บทที่ 3

เซิ่นหรูซวงตอบกลับทันทีว่า "หนูบอกไปแล้วว่าหนูไม่ไป"

เหยียนเหวินอินจ้องมองเธออย่างโกรธเคือง: "แกจะดื้อรั้นอะไรนักหนา นี่เป็นโอกาสที่ดีขนาดไหนรู้ไหม?"

เซิ่นหรูซวงกำหมัดแน่น ไม่ยอมอ่อนข้อ: "โอกาสอะไร?"

เสียงของเหยียนเหวินอินดังขึ้น: "ก็โอกาสที่จะได้ยั่วยวนซิงจือเหยียนไง แกชอบเขาไม่ใช่เหรอ?"

อาจเป็นเพราะประสบการณ์ในชาติที่แล้ว ทำให้เซิ่นหรูซวงรู้สึกสะเทือนใจอย่างไม่รู้ตัวเมื่อได้ยินชื่อซิงจือเหยียน

เธอเกือบจะน้ำตาคลอเบ้า: "หนูไม่ได้..."

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

เซิ่นหรูซวงยังไม่ทันได้เก็บซ่อนความเจ็บปวดในแววตา ก็สบเข้ากับสายตาที่เย็นชาและเฉยเมยของซิงจือเหยียนที่อยู่หน้าประตู

ในชั่ววินาทีที่สบตากัน เซิ่นนหรูซวงก็นึกถึงชาติที่แล้วขึ้นมาทันทีที่ซิงจือเหยียนก็มองเธอแบบนี้ เหมือนกำลังมองขยะก้อนหนึ่ง เหมือนกำลังมองสิ่งของที่ไร้ชีวิต

ชั่วแวบเดียว เธอคิดว่าตัวเองกลับไปสู่ชาติที่แล้วที่เจ็บปวดจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่

เธอถอยหลังไปสองสามก้าว แม้จะหลบสายตาไปแล้ว ก็ยังสัมผัสได้ถึงสายตาที่ทรงพลังของซิงจือเหยียนที่ยังคงจับจ้องอยู่บนใบหน้าของเธอ

ซิงจือเหยียนได้ยินบทสนทนาระหว่างเธอกับเหยียนเหวินอินทั้งหมดแล้ว

เขาไม่ชอบคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เล่ห์เหลี่ยมของเหยียนเหวินอินก็ชัดเจนมากที่มุ่งเป้ามาที่เขา

เป็นไปไม่ได้ซิงจือเหยียนที่จะทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย

เหยียนเหวินอินตกตะลึง สีหน้าดูตื่นตระหนกเล็กน้อย: "คุณซิง ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะคะ..."

"พอแล้ว ฉันไม่อยากฟังเรื่องน่ารังเกียจของพวกเธอ"

ซิงจือเหยียนขมวดคิ้ว และหันสายตาไปด้วยความรังเกียจ

ดูเหมือนเขาไม่อยากเห็นพวกเธออีกแล้ว พลางหันหลังและพูดทิ้งท้ายไว้

"คุณปู่เรียกพวกเธอไปกินข้าว"

หลังจากซิงจือเหยียนจากไป ภายในห้องก็เงียบสงัดลง

เซิ่นหรูซวงรวบรวมสติ และพูดเสียงเบา: "แม่คะ นี่คือสิ่งที่แม่ต้องการเหรอ?"

เหยียนเหวินอินปิดประตู และพูดด้วยความเจ็บใจ:"ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ก็ยิ่งปล่อยไปไม่ได้"

"ฉันไม่สนว่าแกจะคิดยังไง ห้ามเก็บกระเป๋าเดินทางเด็ดขาด"

เซิ่นหรูซวงไม่สามารถพูดให้เหยียนเหวินอินเปลี่ยนใจได้ จึงหันหลังและเดินลงไปชั้นล่างทันที

เหยียนเหวินอินเดินตามเธอลงไปอย่างไม่พอใจ

บนโต๊ะอาหาร คุรชายใหญ่ซิงและซิงจือเหยียนนั่งหันหน้าเข้าหากันที่ปลายโต๊ะทั้งสองด้าน บนโต๊ะยังมีที่ว่างอีกหลายที่

เซิ่นหรูซวงหยุดยืนอยู่ด้านหลังซิงจือเหยียน

เมื่อก่อน เธอจะนั่งข้าง ๆ ซิงจือเหยียนเสมอ คอยตอแยเขาและคีบกับข้าวให้เขา

ถึงแม้ว่าซิงจือเหยียนจะคอยเขี่ยกับข้าวที่เธอคีบให้ทิ้งออกไปจากชามเสมอ

ตอนนี้พอมองย้อนกลับไป ช่างเป็นเรื่องที่โง่เขลาเหลือเกิน

เธอเดินเข้าไปอย่างสงบ ดึงเก้าอี้ข้างคุณชายใหญ่ซิงออก แล้วนั่งลง

ท่าทางของเธอดูเป็นธรรมชาติ แต่ทำให้คุณชายใหญ่ซิงและคนรับใช้คนอื่น ๆ มองมาด้วยความประหลาดใจ

แม้แต่ซิงจือเหยียนที่มองเธอเป็นเหมือนอากาศธาตุก็ยังหยุดใช้ตะเกียบและเหลือบมองเธอด้วยสายตาเย็นชา

ปกติแล้วไม่ว่าจะมีแขกคนไหนอยู่ เซิ่นหรูซวงก็จะนั่งข้างซิงจือเหยียนเสมอ และพูดจ้อไม่หยุดหย่อน ทำให้ซิงจือเหยียนรำคาญแต่เธอก็ไม่รู้ตัว

วันนี้ กลับเป็นครั้งแรก

เหยียนเหวินอินรีบเดินเข้ามาและดึงข้อมือของเธอ

"ทำไมลูกถึงมานั่งที่นี่ รีบไปนั่งข้างคุณซิงเร็วเข้า"

เซิ่นหรูซวงสะบัดมือของเหยียนเหวินอินออกอย่างง่ายดาย และหันไปมองคุณชายใหญ่ซิง: "คุณปู่คะ หนูขอนั่งตรงนี้ได้ไหมคะ?"

ดวงตาที่ขุ่นมัวของคุณชายซิงแสดงความสนใจเล็กน้อย: นั่งได้ก็จริง แต่ก่อนหน้านี้หลานนั่งข้างจือเหยียนตลอดไม่ใช่เหรอ? ทะเลาะกันเหรอ?"

"เปล่าค่ะ" เซิ่นหรูซวงก้มหน้าและพูดเสียงเบา

ซิงจือเหยียนที่ได้ยินคำพูดของเธอพลันหัวเราะเยาะในลำคอ

เสียงพูดของเซิ่นหรูซวงหยุดชะงักลง

สายตาของคุณชายซิงกวาดมองระหว่างเธอกับซิงจือเหยียน และพูดด้วยสายตายิ้ม ๆ: "เอาล่ะ ในเมื่อนั่งลงแล้วก็แล้วไป"