บทที่ 21 ผู้หญิงของผม

“มือข้างนี้ คุณลงมือหักเองเถอะ!”

มู่เซิ่งมองจางเทียนหู่ด้วยสายตาเย็นชา

“เจ้าหนู จองหองมาก?” จางเทียนหู่มองมู่เซิ่งด้วยสายตาเหยียดหยาม “ไม่มีใครกล้าพูดแบบนี้กับผมมานานแล้ว วันนี้ผมอารมณ์ดี ผมจะหักมือของคุณอีกข้าง!”

“ฮ่า ๆ ตกใจจนอึ้งล่ะสิ?”

เมื่อเห็นมู่เซิ่งนิ่ง จางเทียนหู่ก็หัวเราะเสียงดัง แล้วใช้กริชที่อยู่ในมือแทงไปที่มู่เซิ่งอย่างดุดัน

สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเจียงหว่านตลอดเวลา หลังจากจัดการเขยแต่งเข้าที่เกาะผู้หญิงกินคนนี้แล้ว เขาก็จะได้ครอบครองเจียงหว่านอย่างง่ายดาย?

อย่างไรก็ตาม ขณะที่กริชของเขากำลังจะแทงโดนแขนของมู่เซิ่ง อีกฝ่ายขยับร่างกายทันที

มู่เซิ่งพลิกข้อมือเบา ๆ กริชที่อยู่ในมือของจางเทียนหู่ก็ตกลงไปอยู่บนฝ่ามือของมู่เซิ่งราวกับเวทมนตร์ จากนั้นเขาก็ใช้กริชฟันไปที่ข้อมือของจางเทียนหู่อย่างรวดเร็ว!

“ฉึก—” เกิดเสียงดังขึ้น

“โอ๊ย!!”

จางเทียนหู่ร้องราวกับหมูถูกเชือด เขาถูกมู่เซิ่งฟันจนข้อมือขาด แล้วมือที่ขาดก็ตกลงบนพื้น วินาทีถัดมา เลือดพุ่งออกมาราวกับน้ำพุ

ด้วยเวลาแค่พริบตาเดียว ตอนนี้ทุกคนต่างรู้สึกตกตะลึง!

พวกเขานึกไม่ถึงว่ามู่เซิ่งจะลงมือโหดเหี้ยมขนาดนี้ แค่ฟันครั้งเดียวก็ทำให้มือของจางเทียนหู่ขาด! และทุกอย่างเกิดขึ้นแค่พริบตาเดียวเท่านั้น!

เจียงหว่านยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง และยังคงมีเสียงดังกังวานอยู่ในสมองของเธอ เธอมองมู่เซิ่งด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เธอรู้ว่ามู่เซิ่งต่อสู้เก่ง แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะเก่งขนาดนี้!

เจียงหว่านมองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน และเธอรู้สึกว่าเขาเหมือนคนแปลกหน้า เธออยู่กับเขาสามปีแล้ว แต่เธอกลับไม่เข้าใจเขาเลย

“เชี่ย! คุณกล้าทำร้ายผม คุณรู้ไหมว่าใครสนับสนุนอยู่เบื้องหลังผม ท่านหลง! คุณต้องตายอย่างแน่นอน!”จางเทียนหู่กลิ้งอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด ขาทั้งคู่ของเขาอ่อนแรง และการกระทำเมื่อสักครู่ของมู่เซิ่ง ทำให้เขารู้ว่าตนเองเจอยอดฝีมือเข้าแล้ว และตอนนี้เขาไม่กล้าตอแยมู่เซิ่งอีก เขาจับข้อมือตนเองและกำลังจะหนี

มู่เซิ่งเดินไปข้างหน้า แล้วยืนขวางอยู่หน้าจางเทียนหู่ และกล่าวด้วยความเย็นชาว่า “ท่านหลง? ถ้าเขาล่วงเกินผม ก็จะมีจุดจบเหมือนคุณ! อะไรที่ทำให้คุณถึงคิดว่าคุณสามารถออกไปจากที่นี่ได้?”

