บทที่ 6

เซิ่นหรูซวงคิดในใจ

ในชาติก่อน เหตุการณ์แบบเดียวกันนี้ก็เคยเกิดขึ้นในห้องรับแขกนี้เช่นกัน แต่สิ่งที่แตกต่างคือทัศนคติของเธอ

ตอนนั้น เธอใช้ข้อเท็จจริงที่ว่าเว่ยอวิ่นลู่และซิงจือเหยียนเลิกกันไปนานแล้วมาเป็นข้ออ้างเพื่อขัดขวางไม่ให้เว่ยอวิ่นลู่มาพักที่บ้านตระกูลซิง สุดท้ายก็กลายเป็นตัวตลกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

คนใช้ต่างมองด้วยสายตาเย็นชา ส่วนคุณปู่ซิงก็ไม่แม้แต่จะใส่ใจ

เว่ยอวิ่นลู่ยังคงยืนอยู่ข้างหลังซิงจือเหยียนอย่างสง่างาม ไม่แม้แต่จะถูกแตะต้องแม้แต่ปลายเส้นผม สง่างาม อ่อนโยน แตกต่างจากเธอในตอนนั้นที่ดูเหมือนหญิงบ้าสติแตกโดยสิ้นเชิง

เธอจำได้อย่างแม่นยำว่า ซิงจือเหยียนบังคับให้เธอขอโทษ และให้เธอนั่งคุกเข่าในสวนของบ้านตระกูลซิงเพื่อสำนึกผิดตลอดทั้งคืน

คืนนั้น เธอเห็นเว่ยอวิ่นลู่เดินเข้าไปในห้องของซิงจือเหยียน ตลอดทั้งคืน ไฟในห้องของซิงจือเหยียนไม่เคยดับ และมักจะมีเงาของคนสองคนปรากฏให้เห็นบนขอบหน้าต่างที่ปิดอยู่

จู่ ๆ เธอก็หยุดชะงักบนบันได

เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าทำไมเธอถึงขัดขวางเว่ยอวิ่นลู่ไม่ให้มาพักที่บ้านตระกูลซิงขนาดนั้น

ชาติก่อน เธอตามซิงจือเหยียนไปที่เมืองฮัวซุย และพักในโรงแรมเดียวกันกับเว่ยอวิ่นลู่

เว่ยอวิ่นลู่วางยาในแก้วน้ำของเธอกับซิงจือเหยียน ตั้งใจจะไม่ได้ทำให้เธอกับซิงจือเหยียนมีความสัมพันธ์กัน แต่เธอวางแผนที่จะขัดจังหวะในเวลาที่เหมาะสมและกล่าวหาว่าเธอตั้งใจจะยั่วยวน เพื่อทำให้ซิงจือเหยียนรังเกียจเธอ

แต่บังเอิญวันนั้น กลอนประตูห้องของซิงจือเหยียนดันเสียพอดี

พอเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเว่ยอวิ่นลู่นำคนมาพังประตูเข้ามา ทุกอย่างก็สายไปแล้ว

และอย่างที่เว่ยอวิ่นลู่คาดไว้ เธอก็ถูกซิงจือเหยียนรังเกียจและดูถูกจริง ๆ และถูกมองว่าเป็นความอัปยศตลอดชีวิต

คืนนั้นเองที่เธอตั้งท้องกั่วกั่ว เด็กคนที่ไม่ควรได้เกิดมา

และเพราะตั้งท้อง เธอจึงไม่ได้เรียนต่อ และไม่มีแม้แต่วุฒิการศึกษาระดับมัธยมปลาย ทำให้เธอไม่มีทางหางานที่ดีได้ตลอดชีวิต

การที่เธอยืนชะงักบนบันไดดึงดูดความสนใจของซิงฟานโหรว

“เซิ่นหรูซวง เธอจะเสแสร้งทำไม? พี่ลู่ลู่จะย้ายมาอยู่ด้วย เธอต้องรู้สึกไม่ดีแน่ ๆ เลยใช่ไหมล่ะ?”

