บทที่ 8

"อย่าคิดหนีนะ"

เซิ่นหรูซวงกัดฟันด้วยความเกลียดชัง

ซิงจือเหยียนคงคิดว่าเธอเป็นเว่ยอวิ่นลู่จริง ๆ ถึงได้ทำเกินขอบเขตแบบนี้

เมื่อซิงจือเหยียนล้วงมือเข้ามาใต้เสื้อของเธอ เซิ่นหรูซวงรู้สึกต่อต้านไปทั้งตัว เธอใช้ข้อศอกกระแทกเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างแรง

"อย่าแตะต้องฉัน!"

เซิ่นหรูซวงพูดลอดไรฟัน "น่ารังเกียจจริงๆ"

มือของซิงจือเหยียนหยุดชะงักไปชั่วขณะ เสียงแหบแห้งของเขาดังขึ้นที่ข้างหูของเธอ

"เธอว่าอะไรนะ?"

เซิ่นหรูซวงกัดฟันกรอด "ซิงจือเหยียน คุณมันน่ารังเกียจ"

ซิงจือเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วใช้มือปิดปากของเธอทันที พลางคำรามด้วยความโกรธ

"หุบปาก!"

ทันใดนั้น ซิงจือเหยียนก็เลิกเสื้อของเธอขึ้น มือที่ร้อนผ่าวของเขาจับที่เอวของเธอ

เซิ่นหรูซวงซบหน้าผากของเธอเข้ากับประตูห้องน้ำด้วยความสิ้นหวัง

ข้างหลังคือซิงจือเหยียนที่ดุร้ายราวกับหมาป่า เธอไม่มีทางหนีรอดได้เลย

หรือว่าเรื่องราวน่าสลดใจในชาติก่อนจะต้องซ้ำรอยอีกครั้ง?

ราวกับสวรรค์กำลังช่วยเหลือเธอ ประตูห้องก็เปิดออกเองโดยอัตโนมัติ

ในวินาทีนั้น เซิ่นหรูซวงใช้แรงทั้งหมดผลักซิงจือเหยียนออกไป แล้วรีบวิ่งออกจากห้อง

หลังจากออกมา เซิ่นหรูซวงก็ปิดประตูลงอย่างแรง

เธอวิ่งไปสองสามก้าวด้วยความสับสน แล้วก็ชนเข้ากับเว่ยอวิ่นลู่และซิงฟานโหรว

เมื่อเว่ยอวิ่นลู่เห็นเธอ เสียงของเธอก็ดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว "คุณเซิ่น ทำไมมาอยู่ที่นี่คะ?"

สีหน้าของเซิ่นหรูซวงเย็นชาลง "ทำไมฉันจะอยู่ที่นี่ไม่ได้?"

จู่ ๆ เว่ยอวิ่นลู่ก็จับมือของเธอแน่นขึ้น เล็บของเธอเกือบจะจิกเข้าไปในผิวหนังของเธอ เธอถามอย่างคาดคั้น

"คุณเซิ่น ทำไมปากของคุณถึงได้แดงขนาดนี้? คุณไม่ได้มีอะไรกับอาเหยียนใช่ไหม?"

น้ำเสียงของเซิ่นหรูซวงนิ่งสงบ สายตาเย็นชา "ไม่มีค่ะ คุณวางใจได้ ฉันจะไม่แตะต้องคุณซิงของคุณเด็ดขาด"

ซิงฟานโหรวหัวเราะเยาะ "ใครจะไปรู้ล่ะ? เธอมันคนหน้าไม่อายไม่ใช่เหรอ?"

เซิ่นหรูซวงไม่ได้สนใจคำพูดของซิงฟานโหรว เธอแค่จ้องมองเว่ยอวิ่นลู่แล้วพูดเสียงเบา ๆ ว่า

"ตอนนี้ซิงจือเหยียนกำลังลำบาก คุณไม่อยากเข้าไปอยู่กับเขาเหรอ?"

"ไม่แน่ว่า หลังจากคืนนี้พวกคุณอาจจะกลับมาคืนดีกันก็ได้"

ใบหน้าของเว่ยอวิ่นลู่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างช้า ๆ เธอรีบปล่อยมือของเซิ่นหรูซวงออกแล้ววิ่งไปที่ห้องของซิงจือเหยียนอย่างเร่งรีบ

เซิ่นหรูซวงยืนมองดูเว่ยอวิ่นลู่เดินเข้าไปในห้องนั้นอย่างเงียบ ๆ แล้วปิดประตูลง

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คืนนี้ซิงจือเหยียนจะได้ตัวเว่ยอวิ่นลู่ที่เขาอยากได้มาโดยตลอด

แบบนี้ก็ดี ทุกอย่างจะได้กลับมาสู่เส้นทางที่ควรจะเป็น

ความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิงระหว่างเธอกับซิงจือเหยียนควรจะถูกตัดขาดเสียที

เธอกับซิงจือเหยียน จะต้องตัดขาดกันอย่างเด็ดขาด

เป้าหมายของเธอชัดเจน นั่นคือการทำให้คนที่ทำร้ายกั่วกั่วต้องชดใช้

จากนี้ไป ทุกคนที่ขัดขวางการแก้แค้นของเธอ ล้วนเป็นศัตรูของเธอ

แม้แต่ซิงจือเหยียน

แม้แต่ตระกูลซิง

เธอกำลังจะหันหลังเดินจากไป ซิงฟานโหรวก็คว้าข้อมือของเธอไว้

"เซิ่นหรูซวง เธอวางแผนทำอะไรของเธออยู่กันแน่?"

เซิ่นหรูซวงสะบัดมือของเธอออกอย่างไม่ไว้หน้า "ไม่เกี่ยวกับเธอ"

สีหน้าของซิงฟานโหรวดูไม่สู้ดี

เธอรู้สึกได้ว่าเซิ่นหรูซวงเปลี่ยนไป แตกต่างไปจากเดิมมาก

ไม่ยอมให้ใครควบคุมอีกต่อไป และไม่ใช่ลูกนกตัวน้อยที่ใครจะขยี้ก็ได้เหมือนแต่ก่อน

ในใจของซิงฟานโหรวรู้สึกตื่นตระหนกอย่างไร้สาเหตุ

เซิ่นหรูซวงกลับไปที่ห้องของตัวเอง ขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำอยู่สักพัก เธอขัดผิวบริเวณที่ซิงจือเหยียนสัมผัสซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนผิวขาว ๆ ของเธอแดงก่ำจึงหยุด

ชาตินี้ ในที่สุดก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ชาติที่แล้ว เธอนั่งคุกเข่าอยู่ในสวนและมองเงาของคนสองคนบนหน้าต่างของซิงจือเหยียน แต่ตอนนี้เธอนอนอยู่ในผ้าห่มที่นุ่มสบายและรู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัว

หลังจากนอนหลับสบายตลอดทั้งคืน เซิ่นหรูซวงก็สะพายกระเป๋านักเรียนเดินลงมาจากชั้นบน