บทที่ 126 ไม่มีที่นั่ง

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย!”

ผู้ชายสองคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าหุ่นกำยำล่ำสัน ทั้งตัวเปื้อนไปด้วยโคลน ดูท่าทางโง่ๆ แต่สีหน้าวิตกกังวล ไม่ต้องพูดก็เข้าใจ

ทั้งสามคนดูเหมือนชาวบ้านในชนบท สีหน้าวิตกกังวล ตะโกนเสียงดังว่า: “โชเฟอร์ ขอร้องคุณล่ะช่วยพวกเราเถอะ ภรรยาของฉันเก็บสมุนไพรที่ภูเขาในตอนเช้าแล้วล้มลง หัวแตกเลือดออก แต่โรงพยาบาลในชนบทของเรารักษาไม่ดี พวกเขาบอกว่าต้องไปในเมืองถึงจะได้ ขอร้องล่ะ พาพวกเราไปเมืองเจียงหนานทีเถอะ”

“ออกไป อย่ามาขวางทางเรา ทำให้เราเดินทางล่าช้า คุณชดเชยไม่ไหวหรอก!”

โชเฟอร์ตวาดเสียงดัง เมื่อสักครู่ถูกคุณชายของตนด่าที่เหยียบเบรกเมื่อสักครู่ ถ้าหากยังชักช้าอยู่ เดาว่าตัวเองจะตกงานแล้ว

“โชเฟอร์ ขอร้องคุณล่ะ!”

ผู้ชายอีกคนหนึ่งคุกเข่าลงบนพื้นและพูดเสียงปกติ จากนั้นก็เริ่มโน้มศีรษะ “พวกเราชาวชนบท ไม่มีรถ ตอนนี้ภรรยาของเพื่อนฉันหมดสติยังไม่ตื่น ถ้าไม่มีรถ เธอก็อาจตายได้ ขอร้องได้โปรดเถอะ”

“ช่วยอะไรกันล่ะ บนรถก็เต็มหมดแล้ว คุณรีบไปหาอีกคันเถอะ!”

โชเฟอร์ขมวดคิ้วพร้อมพูด แล้วเหยียบคันเร่ง ขับต่อไป

ใครจะรู้ว่าเขาเพิ่งสตาร์ทรถ ก็ได้ยินเสียงลูกสาวเศรษฐีเหล่านั้นที่อยู่ข้างหลังพูดกันว่า: “นี่ โชเฟอร์ คุณคิดอะไรกันแน่ คนเขาบาดเจ็บขนาดนั้น คุณยังขับรถออกมาได้ คุณจะให้พวกเขาทำยังไง? ที่นี่รกร้างว่างเปล่า ไม่มีรถคันอื่นหรอกนะ หรือว่าคุณจะเลือดเย็นขนาดเลยนี้สินะ?”

“ผม...” โชเฟอร์อ้าปากค้าง พูดไม่ออก

ลูกเศรษฐีกลุ่มนี้เอาใจยากเกินไปแล้ว หยุดรถก็ด่าเขา ผลสุดท้ายพอรีบขับรถก็ยังด่าเขาอีก ที่สำคัญคือเขาเถียงไม่ได้ อึดอัดอยู่ในใจ มีความรู้สึกอยากจะร้องไห้แล้ว

“คุณผู้หญิงครับ รถของเราไม่มีที่นั่งแล้ว” โชเฟอร์พูดบ่นไปร้องไห้ไป

“โชเฟอร์ ขอร้องล่ะ พวกเราอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านเปิ่นหนิวข้างหน้านี้ ถ้าคุณคิดว่าพวกเราทำให้รถของคุณสกปรก รอให้ภรรยาฉันหายดี ฉันจะจ่ายคุณด้วยวัวในบ้าน ขอร้องคุณรีบเปิดประตูเถอะ เป็นเรื่องสำคัญมากของชีวิตคนนะ!”

ผู้ชายที่บึกบึนแบกภรรยาอยู่บนหลังคุกเข่าลงบนพื้น แล้วร้องไห้

แม้ว่าบนรถเป็นกลุ่มลูกเศรษฐีที่ดูไม่ชอบคนชนบท ถึงขั้นที่คิดว่าผู้ชายที่โคลนเปื้อนไปทั้งตัวนั้นสกปรกมาก แต่วันนี้เห็นพวกเขาเป็นเช่นนี้ ก็ไม่อาจทนอยู่นิ่งเฉยได้ ลูกเศรษฐีแต่ละคนก็พูดกัน บอกว่า: “โชเฟอร์ รีบเปิดประตู ให้พวกเขาขึ้นมาเถอะ”

“จริงด้วยโชเฟอร์ ยังจะมัวอึ้งอยู่ทำไม”

“นั่นสิ รีบเปิดประตู การช่วยคนสำคัญมากนะ!”

เมื่อเห็นทุกคนบนรถช่วยพูดแทนตน ชายร่างกำยำที่แบกภรรยาบนหลังมีสีหน้าที่ดีใจ รีบเดินไปที่ประตู ข้างหลังมีชายฉกรรจ์เดินตามมาติดๆ

“อย่าเปิดประตู ผมรู้สึกว่าบนรถคนแน่นแล้ว อย่าให้พวกเขาขึ้นมา”

ในเวลานี้ เสียงหนึ่งดังขึ้น โชเฟอร์มึนงงโดยสัญชาตญาณ และไม่ได้กดปุ่มเปิดประตู

ทุกคนมองไป

ก็เห็นมู่เซิ่งนั่งอยู่บนที่นั่ง ด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง

“มู่เซิ่ง คุณหมายความว่ายังไง?”

ไป๋เสี่ยวเสียนเห็นมู่เซิ่ง ความโกรธก็พุ่งออกมาทันที

เมื่อคืน เขาหัวเราะอย่างมีความสุขมากที่สุด!

“ไม่ได้หมายความว่ายังไง ก็รู้สึกว่าที่นั่งบนรถเต็มแล้ว ถ้ามีคนมาเพิ่มอีก ก็นั่งไม่พอแล้ว” มู่เซิ่งพูดออกมาอย่างเย็นชา

เมื่อพูดคำนี้เสร็จ ผู้คนบนรถต่างก็รู้สึกโมโหอย่างอธิบายไม่ได้ คนเขาเจ็บขนาดนี้ กำลังจะตายอยู่แล้ว ผลสุดท้ายหมอนี่เห็นคนตายแล้วไม่ช่วย เลือดเย็นเกินไปแล้วจริงๆ?

แม้แต่เจียงหว่านก็ขมวดคิ้ว มองดูมู่เซิ่ง มู่เซิ่งชอบช่วยเหลือคน ซึ่งไม่ใช่คนใจร้ายขนาดนั้น

แต่ว่า หลังจากเผชิญกับความเข้าใจผิดเมื่อวาน เจียงหว่านไว้ใจมู่เซิ่งเพิ่มมากขึ้น ก่อนที่เรื่องจะจบ อย่าเพิ่งด่วนสรุป

“คุณไม่เลือดเย็นไปหน่อยเหรอ?” ผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยปากออกมาอย่างเย็นชา

มู่เซิ่งยิ้มเบาๆ ไม่ได้พูดอะไร ดวงตาส่องประกาย จ้องมองผู้ชาย 2 คนและ ผู้หญิง 1 คนข้างนอกรถ