บทที่ 147 ใครว่าแพทย์แผนจีนใช้ไม่ได้ผล?

สำหรับเรื่องแกล้งทำตัวอ่อนแอเพื่อให้คู่ต่อสู้ตายใจ นี่เป็นครั้งแรกที่มู่เซิ่งได้ลอง ในขณะเดียวกันเขาก็ตั้งหน้าตั้งตารอเป็นอย่างมาก

เขารีบทำตามคำสั่งของมู่เซิ่ง ถอดรองเท้า และนอนบนเตียงผู้ป่วยอีกครั้ง

ในเมื่อเขาก็นอนมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว เวลาไม่กี่เดือน เขาไม่แคร์อยู่แล้ว แต่เขาได้ยินมู่เซิ่งพูดว่า รอไม่มีใครอยู่ในห้องผู้ป่วยแล้ว เขายังสามารถลงมาและเดินไปรอบๆ เพื่อให้เลือดลมไหลเวียนดี

“ลูกเอ๋ย ถ้าลูกต้องการจัดการฉินโสว่หราน ฉันสามารถใช้ความสัมพันธ์ของตระกูลมู่เพื่อช่วยเหลือลูกได้!” มู่เฉินเทียนกังวลว่าลูกชายของตัวเองจะเสียเปรียบ ดังนั้นจึงพูด

“ไม่จำเป็นครับ ผมสามารถแก้ไขได้ ในช่วงเวลานี้พ่อก็พักผ่อนให้เพียงพอและอย่าเครียดและหักโหมมากเกินไป” มู่เซิงส่ายหัวและพูด “ถ้ายังมีคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงมาทำให้พ่อขุ่นเคืองใจ พ่อบอกผมได้เลย”

“เป็นไปได้อย่างไร ในเมืองเยียนจิงนี้ มีแต่ฉันที่ไปยั่วยุคนอื่น ไม่มีใครกล้ายั่วยุฉันเลย!”

มู่เฉินเทียนกำลังนอนอยู่บนเตียง เต็มไปด้วยพลัง

เหมือนได้ย้อนกลับไปในอดีต หนุ่มน้อยผู้ทะนงตน!

มู่เซิ่งกลั้นไว้ไม่อยู่จึงหัวเราะออกมา แต่สิ่งที่มู่เฉินเทียนพูดนั้นก็ถูก

ตระกูลมู่เดิมทีเป็นหัวหน้าของตระกูลมหาเศรษฐีในเมืองเยียนจิง เป็นเพราะเขาป่วยหนักต้องนอนโรงพยาบาลเท่านั้น ฉินหลินจึงกล้าที่จะใช้เม็ดยาเพื่อข่มขู่มู่เฉินเทียน นอกจากนี้ตระกูลระดับชนชั้นสูงและชนชั้นกลาง ก็ไม่กล้าที่จะปรารถนาและคาดหวังอะไรจากตระกูลมู่

แม้ว่าตระกูลมู่จะมีปัญหาทั้งภายในและภายนอก แต่ก็ยังคงเป็นตระกูลมหาเศรษฐีชั้นนำ บุคคลผู้มีอิทธิพลใหญ่เช่นนี้ เพียงดีดนิ้ว ก็เพียงพอที่จะบดขยี้ตระกูลชั้นนำจำนวนนับไม่ถ้วนในเมืองเยียนจิง

เมื่อได้ยินสิ่งที่พ่อพูด มู่เซิ่งพยักหน้า และรู้สึกโล่งใจ

ไม่ว่าตระกูลมู่จะเป็นเช่นไร แต่ก็เป็นตระกูลมหาเศรษฐีในเมืองเยียนจิง และพ่อคงจะไม่ได้รับผลกระทบจากความปรารถนาและการคาดหวังจากคนรุ่นหลังเหล่านั้นอย่างแน่นอน

หลังจากอธิบายข้อควรระวังบางประการให้พ่อฟังแล้ว มู่เซิ่งก็ออกจากโรงพยาบาล จุดประสงค์หลักของเขาในการมาที่เมืองเยียนจิงครั้งนี้ เพื่อพบกับพ่อของเขา และเมื่อทราบว่าการดำเนินชีวิตของพ่อพอใช้ได้ ก็รู้สึกโล่งใจ

ตั้งแต่หลิวเจี้ยนหัวได้รับคำแนะนำจากมู่เซิ่งแล้ว จึงปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพในฐานะอาจารย์เสมอ อยู่ในโรงพยาบาล เขามักจะให้มู่เฉินเทียน ออกกำลังกาย เพื่อให้แน่ใจว่าแม้ว่าเขาจะนอนบนเตียงตลอดแต่มือและเท้าของเขาก็ไม่ได้สูญเสียพลัง ดังนั้นหลังจากกินยาแล้ว มู่เฉินเทียนก็ลงไปที่พื้นเป็นครั้งแรก มันจึงผ่อนคลายได้เช่นนี้

มู่เซิ่งเดินตรงไปที่หอเจี้ยนหรง

นี่คือคลินิกที่หลิวเจี้ยนหัวเป็นคนเปิดเอง แต่อยู่ในโรงพยาบาลเมืองเยียนจิง มันมีเพียงชื่อเท่านั้น เวลาส่วนใหญ่ หลิวเจี้ยนหัวจะอยู่ที่หอเจี้ยนหรง

อาจเป็นเพราะเป็นเวลาช่วงบ่าย ที่หน้าทางเข้าหอเจี้ยนหรงมีหมอไม่มากนัก มีเพียงหมอสองคนเท่านั้น และมีผู้ป่วยจำนวนมากยืนอยู่ที่ทางเข้าเพื่อรอคำปรึกษาจากแพทย์

“สวัสดีครับ ขอถามหน่อยหลิวเจี้ยนหัวอยู่ไหมครับ?” มู่เซิ่งก้าวไปข้างหน้าและถาม

“หมอเทวดาหลิว เขาอยู่ชั้นบน ถ้าหาท่านเพื่อตรวจโรค คุณได้นัดล่วงหน้าไว้หรือไม่?” แพทย์หญิงเงยหน้าขึ้นมองมู่เซิ่ง ท่าทีของเธอไม่เลว ขมวดคิ้วและพูด “วันนี้มีผู้มีอิทธิพลใหญ่มาหาหมอเทวดา ดังนั้นท่านไม่ว่าง ถ้าคุณต้องการตรวจโรค คุณควรไปที่แผนกต้อนรับเพื่อขอบัตรคิวก่อน”

“ขอบคุณครับ”

มู่เซิ่งพยักหน้า และเดินไปที่ชั้นสอง

“เฮ้ย ทำไมคุณไม่เชื่อฟังล่ะ บอกแล้วว่าหมอเทวดากำลังยุ่ง ทำไมยังขึ้นไป” แพทย์หญิงรีบร้อน แต่ตอนนี้เธอกำลังฝังเข็มให้ผู้ป่วย และไม่สามารถปลีกตัวไปได้

เธอมองไปที่แผ่นหลังของมู่เซิ่ง ทำได้เพียงถอนหายใจ

การบุกลุกเข้าไปในคลินิกของหมอเทวดาหลิว นอกจากถูกทุบตีออกมา เธอนึกไม่ออกว่าจะมีผลลัพธ์อย่างอื่น

หลังจากขึ้นมาชั้นสอง

ทั่วระเบียงทางเดินเงียบมาก มู่เซิ่งเดินไปในทิศทางคลินิก และเห็นว่าอยู่ในห้องคลินิกเต็มไปด้วยผู้คน