บทที่ 927

คืนต่อมาในคฤหาสน์ตระกูลคลอฟอร์ด ในนอร์ทเบย์ พ่อบ้านวิ่งเข้ามาในขณะที่ตะโกน “คุณผู้ชาย! ผมมีข่าวดีครับ คุณ!”

ขณะนั้นดีแลนกำลังอ่านหนังสือในห้องหนังสือของเขา เมื่ออนุญาตให้พ่อบ้านของเขาเข้าไป จากนั้นดีแลนจึงวางแว่นตาของเขาลง ก่อนจะนวดหัวคิ้วของเขาและพูดขึ้น “ว่ามา…”

“เกี่ยวกับคอร์ด โมลเดล ครับ! ในขณะที่คอร์ดและเจ็ตต์ทำเรื่องทุกอย่างที่พวกเขาสามารถทำได้เพื่อต่อต้านตระกูลของเราในหกเดือนที่ผ่านมานี้ พวกเราก็ได้รับข่าวจากแหล่งที่เชื่อถือได้ว่าเจ็ตต์หายตัวไปครับ!”

“อะไรนะ? เจ็ตต์หายตัวไปงั้นเหรอ?” ดีแลนกล่าว ขณะที่เขาลุกขึ้นยืนด้วยความประหลาดใจ

เจ็ตต์เป็นลูกชายคนที่สามของคอร์ดที่ค่อย ๆ สร้างอำนาจของเขาในหกเดือนที่ผ่านมา เขายังเป็นคนที่สร้างความรำคาญมากอย่างต่อเนื่องเช่นกัน โดยการก่อเรื่องให้คลอฟอร์ดอย่างจงใจ เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาสามารถทำได้

แม้ดีแลนเพียงเห็นเขาเป็นสัตว์ที่รบกวนตัวหนึ่งซึ่งไม่จำเป็นต้องจริงจังมากเกินไปก็ตาม แต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าเจ็ตต์สร้างความน่ารำคาญอย่างต่อเนื่องให้ครอบครัวของพวกเขา อันที่จริงเขาน่ารำคาญมาก จนคลอฟอร์ดรู้สึกเหน็ดเหนื่อยที่จะจัดการกับเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

เมื่อคิดว่าหนามยอกอกของพวกเขาหายตัวไปในตอนนี้!

“การที่เขาหายตัวไปไม่ใช่ข่าวดีที่สุดด้วยซ้ำ คุณผู้ชาย! แต่คอร์ดถอนกำลังคนส่วนใหญ่ของเขาคืนก่อน และย้ายพวกเขาไปที่อื่น! ในที่สุดตระกูลคลอฟอร์ดก็สามารถหายใจได้อีกครั้งแล้ว!” พ่อบ้านกล่าวด้วยความปิติยินดี

ดีแลนเองก็พยักหน้า ขณะที่รอยยิ้มก่อขึ้นบนใบหน้าของเขา

“อย่างไรก็ตาม…เท่าที่จำได้ เจ็ตต์เป็นลูกลายคนโปรดของคอร์ด…ตอนนี้ที่เขาหายตัวไป คุณคิดว่าคอร์ดจะสงสัยว่าครอบครัวเราเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ไหม?” พ่อบ้านถามด้วยการขมวดคิ้วบนใบหน้าของเขา

“เขาจะไม่คิดแน่นอน!” ดีแลนกล่าว ขณะที่เขาปิดหนังสือที่เขาอ่านอยู่ก่อนจะวางมันไว้ด้านข้าง

“คอร์ดไม่ได้โง่ ท้ายที่สุดแล้ว เขารู้เป็นอย่างดีว่าเจ็ตต์มีความชำนาญยังไง และเขาก็รู้ดีเช่นกันว่าแม้แต่การ์ดระดับสูงของตระกูลคลอฟอร์ดก็จะไม่สามารถแตะต้องเขาได้ด้วยซ้ำ! ฉันมั่นใจว่าคอร์ดเข้าใจว่าครอบครัวของเราจะไม่กล้าที่จะทำอะไรเช่นนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว! เนื่องจากนายพูดว่าเขาถอนกำลังคนของเขาที่เฝ้าจับตามองพวกเราไป นั่นก็ชัดเจนว่าพวกเขารู้ว่าพวกเราไม่ได้เป็นภัยคุกคาม! ถ้าจะให้ดีไปกว่านั้น นั่นก็หมายความว่าพวกเขากำลังมีปัญหาใหญ่ของพวกเขาเองที่จะต้องจัดการด้วย!” ดีแลนตอบกลับ ขณะที่เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่

“คุณพูดถูกต้องที่สุดครับ คุณผู้ชาย! ดูเหมือนว่าผมเพียงแค่คิดมากไปเอง!” พ่อบ้านกล่าวด้วยรอยยิ้ม ขณะที่เขาเฝ้ามองดีแลนหยิบโทรศัพท์ของเขาออกมา

“แม้กระนั้น ใครก็ตามที่จับเจ็ตต์ไปได้ภายในเมืองเมย์เบอร์รี่ ต้องเป็นปรมาจารย์ที่มีความชำนาญสูงแน่…ปรมาจารย์ที่เหนือกว่าคนมีฝีมือทั้งหลายด้วยซ้ำ! ฟินน์!” ดีแลนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังบนใบหน้าของเขา ขณะที่สายโทรออกเชื่อมต่อในที่สุด

“มีอะไรให้ผมรับใช้หรือครับ คุณผู้ชาย?”

“ตอนนี้ฉันจะมอบงานลับให้นาย ฉันต้องการให้นายไปตรวจสอบการหายตัวไปของเจ็ตต์ และพยายามตามหาปรมาจารย์คนนั้นที่ลักพาตัวเขาไปให้ได้ หากพวกเราจัดการจ้างหรือทำให้เขาช่วยเหลือตระกูลของเราได้ งั้นพวกเราก็อาจจะมีโอกาสเอาชนะคอร์ดได้! นายใช้วิธีการใด ๆ ที่นายสามารถคิดได้ในการค้นหาเขาได้ตามสบาย!” ดีแลนสั่ง ขณะที่เขากระแทกมือที่ว่างอีกข้างลงบนโต๊ะ