“คุณ...คุณต้องการอะไร?”

สีหน้าของจางเทียนหู่น่าเกลียดมาก

“ขอโทษ!”

มู่เซิ่งชี้เจียงหว่านและกล่าวด้วยความเย็นชา “ขอโทษผู้หญิงของผม!”

น้ำเสียงเผด็จการอย่างไม่ต้องสงสัย!

“ผู้หญิงของเขา?” เจียงหว่านรู้สึกอึ้ง และแก้มของเธอก็แดงระรื่นอย่างรวดเร็ว

เธอไม่เคยเห็นมู่เซิ่งเผด็จการแบบนี้มาก่อน

“ผมไม่ขอโทษ!” จางเทียนหู่อดไม่ได้ที่จะตะโกนด่า เขาทำมาหากินอยู่ในวงการนี้มานานแล้ว และยังไม่เคยขอโทษใคร โดยเฉพาะต่อหน้าผู้คนมากมายที่อยู่รอบ ๆ และการออกมาทำมาหากินก็ต้องอาศัยเกียรติยศชื่อเสียง ถ้าเขาขอโทษ แล้วต่อไปเขาจะมีหน้าทำมาหากินอยู่ในวงการนี้อย่างไร?

ปัง!

มู่เซิ่งยิ้มที่มุมปาก เดินไปข้างหน้า แล้วใช้เท้าเตะไปที่ท้องของจางเทียนหู่อย่างแรง

“โอ๊ย! สารเลว คุณจะต้องเสียใจ!” จางเทียนหู่ร้องครวญคราง ใช้มือจับท้องตนเองเอาไว้ แล้วคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด

“ถ้าคุณอยากเหลือมืออีกข้าง ก็อย่ามาปากแข็งต่อหน้าผม”

มู่เซิ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงเบา ๆ แต่จางเทียนหู่สามารถรับรู้ถึงเจตนาฆ่าที่รุนแรง! ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัว เขาพยักหน้าซ้ำ ๆ แล้วกล่าวว่า “ขอโทษ ผมจะขอโทษตอนนี้เลย”

มู่เซิ่งถอยหลังหนึ่งก้าว และมองเขาด้วยสีหน้าราบเรียบ

“คุณเจียงหว่าน เป็นความผิดของผมเอง เมื่อสักครู่ผมไร้เหตุผลเกินไป โปรดยกโทษให้ผมด้วย” จางเทียนหู่ก้มหน้า และกัดฟันพูดคำพูดเหล่านี้ออกมา

เจียงหว่านยังไม่ได้สติกลับมา และพยักหน้าด้วยความมึนงง

“พี่ใหญ่ ตอนนี้ผม...” จางเทียนหู่มองมู่เซิ่งด้วยสายตาอ้อนวอน

เขากลัวผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคนนี้จริง ๆ

“ไสหัวออกไป”

เมื่อได้ยินคำพูดของมู่เซิ่งแล้ว จางเทียนหู่ถือมือที่ขาดของตนเอง แล้ววิ่งตะเกียกตะกายออกจากร้านอาหาร

ร้านอาหารกลับมาเงียบสงบเหมือนเดิม

“ตัวปัญหาไปแล้ว แข่งต่อเถอะ”

มู่เซิ่งเหลือบมองเย่เวินแวบหนึ่ง จากนั้นโยนกริชที่อยู่ในมือทิ้ง แล้วเดินไปอยู่ตรงหน้าเย่เวิน

น้ำเสียงที่เยือกเย็นปลุกเย่เวินตื่นทันที เมื่อเห็นมู่เซิ่งเช็ดเลือดที่อยู่บนกริชด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ทำให้เขาอดที่จะตัวสั่นไม่ได้!

โดยเฉพาะสีหน้าไร้อารมณ์ที่อีกฝ่ายแสดงออกมา

ราวกับว่าเมื่อสักครู่คนที่ตัดมือจางเทียนหู่ไม่ใช่มู่เซิ่ง แต่เป็นคนอื่น