บทที่ 146 ไปได้แล้ว!

ทำให้ปู่ของตัวเองไม่เหลืออะไร?

เขา เขากล้าพูดแบบนี้ได้อย่างไร?

ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เพียงรู้สึกว่าความโกรธนั้นจุดประกายออกมาจากหัวใจ

เขารู้ไหมว่าปู่ของฉันคือใคร?

“แม่ง คุณตายแน่ ถ้าไม่มียาของปู่ คุณก็รอตายได้เลย!” ฉินหลินหัวเราะเยาะ แล้วชี้ไปที่มู่เซิงและตะโกนด่า

มู่เซิ่งขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้ ครั้งแรกที่ได้เจอพ่อ ก็มีแมลงวันบินว่อนอยู่ในหูของเขาตลอด เขาหันไปด้านข้างและตบไปอีกครั้ง

เพี๊ยะ!

เสียงตบดังขึ้น และดังระเบิด ใบหน้าซ้ายที่ไม่เลวของฉินหลิน ในขณะนี้ ก็บวมขึ้นมาทันที

ทั่วห้องผู้ป่วย รวมทั้งพยาบาลและแพทย์ ดูฉากนี้อย่างเงียบๆ ราวกับว่าอากาศและเวลาได้หยุดนิ่ง

การกระทำของเจ้าหนุ่มคนนี้ เรียกได้ว่าใจกล้าบ้าบิ่น!

หรือเขาไม่กลัวที่จะทำให้หมอเทวดาฉินขุ่นเคืองใจเหรอ!

“หากยังไม่ไสหัวออกไป ฉันจะเอาชีวิตนาย” มู่เซิ่งยื่นมือขวาออกด้วยสีหน้านิ่งสงบ

ฉินหลินล้มลงกับพื้น แก้มของเขาปวดแสบปวดร้อน! แต่การออกมาครั้งนี้ของเขา เพื่อบังคับให้มู่เฉินเทียน คนป่วยที่พิการคนนี้ลงนามในสัญญาโอนบริษัท ดังนั้นจึงไม่ได้พาบอดี้การ์ดมาด้วย ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถโต้กลับได้

อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ จะไม่มีทางจบลงง่ายๆแน่ๆ!

“คอยดูเถอะ นายจะต้องเสียใจภายหลัง!” ฉินหลินชี้ไปที่มู่เซิ่งอย่างเดือดดาล ทิ้งคำพูดที่รุนแรงและเดินจากไป

เขาเชื่อว่าทั่วเมืองเยียนจิง มีเพียงปู่ของเขาเท่านั้นที่สามารถรักษามู่เฉินเทียน ให้หายได้ ถ้ากล้าที่จะยั่วยุเขา เว้นแต่มู่เซิ่งจะยอมทนเห็นพ่อตัวเองป่วยตายต่อหน้าต่อตา มิเช่นนั้น จะต้องมาขอร้องเขาแน่นอน

เมื่อถึงเวลานั้น ความอัปยศอดสูที่เขาได้รับนั้น เขาจะต้องคืนกลับไปสิบเท่าร้อยเท่า!

เมื่อเผชิญกับภัยคุกคาม มู่เซิ่งไม่ได้พูดอะไร สายตามองไปที่ด้านหลังฉินหลินอย่างเงียบๆ เขานึกไม่ออกเลยว่า ตลอดทั้งปีอยู่ในน้ำมือของฉินหลินพ่อของเขาต้องทนทุกข์ทรมานมากเพียงใด

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก และพูดว่า “พรุ่งนี้ ผมจะไปเยี่ยมตระกูลฉินเป็นการส่วนตัว ผมอยากจะดูว่าหมอเทวดาคนนี้มีชื่อเสียงมาจากไหน”

“ฉึด……”

มู่เฉินเทียนซึ่งนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้น ดึงถูกบาดแผล จนต้องอ้าปากค้างด้วยความเจ็บปวด

