บทที่ 219 กล้ามาตีคนตรงนี้

มู่เซิ่งกลับยิ้มให้ และหันหลังเดินจากไป

แม้ว่าในวัยเด็ก มู่เฟิงมักจะรังแกเขาอยู่บ่อยๆ

แต่ในตอนนี้ เขาฝึกฝนอยู่ในกองทัพมาเป็นเวลาสิบปี เห็นความเป็นความตายจนชินแล้ว คุณชายแห่งตระกูลใหญ่อย่างมู่เฟิง ในสายตาของเขาแล้ว ก็เหมือนมดตามท้องถนนนั่นแหละ ไร้เดียงสามาก คุณเดินผ่านข้างถนน ยังจะสนใจกับมดที่ส่งเสียงเอะอะใต้ต้นไม้ไหมล่ะ?”

เกรงว่าแม้จะฟัง ก็ยังขี้เกียจฟังเลยสินะ?

เมื่อถูกมู่เซิ่งแสดงออกอย่างไม่สนใจ มู่เฟิงก็โมโหอย่างอดไม่ได้ ขว้างโซ่เหล็กในมือลงกับพื้นอย่างแรง เจ้าทิเบตันมาสทิฟฟ์ซึ่งสูงเกือบหนึ่งเมตร พุ่งเข้าหามู่เซิ่งด้วยความเร็วอย่างยิ่ง ราวกับลูกธนูที่แหลมคมของหลี่ซวน

ขณะที่กำลังพุ่งไป มันก็อ้าปากกว้าง!

“มู่เซิ่งระวัง!” โม่หยุ่นเอ๋อร์เปลี่ยนสีหน้า และตะโกนร้องอย่างไม่รู้ตัว

มู่เซิ่งหันหน้ามา และกวาดสายตามองอย่างสงบ

ในสายตาของเขา เต็มไปด้วยพลังที่ทำให้คนใจเต้นอย่างอธิบายไม่ได้ ราวกับว่าเทพเจ้าแห่งสงครามที่เหนือทุกคน มองทุกอย่างลงมาจากข้างบน

“เหอะๆ ไม่หนีเหรอ? ยังยืนอยู่ไม่หนีเหรอ?”

เมื่อเห็นว่ามู่เซิ่งสงบแน่นิ่ง มู่เซิ่งก็ยิ่งหมดความอดทนขึ้นเรื่อยๆ ชี้ไปที่มู่เซิ่งและด่าอย่างรุนแรงว่า “รอให้หมาของกูกัดขามึงขาดก่อน ดูสิว่ามึงจะยังยืนอยู่อีกได้ไหม!”

โบร๋วว!

สุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์อ้าปากกว้าง และได้กลิ่นเลือดโชย กลางอากาศ

ผู้คนโดยรอบ มีผู้คนมากมายมีความสุขที่เห็นฉากนี้

สุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์มีนิสัยดุร้าย ถ้ามันจะกัดจริงๆ เกรงว่ามู่เซิ่งคนนี้ ไม่ตายก็คงพิการแล้ว

แต่ทว่า วินาทีต่อมา

ปัง!

เสียงดังโครมคราม ซึ่งดึงดูดความสนใจของทุกคน

สุนัขทิเบตัน มาสทิฟฟ์พุ่งเข้าใส่มู่เซิ่ง ผลสุดท้ายก็ค่อยๆพุ่งไปที่หน้าของมู่เซิ่ง คิดไม่ถึงว่าจะตะลึงงัน ราวกับเห็นบางอย่างที่น่ากลัวอย่างยิ่ง และหันหน้าไปรอบๆทันที และกระแทกไปที่เสาของงานเลี้ยงอย่างรุนแรง ชนจนเลือดอาบหน้า

หลังจากที่ชนเสร็จ สุนัขทิเบตันมาสทิฟฟ์ก็ดูหวาดกลัวอย่างมาก และยังคงวิ่งออกไปข้างนอก มู่เซิ่งมีสติกลับมา และกำลังจะเอื้อมมือไปจับมันไว้ กลับจับไว้ไม่อยู่ แต่ทันใดนั้นกลับถูกเหวี่ยงปากกระแทกลงพื้นอย่างแรงราวกับสุนัขกำลังทานอึ

