บทที่ 10 ดินเนอร์ราคาสูงเสียดฟ้า

“คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงมาหางานให้ฉัน?”

คำพูดเย็นชาของมู่เซิ่งดังขึ้นข้างหูจางเหวินเจี๋ย ทำให้ทุกคนขมวดคิ้วพร้อมกัน

เขาพูดว่าอะไรนะ?

มือเรียวของเจียงหว่านที่ถือแก้วไวน์แข็งค้างอยู่ในอากาศ เธอหันไปมองมู่เซิ่งด้วยความประหลาดใจ

จ้าวหลินโกรธจนแทบคลั่ง เธอตะโกนว่า “แกพูดบ้าอะไรของแก! เหวินเจี๋ยใจดีอยากช่วย แต่คุณแกกลับไม่เห็นคุณค่า แถมยังดูถูกเขาอีก?แกนี่มันเกินไปจริงๆ ปฏิบัติต่อตัวเองเหมือน ทำตัวเป็นเจ้านาย ทั้งๆ ที่ตัวเองเอกแต่เกาะเจียงหว่านกินไปวันๆ”

“มู่เซิ่ง นายพูดเกินไปแล้วนะ”

“ใช่ เมียนายคอยช่วยอยู่ตลอด ทำไมต้องทำตัวเหมือนกับตัวเองส่งส่งแบบนั้นล่ะ?”

“คนกระจอกยังไงก็เป็นคนกระจอกอยู่วันยังค่ำ อย่าไปให้โอกาสเขาเลย!”

ทุกคนดูหมิ่นมู่เซิ่งให้เป็นผู้แพ้ในสายตาของพวกเขา เขาไม่มีทั้งอาชีพและแสร้งทำตัวห่างเหิน คิดไม่ออกเลยว่าทำไมเขาถึงอยู่ในตระกูลเจียงได้

การแสดงออกของจางเหวินเจี๋ยกลายเป็นเย็นชาทันที ในยามปกติ หากคนที่อยู่ด้านล่างสุดของสังคมเช่นมู่เซิ่งทำกับเขาแบบนี้ เขาจะสั่งสอนบทเรียนอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้อยู่ต่อหน้าเจียงหว่าน เขาต้องรักษาท่าทางให้ดีที่สุด

“ฮ่าๆ ๆ ไม่เป็นไรหรอกครับ คนหนุ่มสาวมักเย่อหยิ่งแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดา ผมเข้าใจว่าเขาไม่ต้องการเริ่มต้นจากจุดต่ำสุด ดูจากท่าทางของคุณ คุณคงไม่เคยกินอาหารแบบนี้สินะ?”

จางเหวินเจี๋ยโยนเมนูให้มู่เซิ่งอย่างไม่เห็นแก่ตัว “อยากกินอะไรสั่งได้ตามสบายเลยนะ มื้อนี้ผมจะเลี้ยงคุณเอง!”

“เหวินเจี๋ยเป็นคนใจกว้างจริงๆ”

“ใช่ แกนี่มันเนรคุณชะมัด ต่อให้แกเลียนแบบเขาทั้งชาติ แกก็ทำไม่ได้”

จ้าวหลินกล่าวอย่างสุภาพ “จะดีเหรอ? เหวินเจี๋ย”

“มีอะไรไม่ดีกันเหรอครับ ป้าจ้าวอุตส่าห์จัดงานเลี้ยงต้อนรับผมกลับบ้าน ผมต่างหากที่ต้องรับน้ำใจของคุณป้า” จางเหวินเจี๋ยโบกมือ

เมื่อทุกคนได้ยิน พวกเขารู้สึกว่าจางเหวินเจี๋ยเป็นคนดีมาก ทุกคนต่างพากันยกย่องไม่หยุด และพวกเขารู้สึกว่ามู่เซิ่งพูดแรงเกินไป

“แน่ใจนะว่าให้สั่งตามใจน่ะ?”

หลังจากได้รับเมนูมู่เซิ่งยิ้มอย่างไม่คาดคิด

“ทำไมล่ะ? คุณคิดว่าผมจ่ายไม่ไหวเหรอ?” จางเหวินเจี๋ยผงะและพูดอย่างเหยียดหยาม “ผมอยู่ต่างประเทศ มีอาหารแพงๆ อะไรที่ผมยังไม่เคยลองกินล่ะ? สั่งมาเถอะ เรื่องราคาค่อยว่ากันทีหลัง”

“สงสัยไม่เคยกินอาหารดีๆ พอเห็นราคาคงจะตกใจแทบช็อกเลยสินะ”

“ฮ่าๆ ๆ โคตรกระจอกเลย ”

พวกผู้หญิงมองไปที่มู่เซิ่งอย่างเหยียดหยาม “ทำเหมือนผ่านโลกมามาก แค่สั่งอาหารยังทำท่าเรื่องมากแบบนี้เลย”

มู่เซิ่งยิ้มและไม่พูดอะไร เขาเขียนตัวอักษรภาษาอังกฤษบนเมนูอย่างเงียบๆ

หลังจากนั้นไม่นาน ผู้จัดการโรงแรมก็เข้ามาพร้อมเมนูในมือด้วยสีหน้าที่จริงจัง “คุณลูกค้าครับ คุณแน่ใจนะครับว่าจะสั่งอาหารพวกนี้?”

“สั่ง ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะ?”

จางเหวินเจี๋ยพูดอย่างเย็นชา แสร้งทำเป็นขู่ต่อหน้าทุกคน แต่ตอนนี้เขาถูกผู้จัดการถามอีกครั้ง ซึ่งทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย “ในใบสั่งอาหารเขียนว่ารายการละ 2 เมนูนะครับ!”

“ยังไม่รับไปอีก”

ผู้จัดการก้มหัวลง คนที่สามารถเขียนตัวหนังสือภาษาอังกฤษด้วยลายมือแบบนี้นี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

เขาเพิ่งเห็นคนแปลกหน้าสั่งอาหารแบบนี้เป็นครั้งแรก ดังนั้นเขาจึงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยจึงเข้ามาถาม เผื่ออาจเกิดความผิดพลางบางอย่าง

ไม่นาน บริกรก็เริ่มเสิร์ฟอาหาร

ด้วยมือและเท้าที่ฉับไว โต๊ะจึงเต็มไปด้วยอาหารรสเลิศทุกประเภท และจานสุดท้ายคือคาเวียร์สีขาวสองกองเล็กๆ แต่งแต้มด้วยทองคำเปลวสีทองซึ่งดูน่าดึงดูดอย่างยิ่ง