บทที่ 149 ตะขาบ

“คุณมู่ นี่เป็นโรคอะไรกันแน่คะ?”

เดวี่อดไม่ได้ที่จะถาม

“ใช่ครับคุณมู่ นี่เป็นโรคอะไรกันครับ?”

“อย่าเสียเวลาเลยครับ บอกมาเร็วครับ”

"คุณมู่ คุณพูดสักผมลุ้นมากเลยนะครับ"

หมอแต่ละคนเริ่มสงสัย เมื่อนึกถึงอาการที่มู่เซิ่งพูดถึง พวกเขานึกไม่ถึงโรคใดๆ ทั้งสิ้น

"《เน่ย์จิง》 บอกว่าคนและสรรพสิ่งลอยและจมไปตามประตูแห่งความอายุยืน วันเดือนปีเกิดก็สามารถกำหนดส่วนหนึ่งของร่างกายได้ ถ้าผมพูดไม่ผิด คุณเกิดในเดือนทางจันทรคติใช่ไหมครับ? "

มู่เซิ่งยิ้มเบา ๆ และพูดอธิบาย: "โรคของคุณไม่ถือว่าเป็นโรคจริง ๆ มันเป็นลักษณะทางกายภาพที่เรียกว่าร่างหยินสุด ร่างกายคุณมียินชี่มากเกินไป ขาดหยางชี่ แม้ในสภาพอากาศร้อนคุณจะรู้สึกเย็นมือและเท้าอยู่ดี”

“พูดให้ชัดเจนก็คือ คุณขาดหยางชี่ วิธีที่ดีที่สุดคือหาผู้ชายที่มีหยางชี่มากพอ มาทำการผสมผสานกันให้เข้ากัน โรคเหล่านั้นในร่างกายของคุณจะหายเอง โดยที่คุณไม่ต้องทำอะไร”

มู่เซิ่งยิ้มเบา ๆ และอธิบาย

"พ๊วก"

“ฮ่าฮ่าฮ่า……”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หมอที่อยู่รอบข้างก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดัง ๆ

แต่สิ่งที่ มู่เซิ่งพูดนั้นเป็นจริง ลักษณะร่างกายของ เดวี่นั้นเป็นลักษณะร่างหยินสุด และการผสมผสานของยินและหยางก็เป็นวิธีที่ง่ายและมีประสิทธิภาพที่สุดในการรักษาร่างหยินสุด พวกเขานึกไม่ถึงเรื่องนี้ในตอนแรก หลังจากที่มู่เซิ่งชี้ให้เห็นเพียงเท่านั้น พวกเขาก็เข้าใจ นี่เป็นความคิดที่ฉลาดดั่งจูกัดเหลียง

แก้มของเดวี่ร้อนผ่าวเมื่อได้ยินอย่างว่า เธอไม่เคยมีแฟนมาก่อน มู่เซิ่งนั้นจงใจจะแกล้งเธอ"นาย นายพูดสะเปะสะปะ!"

“พูดสะเปะสะปะหรือเปล่า คุณก็ลองพิสูจน์ดูด้วยตัวเองดูว่าใช่อย่างว่าหรือเปล่า”

มู่เซิ่งยิ้ม "เพียงแค่กดจุดจุดฐานจงของคุณเบา ๆ ด้วยมือของคุณ และมันก็เพียงพอแล้วถ้าคุณรู้สึกว่าส่วนล่างและท้องของคุณจะร้อนขึ้น"

"นั้นก็รอดู!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เดวี่ก็ยื่นมือไประหว่างหน้าอกทันทีและกดมันอย่างแรง

ใครจะไปรู้ว่าทันทีที่เธอกดมันลงไปอย่างแรง ช่องท้องส่วนล่างของเธอก็รู้สึกร้อนขึ้นมาทันที และด้วยความเผ็ดร้อน ร่างกายของเธอก็ยังรู้สึกไร้เรี่ยวแรง ราวกับว่ามีใครมาลูบไล้ส่วนอ่อนไหว ริมฝีปากสีแดงของเธอก็เผยอออกเล็กน้อย เธออดไม่ได้ที่จะครวญครางเบาๆ

หลังจากนั้นไม่นาน ใบหน้าของ เดวี่ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

เธอปรากฏปฏิกิริยาที่ขายหน้าเช่นนี้ออกมาได้ไง?

มู่เซิ่งนั้นก็พูดไม่ออก เขาเพียงขอให้เดวี่กดจุดจุดฐานจงเบา ๆ ใครจะรู้ว่าผู้หญิงต่างชาติคนนี้ไม่เชื่อเรื่องความชั่วร้ายและกดอย่างแรงเช่นนั้น นี่จะกดไปเรื่อยแบบนี้ได้สีกที่ไหน? โดยเฉพาะผู้หญิงอย่างเธอที่มียินชี่มากเกินไป

"แต่ว่า อาการของคุณยังอยู่ในช่วงเริ่มต้น ดังนั้นมันจึงไม่ส่งผลกระทบร้ายแรงต่อร่างกายของคุณมาก" มู่เซิ่งไม่ได้มองที่แก้มแดงของ เดวี่ และพูดต่อ: "แต่โรคนี้น่าจะเกิดขึ้นตั้งแต่เนิ่นๆ แม้ว่าตอนนี้คุณจะไม่รู้สึกกระทบกระเทือนมากนัก แต่เมื่ออายุมากขึ้น คุณจะรู้สึกวิตกกังวลทางจิต และทำให้เกิดโรคทางนรีเวชต่างๆ ในที่สุด และถึงขั้นหนาวตายได้ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้"

เดวี่อดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้าง เธอคิดไม่ถึงเลยว่าความเจ็บป่วยของเธอจะคุกคามถึงชีวิตของเธอ? ตอนนี้เธออายุแค่ยี่สิบเอ็ดเท่านั้น เธออยู่ในช่วงชีวิตที่ดีที่สุด เธอไม่อยากตายตั้งแต่ยังอายุน้อยหรอกนะ

แต่หากเธอต้องการที่จะรักษา เธอต้องหาแฟนคนหนึ่งให้ได้ ตอนนี้ เธอไม่มีผู้ชายที่ชอบเลยสักคน...

เธอรู้สึกพัวพันอยู่ในใจจนลืมสถานการณ์ปัจจุบันไปชั่วขณะ

เมื่อเห็นว่าเดวี่เชื่อคำพูดของเขาอย่างสมบูรณ์ มู่เซิ่งจึงพูดเบาๆ : "คุณเดวี่ คุณสามารถให้ผมรักษาโรคของคุณวิลเลี่ยมได้แล้วใช่ไหมครับ?"

“อืม” เดวี่พยักหน้า ยังคงนึกถึงปัญหานั้นๆ

มู่เซิ่งไม่รอช้า ยิ่งโรคของวิลเลี่ยมนั้นเสียเวลารักษามาเป็นเวลานาน สภาพร่างกายของเขาก็ยิ่งไม่เอื้ออำนวย เขาหันกลับมาและพูดกับหลิวเจี้ยนหัวหัว "ท่านหลิว มีเนื้อไหมครับ? หม้อหมูตุ๋น ยิ่งเยอะยิ่งดี"

"เนื้อ?"

หลิวเจี้ยนหัวตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ส่ายหัวแล้วพูด "คลินิกเราไม่มีเลย แต่มีร้านอาหารอยู่ข้างๆ ฉันสามารถไปซื้อหม้อหมูตุ๋นได้"