จากนั้น สุนัขทิเบตันมาสทิฟฟ์ พร้อมโซ่ ก็วิ่งหายไปจากสายตาของทุกคน

และมองไปที่มู่เซิ่งอีกครั้ง เขาก็ยืนอยู่เงียบๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ

เกิดความเงียบขึ้นทันทีในกลุ่มผู้คน

สุนัขทิเบตันมาสทิฟฟ์ตัวนี้ คิดไม่ถึงว่าจะวิ่งหนีไปแล้ว?

ไม่เพียงแค่นั้น แม้แต่มู่เฟิงก็ไม่สามารถผูกเขาอยู่ อย่างที่รู้ สุนัขทิเบตันมาสทิฟฟ์ตัวนี้เคยกัดหมาป่ามาแล้วกว่าหลายครั้ง และเป็นสุนัขตัวโปรดของมู่เฟิงด้วย แต่ในตอนนี้ คิดไม่ถึงว่าจะหนีไปต่อหน้าผู้คนซะแล้ว?

แม้แต่โม่หยุ่นเอ๋อร์ก็หัวเราะออกมาเสียงดัง “ฮ่าฮ่าฮ่า คุณยังปล่อยหมามากัดคนอีก ผลสุดท้ายม้าของคุณกลับกลัววิ่งหนีไปเองซะแล้ว ตลกชะมัดเลย ตลกมาก”

ทุกคนในฝูงชนต่างก็ปิดปาก ไม่กล้าหัวเราะออกมาเสียงดัง แต่ในหูของมู่เฟิง ก็ยังสามารถได้ยินเสียงหัวเราะที่กลั้นเอาไว้

ใบหน้าของมู่เฟิง บูดเบี้ยวรวมกัน เพื่อนร่วมงานของเขาที่โกรธแค้น ภายในใจก็รู้สึกถึงความแปลกประหลาดเล็กน้อย

สุนัขทิเบตันมาสทิฟฟ์ตัวนี้เป็นสุนัขที่พ่อของเขามอบให้เขาด้วยตัวเอง ไม่มีทางมีปัญหาใดๆแน่ แม้ว่าเห็นเสือ ก็กล้าที่จะเข้าไปต่อสู้ ทำไมจู่ๆถึงกลายเป็นบ้าคลั่ง แล้วหนีไปซะแล้วล่ะ?

ณ จุดนี้ มันแปลกเกินไปแล้ว!

แต่ว่า มู่เฟิงหารู้ไม่ ว่าสัมผัสที่หกของสัตว์ นั้นรุนแรงมากกว่ามนุษย์มาก

มู่เซิ่งเหลือบมอง และมีท่าทีที่สงบต่อมู่เฟิง เดิมทีก็มองอะไรไม่ออก แต่สำหรับสุนัขทิเบตันมาสทิฟฟ์ตัวนี้ ดุร้ายไม่น้อยไปกว่าการถูกเสือนับพันจ้องมอง!

เมื่อรู้สึกถึงวิกฤต สุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์ก็ตกใจจนฉี่ราด

สายตาของผู้คน ทำให้มู่เฟิงรู้สึกเสียหน้า สีหน้าของเขาเป็นสีแดง ลุกขึ้นมาจากพื้นทันที

แม้ว่าเขาจะล้มลงอย่างน่าสังเวช แต่ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ ด้วยพละกำลังที่ใกล้เคียงกับปรมาจารย์บู๊ ระเบิดปะทุ ด้วยหมัดที่รุนแรง ใช้กำลังโจมตีไปที่มู่เซิ่ง “ไอ้เศษสวะ มึงกล้ายั่วกูเหรอ? กูจะฆ่ามึง!”

เสียงหมัดแผดก้อง ลอยมาในอากาศทันใด