บทที่ 102 เปิดในที่สาธารณะ

เพื่อที่จะทำให้มู่เซิ่งเสียหน้าต่อหน้ากู่ชิงเสวียน เสิ่นต้วนยู่ขอให้เอาของออกจากโต๊ะเป็นพิเศษ และวางหินหยาบทั้งสองก้อนของเขา และหินที่มู่เซิ่งเลือกไว้บนโต๊ะเดียวกัน

เห็นเพียงหินหยาบสองก้อนที่เขาเลือกมีรูปลักษณ์ดีเยี่ยม ผิวบางและเรียบเนียน ภายใต้การส่องของแสง ดูใสแวววาว เมื่อเทียบกับหินหยาบข้างๆที่มู่เซิงเลือก ดูออกได้ทันทีว่าอันไหนดีกว่า เหมือนอันหนึ่งอยู่บนฟ้า อีกอันอยู่บนดิน ผิดกันราวฟ้ากับดิน

หลังจากนั้น เสิ่นต้วนยู่ก็พูดคุยกับพนักงานสองสามคำ และในไม่ช้า เครื่องตัดขนาดใหญ่ก็ถูกยกขึ้นจากใต้เวทีและวางไว้กลางเวที

สำหรับการประมูลหินหยาบ จะจัดเตรียมเครื่องตัดไว้ ณ สถานที่จัดงานแล้ว แต่หินหยกสองก้อนของเสิ่นต้วนยู่นั้นใหญ่เกินไปที่จะตัดด้วยเครื่องตัดธรรมดา ดังนั้นจึงเอาเครื่องตัดขนาดยักษ์มาโดยเฉพาะเพื่อตัดมัน

ทุกคนเฝ้าดูด้วยความสนใจอย่างมาก ในสายตาของพวกเขา หินหยาบที่เสิ่นต้วนยู่ซื้อ จะต้องเป็นหยกคุณภาพสูงอย่างแน่นอน ส่วนหินสองก้อนที่มู่เซิ่งเลือก เกรงว่าคงไม่ได้เห็นสีเขียวใดๆ

ผู้จัดการในชุดสูทก้าวไปข้างหน้า และพูดด้วยความเคารพว่า"คุณเสิ่น จะตัดอันไหนก่อน?"

"ตัดของผมก่อน"

เสิ่นต้วนยู่เต็มไปด้วยความมั่นใจ หยิบปากกา ขีดเส้นบนหินหยก ชี้นิ้วแล้วพูดว่า"เริ่มตัดจากที่นี่ เดี๋ยวถ้าออกหยกสายพันธุ์ดี ผมจะให้อ่ำเปาทุกคนนะ!"

"คุณชายเสิ่นเกรงใจเกินไปแล้ว การตัดหินหยก มันเป็นหน้าที่ของเราอยู่แล้ว"

สีหน้าผู้จัดการดูตื่นเต้น แล้วสั่งให้ชายฉกรรจ์หลายคนเคลื่อนย้ายหินหยกชิ้นแรกไปยังเครื่องตัดทันที

“คุณรอขายหน้าได้เลย!”

เสิ่นต้วนยู่รู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

“ชิ ชิ ชิ—”

เครื่องตัดเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว และมีหมอกสีขาวฟุ้งกระจายจากจุดตัด ทุกคนถอยไปทั้งสองด้านโดยไม่รู้ตัว และรอให้หมอกสีขาวตกลงมาก่อนที่จะเดินไปข้างหน้ามองดูทีละคน

พนักงานได้ทำความสะอาดตรงที่ตัดด้วยน้ำแล้ว และตรงที่ตัดก็สะอาดเหมือนใหม่ แต่มันขาวมากเหมือนตัดหินอ่อนสองชิ้น

"เดิมพันผิดแล้ว!ไม่มัสีเขียวเลย!"มีเสียงอุทานออกมาจากฝูงชน เมื่อเห็นฉากนี้ หลายคนก็เกิดความดีอกดีใจที่คนอื่นเกิดความโชคร้าย

โชคดีที่ตนเองไม่ได้ซื้อมัน เงิน 50 ล้านไม่ใช่เงินเล็กน้อย ถ้าซื้อมัน คนที่ร้องไห้ในตอนนี้คงเป็นตัวเอง

"เป็นไปได้อย่างไร?"

สีหน้าของเสิ่นต้วนยู่แข็ง ขมวดคิ้วและพูดว่า"ตัดอีก!"

ชายฉกรรจ์หลายคนยกหินหยกไปที่เครื่องตัดทันที และผ่าออกเป็นสี่ส่วน

อย่างไรก็ตาม พื้นผิวของหินทั้งสี่นี้ยังคงเป็นสีขาวราวหิมะ ไม่มีร่องรอยสีเขียวให้เห็นเลย

"คุณชายเสิ่น นี่..." ผู้จัดการพูดตะกุกตะกัก และในฉากนี้ มีโอกาสมากที่เสิ่นต้วนยู่จะแพ้การเดิมพัน

"ตัด ตัดอีก!"

สีหน้าของเสิ่นต้วนยู่มืดมนราวกับน้ำ และเกือบจะกัดฟันและพูดคำเหล่านี้ออกมา

ผู้จัดการไม่กล้าทำให้เขาไม่พอใจ ดังนั้นจึงได้แต่สั่งให้คนของเขาตัดหินหยาบต่อไป

อย่างไรก็ตาม ถ้าตัดสี่ชิ้นพร้อมกัน มันจะเสียเวลา ผู้จัดการจึงเลือกชิ้นส่วนที่มีพื้นผิวสีเขียวและวางลงบนเครื่องตัด

“ชิ ชิ ชิ—”

เครื่องตัดเหมือนการหั่นขนมปัง ลอกออกทีละชั้น

น่าเสียดายที่ใต้เครื่องตัด มีแต่ชิ้นส่วนของหินสีขาว ซึ่งไร้ประโยชน์ มีเพียงส่วนสุดท้ายของมีดตัดเท่านั้นที่เผยให้เห็นมรกตสีเขียวอ่อนเล็กน้อย

"มันน่าเสียดายจริงๆที่มีแค่ชั้นผิวเผินเท่านั้น"

"ใช่ มีสีเขียวแค่นี้ คาดว่าจะขายได้เพียงสร้อยข้อมือที่มีตำหนิไม่กี่แสนเท่านั้น ขาดทุนมากจริงๆ"

“ดีนะที่เมื่อกี้ไม่ได้ซื้อมัน คิดไม่ถึงจริงๆ หินหยาบที่ดูดีเช่นนี้จะไม่มีสีเขียวเลย”

"ฮ่าๆ!"

กู่ชิงเสวียนที่ยืนอยู่ด้านข้าง ปิดปากของเธอและยิ้ม"ซูเคอ คุณยังไม่รีบขอบคุณมู่เซิ่งอีก?ถ้าไม่ใช่เพราะเขา เกรงว่าคุณคงซื้อหินหยกชิ้นนี้ไปแล้ว คงขาดทุนจนหมดตัวแล้วมั้ง?”

ซูเคอก็มองไปที่หินหยาบด้วยความประหลาดใจ คิดไม่ถึงว่ามันจะเหมือนกับที่มู่เซิ่งพูดทุกประการ เขาตกใจมาก คารวะและพูดกับมู่เซิงว่า"ขอบคุณครับพี่มู่ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำของคุณ "

สิ่งที่กู่ชิงเสวียนพูดนั้นเป็นความจริง