บทที่ 880

เมื่อเจอรัลด์เห็นพนักงานของพวกเขากำลังจ้องมายังทิศทางของพวกเขา เขาก็กลัวว่าตัวตนของเขาจะถูกค้นพบ

เช่นนั้นเขาจึงต้องการจะจากไป

“ทำไมนายจะจากไปล่ะ? อย่าไป! อย่าลืมว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอดีต อย่างน้อยพวกเราก็เป็นคนรู้จักกัน!”

ราเคลคว้าคอเสื้อของเจอรัลด์ไว้

เป็นไปได้อย่างมากว่า เจอรัลด์กลับกลายมาเป็นคนยากไร้จริง ๆ ครั้งนี้

ฮ่าฮ่าฮ่า! ราเคลรู้สึกมีความสุขมาก และโล่งอกที่เห็นเขาอยู่ในสภาพที่น่าสมเพชเช่นนี้

“มา! มา! ฉันต้องการให้ทุกคนมาดูเขาให้ดี ๆ! ให้ฉันแนะนำพวกเธอให้รู้จักกับชายหนุ่มคนนี้นะ คุณเจอรัลด์ คลอฟอร์ด!”

ราเคลกล่าว ขณะที่โบกมือของเธอให้พนักงานทั้งหลายที่ทำงานในแผนกโครงการ

พวกเขาทั้งหมดเป็นกลุ่มคนที่แต่งตัวเนี๊ยบ โดยพวกเขาทั้งหมดแต่งชุดสูทที่ไม่มีรอบยับกันเลย

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเมื่อไม่นานมานี้

พวกเขาปิดปาก ขณะที่พวกเขาหัวเราะคิกคักใส่เจอรัลด์

“พระเจ้า! ฉันจะฆ่าตัวตายแน่ถ้าฉันฉันถูกบังคบให้ใช้ชีวิตแบบนี้!”

“ถูกต้อง! แต่เขาเชื่อมั่นในตนเองจริง ๆ ไม่ใช่เหรอไง? เมื่อคิดว่าเขาออกมามองหางานด้วยตัวเองน่ะ!”

อย่างไรก็ตามในฐานะลำดับชั้นบริหารขั้นสูง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาทั้งหมดดูหมิ่นและดูถูกเจอรัลด์

“อย่าไปดูถูกเขาเชียว! เธอรู้บ้างไหมว่าเขาเป็นใคร? เขาเคยเป็นหนึ่งในคนที่ร่ำรวยมาก คุณคลอฟอร์ด! เขาขับรถหรูที่พวกเธอไม่สามารถจะซื้อมันได้ในชั่วชีวิตนี้ของเธอ!” ราเคลกล่าว ขณะที่เธอหัวเราะเสียงดังแหลม

“อ่าา? นั่นจริงหรือเปล่า? จริง ๆ แล้วเขาเป็นคนรวยงั้นเหรอ?”

“จิ๊ จิ๊ จิ๊ ช่างน่าประทับใจ!”

“ฉันไม่อาจบอกได้อยู่ดี!”

พวกผู้หญิงกล่าว ขณะที่พวกเธอหัวเราะกัน

“เจอรัลด์ พวกเราไม่ได้มีเจตนาอื่นใด ๆ แต่การเห็นสภาพที่นายเป็นอยู่ตอนนี้นั้น ฉันเชื่อว่านายไม่มีแฟนสาวอีกต่อไปแล้วด้วยซ้ำ ใช่ไหม? ทำไมฉันไม่แนะนำผู้หญิงสองสามคนในบริษัทของพวกเราให้นายล่ะถ้างั้น? ใครจะไปรู้ บางทีหนึ่งในพวกเธออาจจะสนใจในตัวนายก็ได้? พวกสาว ๆ เป็นไง? เธอคิดยังไงกัน?”

“พวกเธอทุกคนคิดยังไงกับเจอรัลด์ล่ะ? มีใครสนใจในการกลายมาเป็นแฟนสาวของเขาบ้างไหม?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ทำไมเธอไม่ไปล่ะ?”

พวกผู้หญิงหัวเราะในหมู่กันเอง ขณะที่พวกเธอผลักผู้หญิงคนหนึ่งไปข้างหน้า

ผู้หญิงที่ถูกหมายหัวเริ่มฟังดูค่อนข้างเป็นกังวลขึ้นมา “ทำไมพวกเธอไม่ไปแทนเล่า? พระเจ้า บางครั้งฉันก็เกลียดพวกเธอนะ!”

“ขอบคุณ แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้คงต้องขอตัวก่อนล่ะ!”

เจอรัลด์ก้มหน้าลง ขณะที่เขาหันหลังกลับ