บทที่ 928

ในเวลานี้รถบัสกำลังเดินทางขึ้นไปตามถนนภูเขา และนอกเหนือจากคนขับรถเฉพาะกาลแล้ว ส่วนใหญ่ของถนนก็ว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ตาม ภูเขาก็เป็นสิ่งเดียวที่สามารถเห็นได้ต่อเนื่อง

“รู้ไหม ผมได้ยินว่ามีการโจรกรรมมากมายเกิดขึ้นบนถนนแห่งนี้!” ชายหนุ่มตัวอ้วนคนหนึ่งที่พบว่าการเดินทางทั้งหมดนี้ค่อนข้างหดหู่ใจอย่างชัดเจนกล่าวขึ้นมา

เมื่อเขาเห็นว่าคนอื่น ๆ กำลังมองเขาในตอนนี้ จากนั้นเขาจึงพูดต่อไป “มันอยู่ในข่าวเมื่อนานมาแล้ว! โจรกลุ่มหนึ่งเข้ายึดครองรถบัสบนถนนสายนี้ และเมื่อพวกเขาทำการปล้นเสร็จ พวกเขาก็ฆ่าทุกคนในรถบัส!”

“นั่นไม่จริงหรอก! ฉันค่อนข้างตื่นตัวกับข่าวเช่นนี้…ทำไมฉันถึงไม่เคยเจอมันเลยล่ะถ้างั้น?” ผู้หญิงวัยหกลางคนถามอย่างค่อนข้างประหม่า

“อืม ข่าวนั้นหายไปไม่นานมากนักหลังจากมันถูกปล่อยสู่สาธารณะ! อย่าลืมว่า การกระจายข่าวแบบนี้อย่างฉับพลันก็อาจเป็นการเพิ่มความตื่นตกใจได้อย่างง่ายดายน่ะสิ!” ผู้ชายตัวอ้วนอธิบาย

“ฮ่า แม้ว่าโจรจะโจมตีพวกเรา แต่พวกเราก็จะอัดพวกเขาให้ตายเลย! ท้ายที่สุดแล้ว ในนี้ก็มีพวกเราหลายคนมากมาย!” ผู้ชายที่ค่อนข้างตัวใหญ่และล่ำสันพูดเยาะเย้ย

“ใช่ แต่พวกเราไม่ได้ถืออาวุธมีดอย่างพวกเขา…” ผู้ชายตัวอ้วนพึมพำตอบสนอง

เมื่อได้ยินแบบนั้น ทุกคนก็ตกอยู่ในนความเงียบครู่หนึ่ง ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ใครจะไม่เป็นประหม่าล่ะหลังจากได้ยินสิ่งที่เขาพูด

ชั่วครู่ภายหลัง ผู้ชายคนเดิมก็หยิบห่อขนมปังกรอบออกมาและค่อย ๆ เริ่มเคี้ยวพวกมัน

“พัฟ! คุณพูดว่ามีโจรตามถนนเส้นนี้ไม่ใช่หรือไง? คุณยังคงมีอารมณ์ที่จะกินในตอนนี้อยู่เหรอ? คุณจะต้องเป็นคนแรกที่ถูกปล้นแน่นอน เพราะคุณอ้วนขนาดนี้!” ผู้หญิงจากก่อนหน้านี้พูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างไม่พอใจ

“เฮ้ ผมเพียงกินเพื่อปลดปล่อยความเครียดก็เท่านั้น! นี่เป็นเรื่องธรรมดา! มนุษย์ผ่อนคลายได้อย่างง่ายดาย เมื่อกรามของพวกเขากำลังเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง!” ผู้ชายคนนั้นตอบกลับ

“นั่นเป็นเรื่องจริงจริง ๆ เหรอ?”

“ผมไม่มีเหตุผลที่จะโกหก นี่ เอาขนมปังกรอบไปหนึ่งห่อและลองมันด้วยตัวเองสิ!” ผู้ชายตัวอ้วนกล่าว ขณะที่เขายื่นห่อขนมให้ผู้หญิงคนนั้น

“โอ้? ฉันก็อยากจะลองบ้างเหมือนกัน!” อีกคนที่นั่งอยู่ในรถบัสกล่าวขณะที่เขาหัวเราะ

“ขนมปังกรอบของฉันนั้นล้ำค่าสำหรับผม! พวกคุณไม่ได้นำขนมของตัวเองมาด้วยสำหรับการเดินทางที่ยาวนานนี้เลยเหรอ? ผมจะขายพวกมันให้สามดอลลาร์ต่อห่อ ถ้าคุณต้องการจริง ๆ!” ผู้ชายตัวอ้วนตอบกลับ ขณะที่เขากอดกระเป๋าของเขาไว้แน่นในทันที

ในการตอบสนอง ทุกคนหัวเราะออกมากันเสียงดังทันที มันชัดเจนว่าผู้ชายอ้วนคนนั้นเป็นคนขายขนมปังกรอบคนหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเงินสองสามดอลลาร์ก็ไม่ได้มีความหมายอะไรต่อพวกเขา พวกเขาจึงเริ่มยื่นเงินให้เชาเพื่อซื้อขนมปังกรอบกันบ้าง