บทที่ 101 ขยะ

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

เสิ่นต้วนยู่จับท้องของเขา และหัวเราะอย่างหนัก

ผู้ชมรอบๆต่างก็แสดงรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก ไอ้ขี้ขลาดคนนี้ช่างตลกจริงๆ เห็นได้ชัดว่าเขายั่วยุขนาดนี้ แต่ก็ยังไม่กล้าแม้แต่จะต่อราคาประมูล

แต่ก็นะ คนไร้ค่าอย่างเขา จะมีเงินมาประมูลได้ยังไง?

การประมูลครั้งนี้จัดขึ้นโดยหลายๆตระกูล หากมีคนจงใจเสนอราคาให้มันสูงเกินควร และเมื่อประมูลได้แล้วกลับไม่สามารถจ่ายเงินได้ เช่นนั้นคงน่าอับอายมาก

นี่เป็นครั้งแรกที่ซูเคอถูกเยาะเย้ยในที่สาธารณะ เขาถามมู่เซิ่งด้วยสีหน้าที่น่าเกลียด"พี่มู่ ทำไมพี่ถึงให้ผมหลีกให้เขาเหรอ?หินก้อนนี้แค่ดูก็รู้ว่าเป็นหินที่สวยมาก ถ้าพลาดแล้ว คืนนี้ก็ยากที่จะพบหินเช่นนี้อีกนะ"

ครั้งนี้ที่เขามาที่นี่นั้น เขามาพร้อมกับภารกิจของพ่อ ก่อนหน้านี้ หินธรรมชาติก้อนนั้นก็ได้หลีกให้เสิ่นต้วนยู่ไปแล้ว ถ้าครั้งนี้ยังยอมให้เขาไปอีก เกรงว่าวันนี้เขาคงต้องกลับไปมือเปล่าแน่นอน

มู่เซิ่งดูออกตั้งนานแล้วว่าหินหยาบนี้เป็นเศษขยะ

ผิวด้านนอกถูกปลอมแปลงด้วยสารเคมี และวัสดุสีอ่อนที่ไม่มีสีจะเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตสดใสด้วยวิธีการย้อมสี ส่วนสีแดงเลือดที่อยู่ถัดไปนั้น ก็ถูกย้อมออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจในตอนที่ใช้สารเคมี

สีแดงที่คนขายเช็ดไม่ออก แต่ก็ไม่กล้าทำร้ายพื้นผิว เลยต้องสร้างเรื่องโกหกขึ้นมาแบบนี้

คิดไม่ถึงว่า หลังจากสร้างเรื่องราวเกี่ยวกับเมียนมาร์แล้ว ไม่เพียงแต่ราคาจะไม่ถูกกดลงเท่านั้น แต่ราคาของหินหยาบนี้ยังสามารถขึ้นได้อีกด้วย

สิ่งนี้ทำให้มู่เซิ่งรู้สึกตลกเล็กน้อย

ต้องยอมรับว่า วิธีการหลอกลวงนี้ฉลาดมาก และแม้แต่นักโบราณคดีที่ตรวจสอบวัตถุโบราณหลายคนที่จ้างมากับมือก็ยังถูกหลอก แต่มันก็ไม่สามารถหลอกสายตาของมู่เซิ่งได้เลย

“ถ้าคุณเชื่อผม ก็ปล่อยให้เขาเถอะ”

มู่เซิ่งปล่อยมือของซูเคอ และพูดอย่างสบายๆ

“ฮ่าฮ่าฮ่า เชื่อคุณ?คุณคิดว่าคุณเป็นใคร พูดอย่างกับว่ามันเป็นความจริง หรือปรมาจารย์หินหยาบเหล่านั้นไม่เก่งเท่าคุณงั้นหรือ?หรือคุณมีตาทิพย์ และได้มองทะลุนักโบราณคดีก้อนนี้หรือ?”

