บทที่ 4

ในแววตาของคนรับใช้มีความสงสัยและประหลาดใจอยู่บ้าง เธอจ้องมองก้อนนูน ๆ ใต้ผ้าห่มด้วยความลังเล

เธอยังรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เซิ่นหรูซวงก็แค่ลูกสาวของคนขับรถคุณผู้ชาย มีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้เธอทำงาน

"คุณหนูเซิ่นคะ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่คุณควรจะทำอยู่แล้ว"

เซิ่นหรูซวงไม่ได้สนใจ

ผ่านไปนาน คนรับใช้จ้องมองก้อนนูนใต้ผ้าห่มอยู่สักพัก ก่อนค่อย ๆ ปิดประตูลง

หลังจากซิงจือเหยียนอาบน้ำเสร็จและออกมาจากห้อง ก็เห็นไฟในครัวชั้นล่างเปิดอยู่ และมีเสียงชามกับอ่างกระทบกันดังออกมาเบา ๆ

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ยกมือขึ้นใช้นิ้วถูที่ขมับเพื่อบรรเทาความรู้สึกไม่สบายหลังจากการดื่ม

ไม่ได้คิดอะไรมาก ซิงจือเหยียนก็ลงไปชั้นล่างอย่างรวดเร็ว พลางนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น แล้วหลับตาพักผ่อน

ห้านาทีต่อมา คนรับใช้ก็ออกมาจากครัว ในมือถือซุปแก้เมาที่ยังร้อนอยู่แล้ววางไว้ตรงหน้าซิงจือเหยียน

"คุณซิงคะ ซุปแก้เมายังร้อนอยู่ ค่อย ๆ ทานนะคะ"

เมื่อได้ยินเสียงที่แตกต่างไปจากที่คาดไว้ ซิงจือเหยียนก็ลืมตาขึ้น มองคนรับใช้ที่อยู่ตรงหน้า คิ้วขมวดเล็กน้อย

"ทำไมเป็นเธอ?"

คนรับใช้มองสีหน้าของเขาอย่างระมัดระวัง ในแววตามีความร้ายกาจเล็กน้อย

งานนี้แต่เดิมควรจะเป็นของเซิ่นหรูซวง ถ้าไม่ใช่เพราะเซิ่นหรูซวงปัดความรับผิดชอบ เธอก็ไม่จำเป็นต้องมาคอยปรนนิบัติซิงจือเหยียนอยู่ที่นี่

"คุณหนูเฉินไม่ยอมมาค่ะ ฉันเรียกเธอตั้งหลายครั้งแล้ว คุณซิงคะ คุณต้องสั่งสอนเธอให้หนัก ปล่อยให้คุณหนูเซิ่นเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้นะคะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ซิงจือเหยียนก็มองไปที่ห้องของเซิ่นหรูซวง

ประตูห้องของเซิ่นหรูซวงอยู่ตรงกับห้องนั่งเล่นพอดี จึงสามารถมองเห็นได้ในทันที

ประตูถูกปิดสนิทเอาไว้ ดูเหมือนเธอจะหลับไปแล้วจริง ๆ อย่างที่คนรับใช้ว่า

ซิงจือเหยียนหยิบชามขึ้นมาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ไม่แสดงอาการใด ๆ

"รู้แล้ว"

เขาเพิ่งดื่มไปแค่คำเดียว คิ้วก็ขมวดเข้าหากันแล้ว

หัวใจของคนรับใช้เต้นระรัว: "คุณซิงคะ ไม่อร่อยเหรอคะ?"

ซิงจือเหยียนจิบซุปแก้เมาเข้าไปคำหนึ่ง ไม่ได้ตอบอะไรออกมา

รสชาติไม่เหมือนเดิมจริง ๆ

เซิ่นหรูซวงมาอยู่บ้านตระกูลซิงมาตั้งแต่อายุสิบสี่ขวบ

หลังจากมาอยู่ได้ครึ่งปี เซิ่นหรูซวงก็คอยต้มซุปแก้เมาให้เขาตลอด

เธอเองชอบรสหวาน จึงคิดไปเองว่าทุกคนก็น่าจะชอบรสหวานเหมือนกัน ดังนั้นเธอจึงใส่น้ำตาลลงในซุปแก้เมา ทำให้มีรสหวานเข้มข้นมาก

เดิมทีเขาไม่ชอบรสหวาน ตอนเริ่มดื่มครั้งแรก ก็ไม่สามารถปรับตัวได้เลย

แต่เห็นแก่เซิ่นหรูซวงที่ยังเด็กอยู่ เขาเคยบอกเธออ้อม ๆ ว่าไม่ต้องต้มมาให้อีก แต่น่าเสียดายที่เซิ่นหรูซวงดูเหมือนจะไม่เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ เธอก็ยังคงต้มมันทุกวัน

นานวันเข้า เขาก็ปรับตัวเข้ากับซุปแก้เมาที่มีรสหวานได้

ส่วนซุปแก้เมาที่จืดชืดในตอนนี้ เมื่อดื่มแล้วกลับไม่ค่อยถูกปาก

ซิงจือเหยียนดื่มไปสองคำแล้วก็วางลง

คนรับใช้ตกใจ มองหน้าของซิงจือเหยียนอย่างกังวล "คุณซิงคะ ไม่ทานแล้วเหรอคะ?"

เธอรู้สึกกังวลเล็กน้อย ซิงจือเหยียนดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก

แต่เธอเพิ่งจะชิมไป รสชาติของซุปแก้เมาก็ดีไม่ได้แย่เลยด้วย

ซิงจือเหยียนตอบ "อืม" คำเดียว แล้วเดินขึ้นชั้นบนไป

ตอนแรกคนรับใช้ไม่ได้สนใจว่าซิงจือเหยียนจะไปไหน แต่เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู เธอก็ต้องตกใจ

เธอเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าซิงจือเหยียนกำลังเปิดประตูห้องของเซิ่นหรูซวง

เหมือนได้เห็นความลับที่ไม่สามารถบอกใครได้ของตระกูลผู้มีอิทธิพล คนรับใช้รีบก้มหน้าลงทันที แล้วถือชามเข้าไปในครัว

เมื่อได้ยินเสียงกรอบแกรบที่ข้างหู เซิ่นหรูซวงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเลือนลาง

ทันใดนั้นเธอก็เห็นเงาร่างสูงใหญ่สีดำที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือภายใต้แสงไฟสลัว ๆ

ในชั่ววินาทีนั้น หัวใจของเธอแทบจะหลุดออกมาจากอก

หลังจากเห็นใบหน้าด้านข้างของคนนั้นชัดเจนแล้ว เธอก็ลุกขึ้นนั่งจากเตียง

"ซิงจือเหยียน?"

ซิงจือเหยียนวางหนังสือในมือลงบนโต๊ะ แล้วหันหน้ามามอง ใบหน้าด้านข้างที่ดูเฉียบคมและเย็นชาใต้แสงไฟที่สลัว ดวงตาสีดำเรียวยาวเปล่งประกายคมกริบ

เซิ่นหรูซวงจับผ้าห่มบนตัวแน่นด้วยความระมัดระวัง "ซิงจือเหยียน นายมาทำอะไร?"