บทที่ 863

การหายตัวไปของเบได้สร้างความโกลาหลครั้งใหญ่ท่ามกลางคนเหล่านั้นที่อาศัยอยู่ในยานเคน และนั่นก็รวมถึงผู้มีอิทธิพลหลาย ๆ คนจากแจ็คสันวิลล์ด้วย เนื่องจากพวกเขารู้ว่าคุณคลอฟอร์ดไม่อยู่แถวนี้ พวกเขาจึงส่งลูกน้องของตัวเองออกไปตามหาเบในระหว่างนั้นกัน

ในขณะที่พวกเขาสงสัยคนสองสามคนที่เกี่ยวข้อง แต่สุดท้ายก็ไม่มีเบาะแสเพียงพอจะไปต่อได้ เบแค่ดูเหมือนว่าจะหายเข้าตัวเข้าไปในอากาศได้อย่างนั้นแหละ!

ถึงแม้แคทเธอรีนเองต้องการจะติดต่อตระกูลคลอฟอร์ดจากนอร์เบย์ แต่ก็มีเพียงเบเท่านั้นที่สามารถติดต่อพวกเขาได้! ไม่มีใครเลยที่จะรู้วิธีติดต่อพวกเขาได้ด้วยซ้ำ!

พวกเขาก็ไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าเบยังคงมีขีวิตอยู่หรือไม่ อย่าลืมว่ามันก็เป็นเวลาถึงเจ็ดวันแล้วตั้งแต่ที่ใครก็ตามที่ได้เห็นเธอ ตั้งแต่วันนั้นเธอก็ตระหนักได้ว่าลูกสาวของเธออาจจะตายไปแล้วก็ได้ แคทเธอรีนมีสีหน้าหดหู่เป็นอย่างมากบนใบหน้าของเธอ

วันนี้สมาชิกของตระกูลเยลแมนทุกคนมารวมตัวกันเพื่อหารือถึงความคืบหน้าในการหายตัวไปของเบ แม้ทุกคนที่การประชุมจะเอาจริงเอาจังกัน แต่แคทเธอรีนเองก็ร้องไห้หนักมากอยู่ดี

ไม่มีใครพูดแม้แต่คำเดียว และทุกคนเพียงก้มหน้าของพวกเขาลง ในขณะที่เผชิญกับแม่ที่ทุกข์ใจคนนี้

ท่ามกลางเยลแมน อย่างไรก็ดียูราและโรสก็แอบยิ้ม ในขณะที่พวกเขาแลกเปลี่ยนสายตาสบตากัน

แผนการนั้นไร้ที่ติ ท้ายที่สุดแล้ว ด้วยความช่วยเหลือของตระกูลหลง แน่นอนว่าพวกเขาจะไม่สามารถตามหาเบาะแสใด ๆ ได้จากการสืบสวนของพวกเขา! แม้ว่าคนอื่น ๆ จะสงสัยพวกเขาอยู่ก็ตาม แต่การมีตระกูลหลงอยู่ข้างพวกเขา จึงไม่มีใครจะสามารถแตะต้องแม่ลูกคู่นี้ได้

“คุณเยลแมน! ทั้งคุณคลอฟอร์ดและท่านประธานได้กลับมาแล้วครับ!” คนรับใช้คนหนึ่งตะโกนขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

“อะไรนะ? ในที่สุดเจอรัลด์ก็กลับมาแล้วเหรอ?” แคทเธอรีนถาม ขณะที่เธอตกใจและรีบออกไปด้านนอก

เยลแมนคนอื่น ๆ หลายคนก็ตามพวกเขาออกไปเช่นกัน ทุกคนนอกจากยูราและแม่ของเขา

“…ม แม่…เจอรัลด์กลับมาแล้ว!” ยูรากล่าว ขณะที่เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ รู้สึกตัวสั่นขึ้นมา

“ไม่ต้องกลัว! ไม่มีอะไรที่ต้องกลัว! พวกเขากลับมาแล้วยังไงล่ะ?” โรสปลอบโยนอย่างใจเย็น

เมื่อได้ยินแบบนั้น ยูราจึงกลายเป็นยิ่งมั่นใจมากขึ้นในแผนการของพวกเขา ว่าจะยังคงใช้ได้ในท้ายที่สุด

เจอรัลด์เองก็กำลังช่วยท่านผู้หญิงเยลแมนลงจากรถ ทั้ง ๆ ที่ในวัยนี้ของเธอ แต่เธอก็ไปเป็นเพื่อนเจอรัลด์สำหรับแปดวันที่ผ่านมา มันจึงเป็นเรื่องปกติที่เธอจะเหนื่อยล้าเช่นนี้

เมื่อเขาเห็นเยลแมนคนอื่น ๆ กำลังเดินออกมาเพื่อต้อนรับการกลับมาของพวกเขา เขากำลังจะกล่าวทักทายพวกเขา แต่แคทเธอรีนเดินโซเซมาหาเขาก่อนจะคว้าแขนของเขาเอาไว้ และร้องขอ “จ เจอรัลด์! ขอบคุณพระเจ้าที่ในที่สุดเธอก็กลับมา! ได้โปรด! พวกเราต้องช่วยชีวิตเบนะ!”