บทที่ 896

“คุณปู่!” ทั้งเกสท์และคนงามที่ดูเย็นชาคนนั้นตะโกนขึ้นมาอย่างตื่นตระหนก

“ไม่เป็นไร คุณผู้ชาย ผมเต็มใจที่จะให้ผู้เชี่ยวชาญเจนคินสันวินิจฉัยคนป่วยจากกลุ่มของคุณก่อน ผมสามารถรอได้” ชายชรากล่าว ทำให้คนอื่น ๆ แปลกใจกันอย่างมาก

“…อะไรนะ? แต่ทำไมล่ะ คุณปู่? ทำพวกเราถึงควรปล่อยให้เขาไปก่อนล่ะ? เขาเป็นใครกัน?!” เกสท์คำรามอย่างโกรธเคือง

“ขอบคุณครับ ท้ายที่สุดแล้ว โจชัวอาจไม่สามารถรักษาคนไข้ระยะสุดท้ายก็ได้” เจอรัลด์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่สนใจ โดยไม่ได้มีเจตนาที่จะสุภาพเท่าไหร่

“…น นาย!” ทั้งเกสท์และคนงามคนนั้นตะโกนออกมาด้วยความเดือดดาล

แม้แต่ชายชราก็มีสีหน้าค่อนข้างน่าเกลียดบนใบหน้าของเขาในขณะนั้น

“แม้ผมยอมรับว่าคุณมีสมรรถภาพสูงมากอย่างแน่นอน แต่คุณควรระวังปากและมารยาทเอาไว้ด้วย ผมไม่ถือสาจริง ๆ เพราะผมก็แก่ขนาดนี้แล้ว แต่ถ้าคุณพูดเช่นนั้นกับคนอื่น ๆ คุณจะมีปัญหาตามมาอย่างแน่นอน” ชายชรากล่าว โดยการขยายคำพูดของเขา เพื่อแสดงความไม่พอใจของเขาอย่างชัดเจน

กริชที่ถูกชักออกมาจากทั้งสองฝ่าย พนักงานคนนั้นที่เฝ้าดูเหตุการณ์ทั้งหมดที่เผยออกมาตั้งแต่แรก จึงวิ่งไปสวนด้านหลังทันที

“ไม่เป็นไร เจอรัลด์…ฉันไม่ต้องการพบหมออีกต่อไปแล้ว…ได้โปรด…พวกเราไม่สามารถทำให้พวกเขาต้องขุ่นเคืองใจได้นะ…!” แม่ของนาโอมิที่เริ่มรู้สึกกลัวมากขึ้นพูดออกมา

ในเวลาเดียวกัน ผู้ชายวัยกลางคนที่ดูอายุเกือบจะห้าสิบปีได้ ใช้ผ้าเช็ดมือเช็ดมือของเขาอยู่ภายในห้องที่มีเตาน้ำมันถูกจุดไว้

ขณะที่คนไข้ของเขาออกไปจากห้อง ซึ่งตั้งอยู่ภายในส่วนของอาคาร หลังจากได้รับการวินิจฉัยของเขาแล้ว พนักงานจากก่อนหน้านี้ก็วิ่งเข้ามาในขณะที่ตะโกนขึ้น “จ เจ้านายครับ! การต่อสู่ดูเหมือนใกล้จะเกิดขึ้นในล็อบบี้แล้ว!”

“ว่าไงนะ? มีคนกล้าดีมาก่อความวุ่นวายที่นี่ได้ยังไง! ไล่คนที่เกี่ยวข้องออกไปให้หมด!” ผู้ชายคนนั้นสั่งอย่างเย็นชา ผู้ชายที่ว่าไม่ใช่ใครอื่นนอกจากโจชัวนั่นเอง

“ก่อนเรื่องนั้น เจ้านาย…ผมต้องพูดว่าหนึ่งในคนไข้ที่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้นั้นค่อนข้างมีชื่อเสียง ครอบครัวของพวกเขาชื่อว่าเวสลีย์ และพวกเขาค่อนข้างใจกว้างกับเงินของพวกเขา พวกเขาจ่ายไป 770,000 ดอลลาร์อย่างเดียวเพื่อการลงทะเบียน”

“เวสลีย์งั้นเหรอ?” โจชัวถามด้วยโทนเสียงระมัดระวัง เมื่อเชื่อมโยงนามสกุลนั้นกับความฟุ่มเฟือยของพวกเขาแล้ว โจชัวก็สามารถเข้าใจส่วนสำคัญของสถานการณ์ได้เล็กน้อย

“…ฮึ่ม! ฉันคิดว่าฉันจะต้องออกไปที่นั่นด้วยตัวเองแล้วตอนนี้! ใครกันแน่ที่โง่พอจะทำให้เวสลีย์ต้องขุ่นเคืองใจกัน?” โจชัวถาม ขณะที่เขาเช็ดหน้าของเขา