บทที่ 937

“น่าทึ่งมาก! คุณไม่เพียงมีทักษะและแข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อเท่านั้น แต่คุณยังเชี่ยวชาญในด้านการแพทย์อีกด้วย! ตอนนี้ความชื่นชมคุณของผมไม่มีข้อจำกันแล้ว!” วิสเลอร์กล่าวอย่างเคารพ

เจอรัลด์ตอยสนองเขาเพียงส่ายหัวของเขาเงียบ ๆ เท่านั้น

หลังจากการแลกเปลี่ยนสายตากันกับคนของเขาครู่หนึ่ง จากนั้นวิสเลอร์ก็พูดเสริม “ผมสงสัยจริง ๆ ว่ามีอะไรที่คนของผม และผมจะทำเพื่อคุณในอนาคตหรือไม่ครับ นายท่าน? เพราะคุณช่วยชีวิตพวกเราเอาไว้ พวกเราจึงยิ่งกว่าเต็มใจที่จะติดตามคุณไปทั่ว และทำอะไรก็ตามที่พวกเราสามารถทำได้เพื่อคุณ!”

เขาไม่ได้เพียงพูดแบบนั้นเพื่อให้เจอรัลด์พอใจเช่นกัน ความสำนึกในบุญคุณของพวกเขานั้นจริงใจ ท้ายที่สุดแล้ว ใคร ๆ ก็จะรู้สึกแบบเดียวกันหลังจากได้รับความช่วยเหลือจากสถานการณ์คับขันเช่นนี้ ความจริงที่ว่าเจอรัลด์ก็รู้ดีว่าวิสเลอร์และคนของเขาให้ความสำคัญกับความเป็นพี่น้องของพวกเขามากแค่ไหน ก็เพียงแต่ทำให้ข้อเสนอของพวกเขามีความหมายมากขึ้นเท่านั้น

นอกจากนี้ มันก็ไม่เหมือนว่าพวกเขามีที่อื่นให้ไปในตอนนี้ พวกเขาทั้งหมดรู้ว่าการติดตามชายหนุ่มที่มีประสิทธิภาพสูงเช่นนี้ อนาคตที่สดใสจะไม่มีทางเป็นไปไม่ได้อีกต่อไปโดยสิ้นเชิง

“ตามผมไปทั่วงั้นเหรอ? ขอโทษที่ต้องทำให้ผิดหวังนะ แต่ผมจะมองหาสถานที่เพื่ออาศัยอยู่ ในเขตสามเหลี่ยมนี้ด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ผมก็ไม่มีที่ให้กลับไปอีกต่อไปแล้ว!” เจอรัลด์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มขมขื่น

“คุณไม่มีที่ไหนให้ไปเหมือนกันเหรอครับ นายท่าน? งั้นก็ดีไปเลย! พวกเราทั้งหมดที่นี่ค่อนข้างคุ้นเคยกับเขตสามเหลี่ยมแห่งนี้ ดังนั้นพวกเราสามารถช่วยเหลือคุณหาตำแหน่งทั่วพื้นที่นี้ได้นะครับ นายท่าน! พิจารณารับพวกเราไว้ด้วยเถอะครับ! วิสเลอร์กล่าว

เมื่อได้ยินแบบนั้น เจอรัลด์ก็คิดกับตัวเองครู่หนึ่ง

เขารู้ดีว่าสิ่งที่เขาขาดแคลนมากที่สุดในเวลานี้ก็คือกำลังคน ถ้าเขาจะต่อต้านคอร์ด สุดท้ายแล้วเขาจะจำเป็นต้องหาความช่วยเหลืออยู่ดี เพราะไม่มีทางที่เขาจะสามารถโค่นคนชั่วคนนั้นได้เพียงลำพัง

จากสิ่งที่เขาเห็นก่อนหน้านี้ วิสเลอร์และคนของเขามีพื้นฐานที่ดีเยี่ยมเช่นเดียวกับความรู้สึกภักดีที่แข็งแกร่ง ถ้าเขาฝึกคนเหล่านี้เหมือนกับที่ฟินน์เลย์ได้ฝึกเขาก่อนหน้านี้ งั้นพวกเขาก็จะสามารถอยู่ในระดับเดียวกันกับเควนตินและเทรย์ได้เป็นอย่างน้อยในอนาคตอย่างไม่ต้องสงสัย

“คุณมองผมในแง่ดีมากเกินไป ถ้าคุณจะขอให้ผมรับพวกคุณไว้ ท้ายที่สุดแล้ว ผมก็เป็นคนพเนจรคนหนึ่งเหมือนกัน และเนื่องจากคุณเสนอมันขึ้นมา ผมก็จะรับไว้ ขอบคุณที่เชิญผม” เจอรัลด์ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“มันช่างสมบูรณ์แบบจริง ๆ นายท่าน!” วิสเลอร์และคนของเขาตะโกนขึ้น ด้วยความรู้สึกดีใจเหลือเกิน

ขณะที่พวกเขาหัวเราะกันอย่างรื่นเริง เสียงคำรามของฟ้าร้องก็ค่อย ๆ ดังมากขึ้นและถี่ขึ้น ขณะที่เมฆดำปกคลุมทั่วท้องฟ้าอีกครั้ง ไม่นานหลังจากนั้น ฝนห่าใหญ่ก็กลับมาตกหนักอีกครั้งแล้ว

เอาตามตรงมันเป็นโอกาสที่หายากสำหรับคนเหล่านี้ที่จะได้เพลิดเพลินกับความสงบสุขในใจ ขณะที่พวกเขาจ้องมองฝนจากภายในถ้ำ