แม้จะหันหลังให้พวกเขา แต่เธอก็ยังรู้สึกได้ว่าสายตาที่เฉียบคมของซิงจือเหยียนกำลังจ้องมองมาที่หลังของเธอ ราวกับกำลังพิจารณาว่าเธอจะเป็นภัยคุกคามต่อเว่ยอวิ่นลู่หรือไม่

นั่นเป็นสายตาที่เธอเห็นบ่อยครั้งในชาติก่อน

เซิ่นหรูซวงแทบควบคุมการหายใจและการเต้นของหัวใจไม่ได้ เธอก้าวขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว เข้าห้องแล้วปิดประตูทันที

เธอพิงประตูห้อง สูดหายใจลึกเพื่อปรับลมหายใจให้สงบ

เธอไม่รู้ว่าเว่ยอวิ่นลู่จะวางยาเหมือนชาติที่แล้วหรือไม่ แต่ก็ควรจะระวังไว้บ้าง

ช่วงบ่ายผ่านไป ทั้งบ้านเงียบสงบ ในช่วงเวลาอาหารกลางวัน เซิ่นหรูซวงก็ไม่ได้ลงไปกินข้าวด้วย ถึงแม้คนใช้มาตามสองรอบแล้วก็เลิกตาม

จนกระทั่งตอนเย็น เว่ยอวิ่นลู่เคาะประตูห้องของเธอ ยิ้มอย่างอ่อนโยนและสง่างาม พร้อมกับยื่นน้ำผลไม้คั้นสดให้แก้วหนึ่ง

“เห็นว่าเธอไม่ได้กินอะไรเลยตลอดบ่าย ฉันเลยคั้นน้ำผลไม้มาให้เป็นพิเศษ ลองชิมดูสิ”

เซิ่นหรูซวงกุมลูกบิดประตูไว้ ไม่ยอมให้เว่ยอวิ่นลู่เข้ามา น้ำเสียงของเธอนิ่งสงบ

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่หิว”

รอยยิ้มบนริมฝีปากของเว่ยอวิ่นลู่หยุดชะงักเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงยื่นน้ำผลไม้มาให้

“อร่อยนะคะ คุณปู่ซิง จือเหยียน และฟานโหรวก็ดื่มกันหมดแล้ว พวกเขาบอกว่าอร่อย อยากให้เธอลองชิมด้วย”

พูดจบ เธอก็ดูเหมือนจะรู้สึกเขินอายเล็กน้อย สายตาแอบเหลือบไปมองซิงจือเหยียนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ

“จือเหยียนบอกว่าฉันจะอยู่ที่นี่หลายเดือน เราต้องเข้ากันให้ได้นะ คุณเซิ่นไม่จำเป็นต้องระวังฉันขนาดนี้ก็ได้”

เซิ่นหรูซวงกำลูกบิดประตูแน่น “ฉันบอกว่า ไม่ต้องค่ะ…”

“เซิ่นหรูซวง”

เสียงเตือนของซิงจือเหยียนดังขึ้น เซิ่นหรูซวงหันไปมองซิงจือเหยียนทันที

เธอเห็นซิงจือเหยียนมองเธอด้วยสายตาเฉียบคมและเย็นชา ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างหงุดหงิด

“เซิ่นหรูซวง อย่าทำให้ลู่ลู่ลำบากใจ”

เซิ่นหรูซวงรู้สึกขบขัน จนอยากหัวเราะออกมา

เธอเคยคิดมาตลอดว่าซิงจือเหยียนเป็นผู้ชายที่แข็งกระด้างและไม่เข้าใจการเอาใจใส่

แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่ว่าซิงจือเหยียนไม่เข้าใจ แต่เขาเอาใจใส่แค่เว่ยอวิ่นลู่ และให้ความสำคัญกับลูกชายที่เกิดจากเว่ยอวิ่นลู่เท่านั้น