บทที่ 22 ภาพวาดเป็นของปลอม

เมืองเจียงหนานมีคนดีและคนเลวอยู่ปะปนกัน แต่มีร้านขายวัตถุโบราณที่มีชื่อเสียงเพียงสามร้านเท่านั้น มู่เซิ่งเลือกร้านที่ใหญ่ที่สุด และยังเป็นร้านขายวัตถุโบราณที่ใหญ่ที่สุดของเมืองเจียงหนานอีกด้วย

หอเฉียนเป่า

ถึงแม้เขาจะมีความคาดหวังอยู่ในใจ แต่เมื่อมู่เซิ่งนั่งแท็กซี่ไปถึงร้านขายวัตถุโบราณ เขายังคงรู้สึกตกตะลึงกับการตกแต่งนอกร้าน

เฟื่องฟูมาก!

ประตูสีทองหรูหราสวยงาม แค่ประตูสีทองก็สูงเกือบสิบเมตร กำแพงสูงตระหง่าน สิงโตหินดุดันน่าเกรงขาม แม้แต่แผ่นไม้ที่อยู่ด้านบน ก็สามารถมองออกว่าเป็นงานไม้แกะสลักที่ล้ำค่ามาก

“หอเฉียนเป่าแห่งนี้มีประวัติความเป็นมาอย่างไรกันแน่?”

มู่เซิ่งขมวดคิ้ว มองตัวอักษรขนาดใหญ่ที่งดงามบนแผ่นป้าย

เขาเติบโตอยู่ในตระกูลมู่ และเขาฝึกฝนจนมีสายตาที่เฉียบแหลม ตอนนี้เมื่อเขาเห็นการตกแต่งของหอเฉียนเป่าแล้ว ซึ่งไม่ด้อยไปกว่าตระกูลมู่

และว่ากันว่าเมื่อก่อนเพียงแค่มองแวบเดียว เจ้าของหอเฉียนเป่าก็สามารถแยกแยะว่าวัตถุโบราณเป็นของจริงหรือของปลอมเป็นพันชิ้น โดยไม่ผิดพลาด ดังนั้นจึงตั้งชื่อร้านว่าหอเฉียนเป่า

และจากสิ่งเหล่านี้สามารถมองออกว่าเขาจองหองเพียงใด

ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นตอนเช้า แต่ก็มีคนเข้าแถวอยู่ที่หน้าประตูมากมายแล้ว ซึ่งแสดงให้เห็นว่าธุรกิจเฟื่องฟูมาก

จากการสนทนาของคนที่อยู่รอบ ๆ เห็นได้ว่าสถานะของหอเฉียนเป่าในเมืองเจียงหนานนั้นค่อนข้างสูง ด้านหนึ่งเกี่ยวข้องกับเจ้าของที่อยู่เบื้องหลัง ส่วนอีกด้านหนึ่งเป็นเพราะหอเฉียนเป่ามีวัตถุโบราณมากมาย

หลายคนมาที่นี่ โดยหวังว่าจะสามารถซื้อวัตถุโบราณที่หายากได้ และสามารถซื้อวัตถุโบราณราคาถูกของเหล่าคนที่มีชื่อเสียงได้เช่นกัน

มู่เซิ่งรอด้วยความอดทนอยู่ที่ประตูสักพัก และในที่สุดก็ถึงคิวของเขาแล้ว

พนักงานบริการที่อยู่ตรงประตูต้อนรับเขาทันที และกล่าวอย่างมีไมตรีว่า “ท่านครับ ยินดีต้อนรับสู่หอเฉียนเป่า พวกเราไม่กล้าบอกว่าในห้องโถงมีครบทุกอย่าง แต่ขอเพียงแค่คุณสามารถบอกประเภทได้ ที่นี่มีเกือบทั้งหมด”

“ที่นี่มีของจริง แล้วยังมีของที่ยากจะแยกแยะว่าเป็นของจริงหรือของปลอม และถ้าคุณสามารถค้นหาวัตถุโบราณที่ดีจากโซนของถูกได้ หอเฉียนเป่าจะไม่ขอคืนอย่างแน่นอน.......”

พนักงานบริการพามู่เซิ่งเดินเข้าไปข้างใน

วัตถุโบราณถูกจัดวางอยู่ในเคาน์เตอร์ทั้งสองด้าน และส่องแสงระยิบระยับภายใต้แสงไฟ

“ผมอยากจะไปโซนของถูก”

มู่เซิ่งกล่าว

“โซนของถูก?”

พนักงานชะงักครู่หนึ่ง มองสำรวจมู่เซิ่ง แล้วแสดงสีหน้าเหยียดหยามทันที

โดยปกติแล้ว คนที่ไปดูวัตถุโบราณที่อยู่ในโซนของถูกนั้น จะเป็นนักสะสมที่สะสมวัตถุโบราณเป็นเวลาสิบกว่าปี หรือกระทั่งหลายสิบปี แต่มู่เซิ่งที่อยู่ตรงหน้า อย่างมากที่สุด เขาน่าจะอายุยี่สิบปีเท่านั้น ซึ่งไม่เหมือนคนที่จะมาซื้อวัตถุโบราณจริง ๆ

“ข้างหน้าก็คือโซนของถูก แต่คนเยอะหน่อย คุณรออยู่ตรงนี้ก่อน”

พนักงานบริการพูดหนึ่งประโยค แล้วไม่อยากสนใจมู่เซิ่งอีกต่อไป

การที่เขานำทางให้คนจนอย่างเจ้าหมอนี้ ถือว่ามีความจริงใจแล้ว เพราะค่าคอมมิชชั่นของโซนนี้น้อยจนน่าสงสาร

มู่เซิ่งไม่สนใจการแสดงออกของพนักงานบริการ เขามองสำรวจรอบ ๆ มีคนรออยู่โซนของถูกที่อยู่ข้างหน้ามากจริง ๆ

เขาเดินไปทั่วหอเฉียนเป่า

และขณะที่เขารู้สึกเบื่อ เขาเห็นภาพวาดแขวนอยู่บนผนังภาพหนึ่ง

ภาพวาดอยู่ในกรอบสีทอง เห็นได้ชัดว่าร้านนี้ถือว่ามันเป็นสมบัติที่ล้ำค่าของร้าน มันถูกแขวนไว้ตรงตำแหน่งที่เห็นชัดที่สุด

แม้แต่ตอนที่มู่เซิ่งเดินเข้าไปใกล้ภาพวาด ก็ยังมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยร่างกำยำหลายคนเดินเข้ามา และมองมู่เซิ่งด้วยสายตาดุดัน

มู่เซิ่งมองภาพวาดแวบหนึ่ง แล้วถอนหายใจ หันหลังและไม่อยากมองอีกต่อไป

“น่าเสียดาย”

เมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจของมู่เซิ่งแล้ว ชายชราหนึ่งคนและหญิงสาวหนึ่งคน ที่เพิ่งเดินออกมาจากสำนักงานของหอเฉียนเป่า มองไปที่มู่เซิ่งทันที

หญิงสาวขมวดคิ้วแน่นยิ่งขึ้น และกล่าวว่า “นี่คุณ ทั้งส่ายศีรษะและถอนหายใจ แล้วยังพูดว่าน่าเสียดาย คุณหมายความว่าอย่างไร? คุณคิดว่าภาพวาดนี้มีปัญหาเหรอ?”

น้ำเสียงที่ชัดเจนและเต็มไปด้วยความไม่พอใจของหญิงสาว ดังอยู่ในหอเฉียนเป่า