บทที่ 218 มู่เฟิง

ในขณะนี้ ในงานเลี้ยง มีคนเดินไปมาตั้งนานแล้ว

เขามาทันเวลาพอดี แต่งานเลี้ยงที่สำคัญเช่นนี้ คนส่วนใหญ่ต่างก็มาก่อนเวลา ภายในงานเลี้ยง ต่างก็คึกคักกันมาก

มู่เซิ่งกวาดสายตามอง พบว่าที่นี่นอกจากคนใหญ่คนโตที่มีมากมาย ยังมีคนที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้อีกมากมายด้วย ซึ่งส่วนใหญ่มีเลือดที่พลุ่งพล่าน ล้วนแล้วอยู่ในแดนปรมาจารย์บู๊ มีหลายคน ต่างก็มีวิญญาณที่ชั่วร้ายอย่างแรงกล้า

เป้าหมายในงานเลี้ยงครั้งนี้ ก็คือต้องการให้ตระกูลอันดับหนึ่งในเยียนจิง หรือมีความแข็งแกร่งของปรมาจารย์บู๊ จึงจะสามารถเข้าร่วมได้

แต่ว่า ปรมาจารย์บู๊ที่เลือดพลุ่งพล่านเหล่านี้ อยู่ในฝูงชน ต่างก็เป็นสิ่งที่ผู้คนชื่นชม

หลังจากที่เดินไปรอบหนึ่ง มู่เซิ่งยังไม่เห็นคุณวิลเลี่ยมและคุณเดวี่ ดูเหมือนว่าพวกเขาน่าจะกำลังยุ่งนิดหน่อย จึงไม่ได้พูดถึง

ในขณะนี้ เขามองเห็นบุคคลคนหนึ่งซึ่งคุ้นเคยอย่างยิ่ง อยู่ในกลุ่มฝูงชน

ผู้หญิงสวมชุดกี่เพ้า หุ่นดี เสิร์ฟแก้วไวน์ มีเอกลักษณ์ของความเป็นผู้ดี สิ่งที่ทำให้มู่เซิ่งแปลกใจเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้ คือผู้หญิงคนที่เขาเห็นอยู่ชั้นล่างของคลินิกของหลิวเจี้ยนหัว

“มู่ คุณมู่ เป็นคุณจริงๆเหรอ? ไม่คิดเลยว่าคุณจะมาอยู่ที่นี่ด้วย?” เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนั้นเมื่อเห็นมู่เซิ่งแล้ว ก็เดินมาตรงหน้าด้วยความเซอร์ไพรส์อย่างยิ่ง เดินเร็วมาก จนเกือบจะทำแก้วไวน์ในมือหกแล้ว

“คุณก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?” มู่เซิ่งรู้สึกเซอร์ไพรส์เล็กน้อย

ในคฤหาสน์แบบนี้ คิดไม่ถึงว่าหมอคนหนึ่ง ก็มีสิทธิ์เข้าร่วมด้วย

“ฉันชื่อโม่หยุ่นเอ๋อร์ เป็นลูกศิษย์คนโตของคุณหมอหลิวเจี้ยนหัว ดังนั้นฉันก็เลย มางานเลี้ยงครั้งนี้” ผู้หญิงพูดอธิบาย

มู่เซิ่งพยักหน้า ในฐานะที่หลิวเจี้ยนหัวเป็นแพทย์โบราณที่มีชื่อเสียงแห่งเยียนจิง ดังนั้นลูกศิษย์เขาจึงมาได้ ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ปกติมาก

เห็นมู่เซิ่งมองไปรอบๆ โม่หยุ่นเอ๋อร์ก็พูดต่อ: “คุณมู่คะ คุณไม่ต้องมองหรอก ตอนนี้อาจารย์ของฉันกำลังศึกษาการฝังเข็มและการรมยาอยู่ จึงไม่มีเวลาว่างมาเข้าร่วมงานเลี้ยง จึงให้ฉันมา ตัวเขายังอยู่ที่คลินิกค่ะ”

มู่เซิ่งยิ้ม หลิวเจี้ยนหัวเป็นแบบนี้มาตลอด ศึกษาค้นคว้าทางการแพทย์ จนลืมกินลืมนอน

โม่หยุ่นเอ๋อร์สะกิดไหล่ของมู่เซิ่ง แล้วพูดเสียงเบาว่า: “คุณมู่ คุณก็ได้รับเชิญมาร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ เพราะเป็นหมอใช่ไหม?”

“ฉันเปล่า” มู่เซิ่งส่ายหน้า

“แล้วมาในฐานะอะไรล่ะ?” โม่หยุ่นเอ๋อร์ถาม

มู่เซิ่งเป็นอาจารย์ของหลิวเจี้ยนหัว ถ้าเป็นหมอ ก็สามารถพอที่จะมาเข้าร่วมงานเลี้ยงนี้ได้เช่นกัน แต่เขาบอกว่าไม่ใช่ หรือเป็นเพราะมู่เซิ่งเป็นลูกๆหลานๆของคนตระกูลใหญ่โต?

“เพื่อนพาฉันเข้ามาต่างหาก” มู่เซิ่งกล่าว

“เพื่อนเหรอ เพื่อนของคุณมีสิทธิ์เชิญคนอื่นเข้าร่วมงานเลี้ยงแบบนี้ด้วยเหรอ?” โม่หยุ่นเอ๋อร์ถามเสียงต่ำ

แม้แต่หลิวเจี้ยนหัวอาจารย์ของเธอก็ยังไม่มีความสามารถนี้เลย หรือว่ามู่เซิ่งจะรู้จักคนที่สุดยอดมากๆเลยงั้นเหรอ?

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยเพลินๆ และเดินไปรอบๆงานเลี้ยง เมื่อเจ้าภาพงานเลี้ยงปรากฏตัว เดินไปสองก้าว มีเสียงหัวเราะประชดประชนดังมาจากด้านหลัง “จุ๊ๆๆ มู่เซิ่ง พ่อคุณกำลังจะสูญเสียตำแหน่งผู้นำตระกูลแล้ว คุณยังจะมีอารมณ์มาที่นี่ แล้วมาดื่มไวน์กับคนอื่นเนี่ยนะ?”

เสียงเย้ยหยันดังเข้ามาในหู มู่เซิ่งและโม่หยุ่นเอ๋อร์หันหน้ากลับมา

เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมที่งดงามแพรวพราว ยืนอยู่ท่ามกลางงานเลี้ยง ในมือของเขาจูงสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์สูง 1 เมตร มองมายังมู่เซิ่ง ใบหน้าเยาะเย้ย เผยให้เห็นรอยยิ้มที่เย้ยหยัน

ชายหนุ่มคนนี้คือมู่เฟิง ลูกชายของมู่จงหยุน

มู่เฟิงเขย่าโซ่ในมือ ทิเบตัน มาสทิฟฟ์ตัวใหญ่นั้น จู่ๆก็พุ่งเข้ามา อ้าปากกว้าง และกำลังจะพุ่งเข้าไปที่ใบหน้าของมู่เซิ่ง และโม่หยุ่นเอ๋อร์ก็ร้องลั่นด้วยความตกใจอย่างต่อเนื่อง

สบโอกาส มู่เซิ่งคว้าโซ่เหล็ก ดึงทิเบตันมาสทิฟฟ์ และเดินไปตรงหน้ามู่เซิ่งไม่เร็วไม่ช้า