บทที่ 150 ใบสั่งยา

"โอ้พระเจ้า มันคือตะขาบ ตะขาบตัวใหญ่!"

“ทำไมมีตะขาบอยู่ในท้องคุณวิลเลี่ยมไปได้?”

“เฮ้ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

หมอหลายคนที่อยู่ที่นั่นกระซิบกัน เมื่อมองดูหมูตุ๋นที่อยู่บนจานถูกกัดไปครึ่งหนึ่ง หนังศีรษะของพวกเขารู้สึกชาเลยทีเดียว

“หิวมากเลย ฉันอยากกินของ!”

ในเวลานี้ วิลเลี่ยมพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแอมากและกับหมอที่อยู่ในนั้น

เมื่อได้ยินคุณวิลเลี่ยมเปิดปากพูด เดวี่ก็รู้สึกโล่งอกในใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาขออาหารหลังจากป่วยมานาน! ดูเหมือนว่าโรคนี้จะหายขาดแล้วจริงๆ!

ตอนนี้วิลเลี่ยมกำลังฟื้นตัวจากอาการป่วยหนัก เขาไม่สามารถกินอาหารที่กระตุ้นมากเกินไปได้ ในไม่ช้า คุณหมอเมิ่งก็นำโจ๊กเพื่อสุขภาพชามหนึ่งมาจากในครัว วิลเลี่ยมถือมันไว้ในฝ่ามือแล้วดื่มให้หมด

"มีอีกไหมครับ?"

หลังจากกินข้าวต้มชามหนึ่ง ใบหน้าของวิลเลี่ยมเปลี่ยนเป็นสีดอกกุหลาบเล็กน้อย และใบหน้าที่แก่ชราของเขาดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา

เขาไม่เคยรู้สึกหิวขนาดนี้มาก่อน!

"มี มีแน่นอนครับ!" คุณหมอเมิ่งรีบตอบกลับ รีบไปที่ห้องครัวเพื่อนำโจ๊กชามใหญ่มาให้อีกครั้ง

ดื่มโจ๊กไปสามชาม วิลเลี่ยมกลับมีพละกำลังมากขึ้นเป็นร้อยเท่า แม้ว่าแขนและขาของเขาจะยังผอมมาก แต่เรี่ยวแรงและจิตวิญญาณของเขาก็กลับคืนมาอย่างสมบูรณ์ ความรู้สึกตะคริวที่อยากกินแต่ทำไม่ได้นั้นได้หายไป

เขาดีใจและตะโกนเป็นภาษาจีน "ฉันหายดีแล้ว ฉันหายแล้วจริงๆ!"

เดวี่รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าอาการของคุณวิลเลี่ยมดีขึ้นอย่างมาก

“เสี่ยวมู่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

หลิวเจี้ยนหัวเปิดปากของเขาด้วยสายตาที่ร้อนแรง "ทำไมมีตะขาบอยู่ในท้องคุณวิลเลี่ยมละ?"

"ใช่ครับ ทำไมล่ะครับ?"

ทุกคนก็ถามเช่นกัน

มู่เซิ่งยิ้มและกล่าว "ถ้าการเดาของฉันถูกต้อง คุณวิลเลี่ยมคนนี้น่าจะชอบกินของดิบและอาหารที่เย็นใช่ไหมครับ?"

“ใช่แล้ว ปกติที่คุณวิลเลี่ยมอยู่ต่างประเทศ เขาชอบทานซูชิ ซาซิมิ และอย่างอื่น แม้แต่สเต๊กก็เป็นแค่มีเดียมแรร์เท่านั้น”

เดวี่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ตอบกลับ

มู่เซิ่งยิ้มและกล่าว "ดังนั้นเมื่อคุณวิลเลี่ยมกินสิ่งเหล่านี้เข้าไป เขาเผลอกินไข่ตะขาบโดยไม่รู้ตัว และเขามักจะกินอาหารดิบและเย็น ซึ่งทำให้ตะขาบมีสภาพแวดล้อมในท้องของเขา เมื่อตะขาบเติบโต ท้องของคุณวิลเลี่ยมก็จะกินข้าวไม่ลง"

"ดังนั้น เมื่ออาหารปรุงสุกใกล้เข้ามา ตะขาบต้องการจะออกมาจากท้อง นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเมื่อวิลเลี่ยมได้กลิ่น ท้องของเขาก็ปั่นป่วน เพราะตะขาบต้องการคลานออกมานั้นเอง"

มู่เซิ่งยิ้มและอธิบาย

ดวงตาของทุกคนสว่างขึ้น

โดยเฉพาะหมอในก่อนหน้านี้ แม้ว่าจะเป็นอาจารย์ของ หลิวเจี้ยนหัว พวกเขาต่างก็ให้ความเคารพอย่างเพียงพอ แต่ในวิชาชีพหมอนั้น วัดกันที่เทคนิค ไม่ใช่ความอาวุโส หากมู่เซิ่งไม่มีทักษะทางการหมอเพียงพอ พวกเขาก็จะดูถูกเช่นกัน

แต่ตอนนี้ มู่เซิ่งได้แสดงฝีมือของเขาให้เห็น ได้เอาชนะทุกคนอย่างสมบูรณ์ เมื่อหมออายุที่ทำงานมาหลายสิบปีมองไปที่มู่เซิ่ง นัยน์ตาของพวกเขาไม่เพียงแต่ประหลาดใจ แถมยังมีความนับถือเข้ามาด้วย

ใบหน้าสวยของ เดวี่แดงระเรื่อ ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเธอเข้าใจมู่เซิ่งผิด

ดวงตาที่สวยงามของเธอกระพือปีกเล็กน้อยและมองไปที่มู่เซิ่ง ในสายตาเธอ วิธีการของมู่เซิ่งนั้นน่าอัศจรรย์จริง ๆ หากเป็นหมอตะวันตกของพวกเขา ตะขาบจะต้องถูกผ่าตัดออกเท่านั้น

แต่คุณวิลเลี่ยมอ่อนแอมาก หากใช้วิธีการผ่าตัดนำตะขาบออก เขาจะต้องตายบนโต๊ะผ่าตัดก็เป็นไปได้

เมื่อนึกถึงเช่นนี้ เธอรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยในใจของเธอ ทักษะทางการหมอ ประเทศตงหัว ที่น่าอัศจรรย์นี้ช่วยชีวิตคุณวิลเลี่ยมได้จริงๆ!

“ตอนนี้ตะขาบถูกดึงออกมาแล้ว แต่ยังมีพิษอยู่ในร่างกาย ซึ่งจะส่งผลต่อการทำงานของร่างกาย”