บทที่ 9

เซิ่นหรูซวงหายใจติดขัดเล็กน้อย แล้วพูดอย่างสงบเสงี่ยมว่า "ไม่ได้พูดค่ะ คุณคงฟังผิดไปเอง"

เธอไม่คาดคิดเลยว่าซิงจือเหยียนจะยังจำเรื่องเมื่อคืนนี้และคำพูดของเธอได้

เขาไม่ได้คิดว่าเธอคือเว่ยอวิ่นลู่เหรอ?

จู่ ๆ ซิงจือเหยียนก็ยื่นมือออกไปโอบเอวของเธอ และดึงเธอขึ้นมานั่งบนตักอย่างแรงโดยไม่สนใจการขัดขืนของเธอ

ด้วยความตื่นตระหนก กระเป๋าเป้ของเธอหล่นลงไปใต้เบาะรถ

เซิ่นหรูซวงทุบไหล่ของซิงจือเหยียนอย่างบ้าคลั่ง "ซิงจือเหยียน คุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?!"

ฝ่ามือของซิงจือเหยียนรัดเอวของเธอไว้แน่น กดเธอแนบไปกับเบาะคนขับ มืออีกข้างหนึ่งบีบคางของเธอไว้ ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องไปที่ดวงตาของเธออย่างเฉียบคม

"เธอคิดว่าฉันโง่เหรอ?"

เซิ่นหรูซวงยกแขนขึ้นมากันระหว่างทั้งสองไว้ "เมื่อคุณคิดว่าฉันเป็นเว่ยอวิ่นลู่ ทำไมฉันจะรู้สึกน่ารังเกียจไม่ได้?"

"ฉันบอกไปนานแล้วว่าฉันจะรักษาระยะห่างจากคุณ แต่เป็นคุณเองที่ล้ำเส้น"

"แล้วเรื่องวางยา คุณสืบได้หรือยังว่าใครเป็นคนทำ?"

เธอกำคอเสื้อของซิงจือเหยียนที่ดูดีมีราคาของเขาไว้แน่น ดวงตาสดใสของเธอปกคลุมไปด้วยม่านน้ำตา

"อย่าพยายามใส่ร้ายฉันอีกเลย"

"อีกแล้ว?" ดวงตาสีดำของซิงจือเหยียนมองเธออย่างใจเย็น "ฉันเคยใส่ร้ายเธอตอนไหน?"

เซิ่นหรูซวงคิดในใจว่า ชาติที่แล้ว นายทำมันนับครั้งไม่ถ้วน

เธอตายอย่างน่าอนาถแค่ไหน ซิงจือเหยียนและเว่ยอวิ่นลู่ก็แทงข้างหลังเธอมากเท่านั้น

จู่ ๆ ซิงจือเหยียนก็หัวเราะเยาะเบา ๆ และบีบคางของเธอไว้

"อีกอย่าง รักษาระยะห่างเหรอ?"

"ฉันยังไม่อนุญาต"

ดวงตาของเซิ่นหรูซวงแดงก่ำขึ้นทันที "คุณหมายความว่าไง?"

น้ำเสียงของซิงจือเหยียนเรียบเฉย "ก่อนที่ฉันจะสืบสวนเรื่องนี้ให้กระจ่าง เธออย่าคิดที่จะหนี"

"พูดตามตรง คุณก็ยังไม่กล้าสงสัยเว่ยอวิ่นลู่" เซิ่นหรูซวงประชดประชัน "เรื่องมันชัดเจนมากแล้ว นอกจากน้ำผลไม้แก้วนั้นแล้ว ยังมีจุดที่น่าสงสัยตรงไหนอีก?"

เธอยิ้มให้ซิงจือเหยียนอย่างประชดประชัน "เว่ยอวิ่นลู่ก็สมหวังแล้วนี่ ไม่ใช่หรือไง?"

สีหน้าของซิงจือเหยียนดูหม่นลงมาก และเขาก็พูดอะไรบางอย่างเบา ๆ "ไม่"

แต่เซิ่นหรูซวงกลับเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน"

เธอผลักซิงจือเหยียนออกอย่างแรง แล้วก้าวขากลับไปนั่งที่เดิม หยิบกระเป๋าเป้ที่อยู่ใต้เบาะรถมากอดไว้ในอ้อมแขน

ตลอดทางที่เหลือ ทั้งสองต่างเงียบ ซิงจือเหยียนหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดูข้อมูลอีกครั้ง

เมื่อถึงโรงเรียน เซิ่นหรูซวงก็ลงจากรถทันที และเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

ในรถ โทรศัพท์ของซิงจือเหยียนดังขึ้น

เป็นสายที่มาจากเว่ยอวิ่นลู่

"จือเหยียน ตอนนี้คุณรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง?"

ซิงจือเหยียนตอบรับเบา ๆ

สักพัก เว่ยอวิ่นลู่ก็พูดเสียงเบา ๆ ดูเหมือนจะรู้สึกเขินอายเล็กน้อย

"จือเหยียน เมื่อคืนนี้ทำไมนายถึงไม่ยอมให้ฉันช่วยล่ะ? ฉันรู้ว่านายให้ความสำคัญกับฉัน แต่ฉันเต็มใจ...”

"ลู่ลู่" ซิงจือเหยียนขัดจังหวะเธอ ถอนหายใจเบา ๆ "อย่าคิดถึงเรื่องพวกนี้เลย"

เว่ยอวิ่นลู่เงียบไปทันที

หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ถามว่า "จือเหยียน วันนี้คุณถึงไปส่งคุณหนูเซิ่นที่โรงเรียน? พวกคุณคุยอะไรกันหรือเปล่า?"

ซิงจือเหยียนตอบสั้น ๆ "เปล่า"

เว่ยอวิ่นลู่พูดขึ้นมาทันที "จือเหยียน เรื่องที่นายโดนวางยา นายจะสงสัยฉันหรือเปล่า?"

เงียบไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงของซิงจือเหยียนก็อ่อนโยนลง "ไม่หรอก เธอวางใจได้"

ในที่สุดเว่ยอวิ่นลู่ก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ "งั้นฉันก็สบายใจแล้ว ฉันจะรอคุณกลับมานะ"

ซิงจือเหยียนตอบรับแล้ววางสาย

เขามองไปที่ประตูโรงเรียน ร่างของเซิ่นหรูซวงได้หายไปในกลุ่มนักเรียนแล้ว

เพราะความเมตตาของคุณหนูซิงฟานโหรว ทำให้เซิ่นหรูซวงไม่เป็นที่ต้อนรับในโรงเรียนนี้ มิหนำซ้ำยังถูกกันออกจากกลุ่ม

ที่นี่เป็นโรงเรียนของชนชั้นสูง มีแต่ลูกคุณหนูคุณชายที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ และเมืองนี้ก็มีตระกูลซิงเป็นผู้นำ ทำให้มีคนจำนวนมากติดตามซิงฟานโหรวเหมือนเงา

เพราะเธอคือคุณหนูตัวจริงของตระกูลซิง