เสิ่นต้วนยู่หัวเราะออกมาเสียงดัง แสดงท่าทีเย้ยหยันของเขาออกมาอย่างไม่ปกปิด

มู่เซิ่งไม่ได้พูด เขาได้พูดในสิ่งที่ควรจะพูดไปแล้ว ถ้าซูเคอยืนกรานที่จะทำตามความคิดตัวเอง ก็ไม่จำเป็นต้องหยุดเขา

“ซู่เคอ คุณไม่เชื่อคำพูดของมู่เซิ่งเหรอ?”ในเวลานี้ กู่ชิงเสวียนกล่าว

แม้ว่าเธอจะไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับหินหยาบ แต่เธอก็มีความมั่นใจในตัวมู่เซิ้งอย่างอธิบายไม่ถูก

"เจ็ดสิบล้าน ครั้งที่หนึ่ง!"

ขณะนี้ ผู้ประมูลได้เริ่มนับถอยหลังแล้ว

"เจ็ดสิบล้าน ครั้งที่สอง!"

เสียงของผู้ประมูลดังขึ้นในหู และดวงตาของซูเคอก็จับจ้องไปที่หินหยาบพยายามหาข้อบกพร่องของหินหยาบนี้ น่าเสียดายที่เขาไม่ใช่มู่เซิ่ง และเขาไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในครอบครัวที่ร่ำรวยที่สุดตั้งแต่เด็ก ในสายตาของเขา หินหยาบชิ้นนี้ เป็นหินที่สวยที่สุด

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็กัดฟันและพูดว่า"พี่ใหญ่ ผมเชื่อคุณหนึ่งครั้ง..."

“เจ็ดสิบสามล้านครั้งที่สาม!ตกลง!”

บูม!

เมื่อค้อนหล่นจากมือของผู้ประมูล หินหยาบชิ้นนี้ก็ตกไปอยู่ในมือของเสิ่นต้วนยู่

ด้วยเงินในราคา 70 ล้าน ก็ได้หินหยาบชั้นยอดเช่นนี้ เสิ่นต้วนยู่ยิ้มจนคิ้วโค้งเป็นเส้นแล้ว แสดงท่าทางได้ใจ และพูดกับซูเคอว่า"คุณชายซู คุณนี่มันขี้ขลาดจริง ๆ พี่ใหญ่ของคุณนี่มันเก่งเกินไปแล้วมั้ง?สามารถสอนวิชาการเป็นคนขี้ขลาดให้คุณ ไม่ก็ให้กู่ชิงเสวียนกับผมด้วยเลยไหม?”

"ไอ้เหี้ยเอ้ย!"

ซูเคอโกรธมาก จนอยากจะลงมือ

ในเวลานี้ มู่เซิ่งขวางอยู่ตรงหน้าเขา เอ่ยปากพูดเบาๆ และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา"ซื้อขยะมาสองชิ้น และยังภูมิใจขนาดนี้ เรื่องแบบนี้ผมก็พึ่งเคยเห็นครั้งแรกนะเนี่ย"

"เหอะๆ ขยะเหรอ?คุณคิดว่าพูดจากปากคนขี้ขลาดของคุณแค่ไม่กี่คำ ของที่ผมซื้อมาก็จะเป็นขยะจริงๆงั้รเหรอ?"

เสิ่นต้วนยู่ไม่สนใจเลย ไอ้คนไร้ประโยชน์ จะไปรู้อะไร!

เพื่อนๆรอบๆเขา ใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มเช่นกัน เขาประมูลหินหยาบไม่ได้ ดังนั้นเขาคงทำได้แค่ปลอบใจตัวเองด้วยการพูดเช่นนี้

"มันช่างตลกจริงๆ หินหยาบสองก้อนนี้เป็นขยะ งั้นหินในนี้ก็น่าจะเป็นขยะหมดใช่ไหม?"

“ใช่ๆ ดูชุดที่เขาใส่สิ เป็นของตลาดนัดทั้งนั้น บอกว่าคนที่มีฐานะเท่านั้นที่สามารถเข้าร่วมการประมูลได้ไม่ใช่เหรอ?เขาเข้ามาได้อย่างไร?”

“คนแบบนี้ หน้าด้านเกินไปแล้ว เขาคงแอบเข้ามากับซูเคอ ช่างน่าอายจริงๆ!”