แต่บนใบหน้าของเขา เขาไม่สนใจความเจ็บปวดแม้แต่น้อย หาเรื่องฉินโสว่หราน เหรอ? หากคำพูดเหล่านี้คนอื่นเป็นคนพูด มู่เฉินเทียนอาจคิดว่ามันเป็นความปรารถนาเกินไป แต่คำพูดที่ออกจากปากของมู่เซิ่ง เหมือนกฎเหล็กที่ต้องปฏิบัติตาม ทำให้ผู้คนเชื่อถือและชื่นชม เขาไม่กล้าเชื่อ ในช่วงเวลาสิบกว่าปีที่ไม่ได้เจอ ลูกชายตัวเอง จากที่อายุน้อยด้อยประสบการณ์ จนเติบโตและสามารถพึ่งพาและคาดหวังจากลูกได้แล้ว

“คุณพ่อ สบายดีไหม?” เมื่อเห็นสีหน้าของมู่เฉินเทียน มู่เซิงรีบหันกลับมา และประคองร่างของพ่ออย่างระมัดระวัง

มู่เฉินเทียนไอสองครั้งและพูดว่า “ไม่เป็นไรลูก เมื่อไหร่จะพาลูกสะใภ้มาให้พ่อดูล่ะ?”

“เจียงหว่าน?”

มู่เซิ่งผงะไปชั่วครู่ เผยความขี้อายออกมาซึ่งน้อยนักที่จะมี

พูดแล้วก็ละอายใจ

เจียงหว่านเป็นลูกสะใภ้ของเขา แต่เวลานานขนาดนี้ เขายังไม่เคยแตะต้องตัวเธอ แต่ว่าเรื่องแบบนี้ มู่เซิ่งรู้สึกอายที่จะพูดต่อหน้าพ่อของเขา

“ใช่ พ่อก็อยากเห็น ผู้หญิงที่สามารถทำให้ลูกชายของพ่อพักอยู่ในเจียงหนานได้ เป็นใครกันแน่” ใบหน้าของมู่เฉินเทียนมีแววระลึก และพูดด้วยความหดหู่ใจ “เธอเหมือนแม่ของนายหรือเปล่า มีคุณธรรมและมีเสน่ห์ น่าเสียดายที่พ่อมีเวลาเหลือไม่มาก ไม่มีเวลาอุ้มหลานแล้ว”

หลังจากพูดจบ แววตาของมู่เฉินเทียน มีความรู้สึกเสียใจเศร้าเล็กน้อยที่ตัวเองไม่เหมือนฮีโร่ในวันวานแล้ว

ยาของฉินโสว่หราน เขากินมาตลอด เพียงแต่ว่ากินเข้าไปแล้วก็ไม่ได้ผล มู่เฉินเทียนไม่ใช่คนกลัวตาย แต่เขากลัวว่าก่อนตายจะไม่ได้เจอหน้ามู่เซิ่ง ดังนั้นจากการคุกคามของฉินหลิน ทำได้เพียงยอมจำนน

ในตอนนี้ มู่เซิ่งกลับมาแล้วเหรอ

ความปรารถนาของมู่เฉินเทียนเป็นจริงแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องพึ่งเม็ดยาเพื่อความอยู่รอดอีกต่อไป เขาเพียงหวังว่าจะได้พบลูกสะใภ้ให้เร็วขึ้น แม้เขาจะตาย ก็นอนตายตาหลับแล้ว

“คุณพ่อ ท่านกำลังพูดถึงอะไร โรคของพ่อ ผมรักษาได้” มู่เซิ่งพูดในเวลานี้

มู่เฉินเทียนคิดว่ามู่เซิงกำลังปลอบตัวเอง เขาโบกมือแล้วพูดว่า “ลูกเอ๋ย อย่าปลอบใจพ่อเลย ชีวิตและความตายคือโชคชะตา ความมั่งคั่งและเกียรติยศอยู่ที่สวรรค์กำหนด ฉันแก่ขนาดนี้ ปลงตั้งนานแล้ว