บทที่ 870

ในการตอบสนองนายท่านหลงเพียงแค่ถอนหายใจออกมา

“เอาล่ะ นั่นก็ดีเหมือนกัน มันดีกว่าที่ปล่อยให้ชอว์ได้อยู่อย่างมีความสุข…”

“อย่างไรก็ตาม แม้ว่าพวกเราไม่ได้ติดต่อคอร์ดมาหลายปีขนาดนี้แล้ว ตระกูลของเราก็ยังคงรุ่งโรจน์ต่อไปได้!” โจเอลกล่าว

“ฮึ่ม! แน่นอน! ฉันสันนิษฐานเอาว่าคอร์ดไม่เคยโจมตีพวกเราอีกตั้งแต่พ่อของเขาตายไปไม่นานหลังจากนั้น เนื่องจากการตายของเขา คอร์ดจึงมีส่วนร่วมในการต่อสู้เพื่อตำแหน่งนายท่านคนที่สองของโมลเดล ตามปกติแล้วนั่นจึงหมายความว่าเขาจะไม่มีเวลาที่จะมายุ่งกับพวกเรานานพอสมควร แม้ฉันไม่มั่นใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา แต่ตามข้อเท็จจริงที่เขาเป็นนักวางแผนการโดยธรรมชาติ มันคงไม่ไกลเกินจริงที่จะคาดเดาได้ว่า เขาลงเอยด้วยการกลายมาเป็นนายท่านคนที่สองของตระกูลโมลเดลอย่างแท้จริง”

“เข้าใจแล้วครับ…พ่อวางแผนที่จะได้รับความช่วยเหลือจากคอร์ด เพื่อจัดการกับคลอฟอร์ดใช่ไหม?” โจเอลที่เริ่มเห็นภาพที่ใหญ่ขึ้นถามขึ้นมาในตอนนี้

“อืม การคาดเดาของแกนั้นถูกครึ่งหนึ่ง ฉันจะไม่ขอความช่วยเหลือของเขาโดยตรง ท้ายที่สุดแล้ว ถ้าฉันทำแบบนั้น ก็อย่างที่ฉันได้พูดไปก่อนหน้านี้ ชื่อเสียงและชื่อของตระกูลหลงจะเท่ากับถูกทำลายลง! ฮึ่ม! ถึงอย่างนั้น นั่นก็ยังดีกว่าการที่พี่น้องคลอฟอร์ดได้ยึดครอบครัวของเราไป! ระวังไว้ว่าเมื่อเรื่องคอร์ดรั่วไหลออกไป ความยุ่งเหยิงขนาดใหญ่จะตามมาอย่างแน่นอน! แต่อย่างไรก็ตาม ยิ่งมันยุ่งเหยิงมากขึ้นเท่าไหร่ มันก็จะยิ่งดีมากขึ้นสำหรับพวกเรา! ฉันมั่นใจว่าแม้แต่คลอฟอร์ดที่มีอำนาจและมีอิทธิพล ก็จะไม่มีเวลาที่จะจัดการกับเขาได้หรอก!” นายท่านหลงประกาศอย่างเคร่งขรึม

หลังจากการสูดหายใจเข้าลึก เขาก็กล่าวเสริมขึ้นมา “โจเอลมากับฉัน พวกเราจะไปเชิญคอร์ด โมลเดล ออกจากภูเขาแห่งนั้น…”

ประมาณสามวันต่อมา เมื่อปาร์ตี้ลึกลับได้ถูกจัดขึ้นโดยคลอฟอร์ดที่อาศัยอยู่ในนอร์ทเบย์

งานปาร์ตี้เองนั้นลึกลับมากจนคลอฟอร์ดส่วนใหญ่เองยังถูกห้ามไม่ให้ให้เข้าร่วม

ในช่วงงานเลี้ยง สาวสวยสองคนจึงถือโอกาสไปเดินเล่นข้างนอกคฤหาสน์กัน

“ฉันเกรงว่าฉันไม่มีโอกาสที่จะได้ขอบคุณคุณอย่างเหมาะสมด้วยซ้ำ หลังจากคุณบริจาคเลือดของคุณเพื่อช่วยชีวิตน้องสาวของฉันสองสามวันก่อน…ขอบคุณนะคะ ตอนนี้เธอฟื้นคืนสติอย่างเต็มที่แล้ว” หนึ่งในผู้หญิงที่กำลังเดินข้างเจอรัลด์กล่าวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ

“ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ คุณยูเซลล์ ยังไงซะ เทียบกับการช่วยเหลือพวกเราคลอฟอร์ดที่กำลังจะได้รับจากตระกูลโมลเดลนั้น สิ่งที่ผมทำไปก็เหมือนไม่มีอะไรเลย!” เจอรัลด์ที่ยิ้ม ขณะที่ตอบกลับ

มันเป็นเหตุบังเอิญจริง ๆ ที่ในวันนั้นเจอรัลด์ และท่านผู้หญิงเยลแมนไปเยี่ยมโมลเดลกัน พวกเขาพบว่าวินนี่ โมลเดล คุณหนูเล็กของตระกูลโมลเดล ได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัสจนเธอหมดสติไปแล้ว