกัก ขณะที่ความกลัวของเขาเพิ่มขึ้นในแต่ละวินาที

“ฮ่า! ถ้าคุณจะตระหนักได้มากขึ้นสักนิดว่าจะทำตัวให้เหมาะสมได้อย่างไรนั้น งั้นผมก็คงไม่จำเป็นต้องปฏิบัติต่อคุณแบบนี้ตั้งแต่แรกหรอก! ไม่ว่าจะยังไง ทำไมคุณถึงพูดราวกับว่าผมตามคุณมาเพราะจะหาเรื่องล่ะ? ผมมาที่นี่ก็เพื่อตัวคุณเอง! อย่าลืมว่า ไม่มีใครจะสามารถเดาได้ว่าเบมีพี่น้องคลอฟอร์ดอยู่ข้างเธอ ตอนนี้เธอก็เป็นผู้มีอิทธิพลมากที่สุดในยานเคนทั้งหมดนี้แล้ว! ในขณะที่ตระกูลหลงจะทนทุกข์อย่างมากจากเรื่องนั้นอย่างแน่นอน ผมมั่นใจว่าคนที่จะต้องประสบกับการสูญเสียอย่างใหญ่หลวงก็คือคุณนะ คุณเยลแมน! คุณไม่เห็นด้วยเหรอ? เมื่อทายาทในอนาคตของตระกูลของคุณ ตอนนี้กลับถูกลดระดับลงเป็นคนไม่สำคัญ ผมพูดไม่ถูกหรือไง?

เมื่อได้ยินแบบนั้น ยูราจึงกำหมัดอย่างแรงก่อนจะพูดขึ้นมา “คุณต้องการจะพูดอะไรกันแน่ คุณหลง?”

“ผมเหรอ? โอ้ ผมไม่ได้จะพูดอะไร! เมื่อพูดแล้วก็ ผมได้ยินมาว่าท่านผู้หญิงเยลแมนได้ประกาศว่าเบจะเป็นทายาทของตระกูลเยลแมน! คุณช่างอยู่ในตำแหน่งที่น่าสงสารเสียจริง…สุดท้ายแล้วคุณไม่เพียงแต่ไม่ได้รับอะไร แต่เบก็ยังวางแผนต่อต้านคุณกับครอบครัวของคุณแล้วอีกด้วย!”

เชนเฝ้ามอง ในขณะที่สีหน้าสิ้นหวังของยูราเปลี่ยนเป็นเลวร้ายลงด้วยทุกคำพูดที่เขาพูดไป เมื่อเขามั่นใจว่ายูราไม่สามารถเศร้าใจไปได้กว่านี้แล้ว จากนั้นเชนจึงกล่าวเสริม “เอาล่ะ เนื่องจากคุณก็หมดหวังมากขนาดนี้แล้ว ทำไมคุณไม่ร่วมมือกับตระกูลหลงล่ะ? หากพวกเราจะมีอันเป็นไป พวกเราก็อาจจะสู้จนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายของพวกเราเช่นกัน ถ้าทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี ตระกูลหลงก็อาจลงเอยโดยไม่ต้องประสบกับความสูญเสียมหาศาลขนาดนั้น และคุณก็อาจจะยังคงสามารถควบคุมตระกูลเยลแมนได้! ความจริงแล้ว คุณยังสามารถลงเอยด้วยการเป็นเจ้านายของครอบครัวได้ด้วยซ้ำ ถ้าคุณร่วมกับพวกเรา!”

“คุณ…อะไรนะ…? แผนของคุณคืออะไร…?” ยูราถามหลังจากคิดเกี่ยวกับคำพูดของเชนครู่หนึ่ง

“สนใจใช่ไหม? งั้นก็มาคุยเรื่องนี้กัน!” เชนตอบกลับ ด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าของเขา ขณะที่เขาพยักหน้า

เวลาเกือบเช้าตรู่ในอีกสามวันต่อมา เมื่อรถทีมหนึ่งออกจากบ้านตระกูลเยลแมนไป

“เนื่องจากครอบครัวของเธอทั้งมีอำนาจและมีอิทธิพล มันจึงไม่น่าประหลาดใจที่เธอรู้เกี่ยวกับพวกโมลเดลในยานเคน…แม้ครั้งสุดท้ายที่ยายติดต่อพวกเขาไปสองสามปีก่อน ยายจำได้อย่างชัดเจนว่าตระกูลของพวกเขาเป็นหนี้บุญคุณยายครั้งหนึ่ง ถึงอย่างนั้นอย่างที่ยายพูดไป มันก็หลายปีแล้วตั้งแต่พวกเราพบกันครั้งสุดท้าย และยายก็ไม่มั่นใจว่าพกเขายังคงเต็มใจที่จะสนใจครอบครัวอย่างพวกเราหรือไม่…” ท่านผู้หญิงเยลแมนกล่าว ขณะที่เธอจับมือขวาของเจอรัลด์อยู่ในรถ

หลังจากทำความรู้จักเจอรัลด์ให้มากขึ้นเล็กน้อยในช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี้ ท่านผู้หญิงเยลแมนก็พบว่าตัวเองเอ็นดูหลานชายที่อ่อนโยนคนนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ

เป็นผลให้เมื่อได้รู้เกี่ยวกับรายละเอียดของการหายตัวไปของมีล่า และน้องชายของดีแลน เธอจึงตกลงที่จะไปเผชิญหน้ากับตระกูลโมลเดลด้วยกันกับเจอรัลด์อย่างทันทีทันใด

เนื่องจากพวกเขามีเวลาว่างก่อนจะมาถึงที่บ้าของตระกูลโมลเดลกันจริง ๆ ท่านผู้หญิงเยลแมนจึงเล่าให้เจอรัลด์ฟังถึงใจความสำคัญที่เธอได้รู้จักมักคุ้นกับพวกโมลเดลตั้งแต่แรกได้อย่างไร

พูดง่าย ๆ มันเป็นเรื่องบังเอิญซะส่วนใหญ่