บทที่ 869

“ขอบคุณในการให้ความร่วมมือ พวกเราจะมารับทรัพย์สินทั้งหลายจากคุณในเจ็ดวันนี้” ฟิลิปกล่าว

ด้วยเหตุนี้เจอรัลด์ก็เริ่มจากไป และลูกน้องของเขาก็ติดตามหลังเขาไป

แขกคนอื่น ๆ ไม่กล้าที่จะยังคงอยู่ที่นั่นต่อเหมือนกัน หลังจากได้เห็นเหตุการณ์ร้ายแรงที่เพิ่งเกิดขึ้นกับตระกูลหลง พวกเขาก็รีบออกไป หลังจากคนของเจอรัลด์จากไปแล้ว

“พ่อ…ทำไมล่ะ? ทำไมพ่อถึงเซ็นมันไปล่ะ?! มันจะเป็นปัญหาตรงไหนกัน? พวกเราก็สามารถสู้พวกเขาได้! ท้ายที่สุดแล้ว พวกเราก็ไม่ได้กลัวตายกันสักหน่อย!” ผู้ชายวัยกลางคน คนหนึ่งร้องออกมา

การตบอย่างรุนแรงจากนายท่านหลงคือ การตอบกลับในทันที!

“โง่จริง! แกอยากจะให้ทั้งตระกูลของเราถูกทำลายลงจนถึงจุดที่ไม่ได้กลับมาจริง ๆ หรือไง? แกอยากให้ตระกูลหลงไม่มีลูกหลานเหลือไว้ข้างหลังเหรอ?!” นายท่านหลงคำรามใส่ เมื่อจ้องไปที่ชายคนนั้นอย่างดุร้าย ขณะที่ริมฝีปากของเขายังคงกระตุกต่อไปอย่างเกรี้ยวกราด

“พวกเราถูกพี่น้องคลอฟอร์ดเอาชนะโดยสิ้นเชิงคราวนี้! ในขณะที่พวกเราวางแผนต่อต้านพวกเขาอย่างลับ ๆ ในหลายปีที่ผ่านมานี้ แต่ภูมิหลังของพวกเขามีอำนาจมากเกินไป!” นายท่านหลงกล่าวเสริม ขณะที่เขากำหมัดแน่น

“แต่…แต่พ่อครับ! พวกเราไม่เหลืออะไรแล้วในตอนนี้!”

“ก็จริง พวกเราไม่ได้เป็นเจ้าของอะไรอีกต่อไปแล้ว!” นายท่านหลงตอบกลับพร้อมกับพยักหน้า

“ถึงอย่างนั้นพวกเรายังคงมีประวัติศาสตร์ที่ยาวนานหลายทศวรรษ! พวกเราจะไม่หายไปจากเวสตันได้ง่าย ๆ ขนาดนั้นหรอก! อย่าลืมว่า พวกเรายังคงมีแหล่งพึ่งพิงสุดท้ายอยู่!”

“…แหล่งพึ่งพิงสุดท้ายเหรอ?”

นายท่านหลงพยักหน้าเป็นการตอบสนองก่อนจะพูดขึ้นมา “แกเคยได้ยิน…ตระกูลโมลเดลในยานเคนไหม?”

“โมลเดลงั้นเหรอ…?”

ขณะที่พวกตระกูลหลงคนอื่น ๆ ผลัดกันส่ายหัวของพวกเขา นายท่านหลงจึงกล่าวเพิ่มเติม “ถูกต้อง พวกเขาเป็นตระกูลที่ลี้ลับมากที่สุดในเวสตัสทั้งหมดนี้ ฉันเชื่อว่าพวกเขาเป็นควาามพยายามเดียวของพวกเราที่จะสู้กับคลอฟอร์ดได้”