ตอนที่ 4 อุบัติเหตุ

หญิงสาวเอียงอาย เขาให้เรียกว่าท่านพี่เฉิง ถือว่าให้ความสนิทสนมอีกขั้น

“คุณชายช่างตาแหลมยิ่งนัก ต่างหูนี้ ช่างผู้ทำขึ้น ทำมาแค่ 2 คู่เท่านั้น”

“อ้าว แล้วอีกคู่นึงล่ะเถ้าแก่”

หนิงเซียนถามด้วยความใคร่รู้

“มีแม่นางคนนึงซื้อไปแล้วขอรับ”

แต่ข้าไม่อยากได้ของเลียนแบบใครนี่นา แต่คู่นี้ ท่านอ๋องเป็นคนซื้อให้เชียวนะ ช่างเถอะ คงไม่เจออีกคู่นึงง่ายขนาดมั้ง ราคาขนาดนี้ หญิงในเมืองนี้ มีหรือจะกล้าซื้อ

“คุณหนูเจ้าคะ วันนี้ซื้อหนักไปไหมเจ้าคะ ทั้งเครื่องประดับ เสื้อผ้าชุดใหม่ ไหนจะผ้าไหมเป็นม้วนอีก”

ชุนเอ๋อบ่นอุบอิบ

“นานๆ ทีน่ะ ซื้อให้ท่านแม่รองด้วย ใกล้จะถึงวันเกิดนางแล้ว ข้ายังไม่ได้เตรียมของขวัญให้ท่านแม่รองเลย”

“เอ๊ะ ข้างหน้ามีอะไรกันเหรอ ทำไมคนมุงกันเต็มเลยล่ะ”

พ่อค้า “รถของเจ้าชนข้าวของข้าเสียหาย เจ้าต้องรับผิดชอบสิ”

“รถข้าวิ่งมาเฉยๆ และกำลังจะจอด ท่านตั้งใจมาชนข้าเอง แล้วจะให้ข้ารับผิดชอบสิ่งใด”

เอ๋ หน้าตาพ่อค้านั่นคุ้นๆ นะ อ๋อ นักต้มตุ๋นในเมือง ที่ชอบหลอกคนเมืองอื่นนี่เอง

พ่อค้า “ไม่ได้ เจ้าต้องรับผิดชอบ ของข้าทั้งหมดนี่ 500 ตำลึงทอง”

“แพงขนาดนั้นเชียว นี่แค่กระถางดอกไม้ไม่กี่ต้นเองไม่ใช่เหรอ”

“ดอกไม้พวกนี้ ข้าจะส่งไปขายที่ร้านทำเครื่องหอม มันต้องปลูกด้วยดินและปุ๋ยชนิดพิเศษ เจ้าต้องจ่ายมา”

“เอ๋ เดี๋ยวก่อนๆ เจ้าว่าไงนะ เจ้าจะเอาไปส่งที่่ร้านเครื่องหอมเหรอ ร้านใดหรือ”

พ่อค้า “ข้าจะนำไปส่ง ร้านฟางหลิง เขาผลิตเครื่องหอมส่งที่หอจันทรา เจ้าอย่ามาขวางข้า”

“เจ้าบอกว่า ดอกไม้เหล่านี้ปลูกด้วยดินและปุ๋ยเฉพาะ แต่ข้าจำได้ว่าไม่เคยรับสินค้าจากบุคคลภายนอก แล้วยังไม่เคยใช้ดิน และปุ๋ยแบบพิเศษเพื่อปลูกมัน และที่สำคัญ ดูๆ ไปแล้ว ดอกไม้พวกนี้ เหมือนมาจากร้านขายต้นไม้ที่คัดออก เพราะมันใกล้จะตายแล้ว เจ้า กำลังจะนำมันไปทิ้ง แต่ได้โอกาสหลอกคนต่างเมือง เพื่อเอาเงินใช่หรือไม่”

พ่อค้า “เจ้าเป็นใครกัน อย่ามาทำเป็นรู้ดี ข้าไม่ได้มีเรื่องกับเจ้า ถอยออกไป”

“ก่อนหน้าไม่มี แต่ตอนนี้มีแล้ว เจ้าบอกว่าจะเอาไปส่งร้านฟางหลิง แอบอ้างชื่อร้านข้า แล้วจะไม่เกี่ยวกับข้าได้เช่นไรกันเล่า" ฟางซินกล่าว

“หน้าเจ้าคุ้นตาข้านัก เจ้าใช่นักต้มตุ๋นที่ทางการติดตามเมื่อ 4-5 วันก่อนหรือไม่ ข้าเห็นประกาศอยู่นะ”

ซวยแล้ว ไม่น่าเลย รีบหนีก่อนเถอะ ว่าแล้วนักต้มตุ๋นก็รีบเข็นรถฝ่าวงล้อมออกไปฟางซินไม่ทันระวังเซเกือบล้ม ยังดีที่มีมือหนึ่งดึงนางไว้

“แม่นาง ระวัง”

นางกลับมายืนมั่นคงอีกครั้ง