บทที่ 7

ซิงฟานโหรวแสดงสีหน้าเยาะเย้ย และอ่านถ้อยคำในจดหมายรักทีละตัว

"พี่จือเหยียนคะ หนูเฝ้ามองพี่จากข้างหลังมาตลอด พี่จะหันกลับมามองหนูได้ไหมคะ?"

เมื่อได้ยินเสียงของซิงฟานโหรว กำปั้นของเซิ่นหรูซวงก็กำแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

นี่เป็นสิ่งที่เธอเขียนจริง ๆ ก่อนที่จะเกิดใหม่ ตอนนั้นเธอยังคงมีความฝันที่ไม่มีทางเป็นจริงกับซิงจือเหยียน

แต่ปกติแล้วเธอซ่อนจดหมายรักไว้เป็นอย่างดี ไม่มีทางที่จะเอาไปใส่ไว้ในห้องของซิงจือเหยียนได้อย่างแน่นอน

มีความเป็นไปได้อย่างเดียว

คือมีคนอื่นขโมยไปและนำไปวางไว้ในห้องของซิงจือเหยียน

อาจจะเป็นซิงฟานโหรว หรือไม่ก็เว่ยอวิ่นลู่

"พอได้แล้ว"

เสียงของซิงจือเหยียนทุ้มและแหบแห้งเล็กน้อย แฝงไปด้วยความโกรธ ดวงตาคมกริบและเย็นชา "ฉันไม่อยากฟังอีกแล้ว"

ซิงฟานโหรวหัวเราะเยาะแล้วหุบปากลง ก่อนจะยัดจดหมายรักใส่อ้อมอกของเซิ่นหรูซวงด้วยความรังเกียจ

แม้ว่าจะเป็นเซิ่นหรูซวงที่เกิดใหม่แล้ว เธอก็ยังไม่อาจเมินเฉยต่อสายตาแบบนี้ของซิงจือเหยียนได้ รู้สึกเหมือนความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วตัว

“เซิ่นหรูซวง เธอต้องให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลกับฉัน”

เว่ยอวิ่นลู่จู่ ๆ ก็ดึงแขนของซิงจือเหยียน และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "คุณเซิ่นยังเป็นเด็กอยู่ จือเหยียนไม่ต้องถือสาหรอกค่ะ อย่าโกรธเลยนะ"

"เพียงแต่" เว่ยอวิ่นลู่มองเธอด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะสงสาร "คงต้องสอนคุณเซิ่นให้ตั้งใจเรียนหน่อย อย่ามัวแต่คิดเรื่องไร้สาระพวกนี้เลย"

ซิงจือเหยียนมองเธออย่างเย็นชา "เซิ่นหรูซวง ฉันเคยบอกเธอไปแล้ว อย่าเอาความคิดสกปรกของเธอมาใช้กับฉัน อย่าคิดล้ำเส้นกันอีก"

เซิ่นหรูซวงหายใจเข้าลึก ๆ "ฉันไม่ได้เอาจดหมายรักนั่นไปไว้ในห้องคุณ มีคนอื่นทำต่างหาก"

ซิงฟานโหรวหัวเราะเยาะ "คนอื่น? คนอื่นเขาไม่มีใครหน้าด้านพอจะทำเรื่องแบบนี้หรอก เธอแค่อยากแยกพี่ฉันกับพี่ลู่ลู่ก็เท่านั้น"

เซิ่นหรูซวงไม่ได้สนใจคำพูดของซิงฟานโหรว

เธอมองตรงเข้าไปในดวงตาที่เย็นชาของซิงจือเหยียน "ซิงจือเหยียน ที่ผ่านมาฉันผิดเอง ฉันควรจะพูดกับนายให้ชัดตั้งแต่แรก จะได้ไม่เกิดความเข้าใจผิดอีก"

สายตาของซิงจือเหยียนยังคงเหมือนเดิม ยังคงเย็นชาตามปกติ

"ตอนนี้ฉันจะบอกคุณให้ชัดเจนว่า ฉันไม่ชอบคุณแล้วจริง ๆ"

นิ้วมือของซิงจือเหยียนที่วางอยู่บนไหล่ของเว่ยอวิ่นลู่ขยับเล็กน้อย

เว่ยอวิ่นลู่ตกใจเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองสีหน้าของซิงจือเหยียน

เมื่อเห็นซิงจือเหยียนจ้องมองไปที่เซิ่นหรูซวง หัวใจของเธอก็เต้นแรง

เซิ่นหรูซวงพูดต่อ "เมื่อก่อนฉันผิดเอง ฉันชอบคนผิด ฉันตาบอดเอง ฉันมันหน้าไม่อายที่ไปชอบคุณ"

"ฉันรู้ตัวแล้วว่าผิด และฉันจะแก้ไขมันให้ได้"

"แต่หลังจากนี้ ฉันจะไม่มีความคิดที่น่ารังเกียจแบบนี้อีกต่อไปแล้ว และจะรักษาระยะห่างจากคุณ หลังจากนี้จะไม่ล่วงเกินคุณอีก"

เมื่อได้สารภาพออกมาว่าความรู้สึกของตัวเองน่ารังเกียจเพียงใด เซิ่นหรูซวงกลับรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด เหมือนก้อนหินหนักอึ้งที่กดทับใจถูกยกออกไป

หลังจากมองเข้าไปในดวงตาของซิงจือเหยียนเป็นเวลานาน เซิ่นหรูซวงก็หยิบจดหมายรักที่เธอลืมไปแล้วขึ้นมา

แล้วฉีกมันต่อหน้าซิงจือเหยียนจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ซิงจือเหยียนดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างขึ้นมาเพื่อขัดจังหวะ "เซิ่นหรูซวง"

"ขอพูดประโยคสุดท้าย ซิงจือเหยียน จากนี้ไป ฉันจะขีดเส้นแบ่งระหว่างเราสองคนให้ชัดเจน"

เมื่อพูดจบ เธอก็โน้มตัวลงเล็กน้อยต่อหน้าซิงจือเหยียน

เธอจึงไม่ได้เห็นแววตาที่ตกใจเล็กน้อยของซิงจือเหยียนก่อนที่เขาจะเม้มริมฝีปากและขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ

เมื่อเธอยืนขึ้น เซิ่นหรูซวงก็สังเกตเห็นว่าเว่ยอวิ่นลู่และซิงฟานโหรวหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ในห้องเหลือเพียงแค่เธอกับซิงจือเหยียนสองคน

หัวใจของเธอเต้นแรง

ตอนนี้เอง ที่เธอได้ตระหนักถึงแผนการชั่วร้ายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้

เซิ่นหรูซวงหันหลังกลับทันที และเห็นประตูห้องปิดลง ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

เธอไม่มีเวลาที่จะดูปฏิกิริยาของซิงจือเหยียน ก็รีบวิ่งไปที่ประตูห้อง บิดลูกบิดประตูอย่างสุดกำลังเพื่อพยายามเปิดประตู

แต่หลังจากบิดไปหลายครั้ง ลูกบิดประตูก็หลุดออกมาอยู่ในมือของเธอ

ลูกบิดประตูเสียอีกแล้ว

เหมือนเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในชาติก่อนเลย