บทที่ 220 โยนมันออกไป

“ผู้จัดการเฉิน ผมอ่านรายชื่อผู้เข้าร่วมที่หน้าประตูแล้ว มีชื่อมู่เซิ่งอยู่ในนั้นจริงๆ”

ในตอนนี้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหน้าประตูก็วิ่งเหยาะๆเข้ามา พร้อมพูดกล่าว

ผู้จัดการได้ยินดังนี้ ก็ตะลึงอย่างไม่รู้ตัว ไอ้หมอนี่มีสิทธิ์เดินเข้ามาด้วยเหรอ? แต่ตอนที่มา เห็นได้ชัดว่ามู่เฟิงบอกเขาว่า มู่เซิ่งคนนี้ก็แค่เศษสวะคนหนึ่งก็เท่านั้น

ชี้ไปยังมู่เฟิงที่นอนอยู่บนพื้นแทบจะไม่ไหวแล้ว ผู้จัดการเฉินพูดต่อ: “ถึงแม้ว่าคุณจะไม่ใช่คนนอกแอบเข้ามา แต่คนที่มาร่วมงานเลี้ยงได้ ก็เป็นบุคคลสังคมชั้นสูงทั้งนั้น คุณมีสิทธิ์อะไรมาลงมือทำร้ายคนที่นี่?”

“ถูกต้อง ฉันว่ากุ๊ยอย่างคุณ กล้าทำร้ายคุณชายมู่ ไม่อยากมีชีวิตแล้วสิ!” และลุกขึ้นมาคล้อยตามไปด้วย

ทันใดนั้น เสียงวิพากวิจารณ์รอบข้างก็ดังขึ้นเรื่อยๆ

มู่เซิ่งกวาดสายตาไปรอบๆ ยิ้มแล้วพูดเสียงเบาว่า: “คิดไม่ถึง สุนัขของลูกพี่ลูกน้องของฉัน นอกจากตัวนี้แล้ว ยังมีอีกเยอะ”

คนที่เอ่ยปากคล้อยตาม ส่วนมากจะเป็นคนที่พยายามเบียดเสียดอย่างยากลำบากเพื่อที่จะให้มีสิทธิ์เข้าร่วมงานเลี้ยงแบบนี้ ในเวลาปกติ พวกเขาอยากประจบมู่เฟิง แต่ก็ไม่มีโอกาสเลย ตอนนี้เป็นเวลาที่จะได้เสนอหน้าพอดี

ดังนั้นทุกคนก็ชี้ไปที่มู่เซิ่ง ตะโกนด่าเสียงดังอย่างต่อเนื่อง แถมยังขู่อีกว่าถ้าไม่ยอมไสหัวออกไป ก็จะลงมือไล่เขาออกไปแล้ว

“คุณผู้หญิง คุณรีบไปจากคนคลุ้มคลั่งคนนี้เถอะ ไม่เช่นนั้นเขาอาจจะทุบตีคุณได้เช่นกัน” มีคนจากในกลุ่มผู้คนพูดขึ้นมา

“ฉันอยู่กับใคร ต้องให้คุณยุ่งด้วยเหรอ?” โม่หยุ่นเอ๋อร์พูดด้วยความโมโห

มู่เซิ่งฝืนยิ้มและส่ายหน้า คิดไม่ถึงว่าจะถูกผู้คนเล่นงานขนาดนี้ และพูดว่า: “ถ้าคุณไม่เชื่อจริงๆ ก็ไปลองเช็กกับคุณวิลเลี่ยมดูก็ได้”

“คุณวิลเลี่ยม? ฮ่าฮ่าฮ่า คนอย่างเขา พาเพื่อนเข้ามา ทำไมฉันจะไม่รู้? อีกอย่างเดี๋ยวคุณก็บอกว่าเดวี่พาคุณมา อีกเดี๋ยวก็บอกว่าคุณวิลเลี่ยม พูดจาบ่ายเบี่ยง จะต้องเป็นพวกต้มตุ๋นแน่ๆ”

“รีบไสหัวออกไปซะ ไม่เช่นนั้นอย่าบีบให้ฉันต้องเรียกรปภ.นะ!”

มู่เซิ่งขมวดคิ้ว คิดไม่ถึงว่าผู้จัดการคนนี้จะบ้าอำนาจได้ขนาดนี้

แต่เขาเห็นว่าเวลาใกล้จะมาถึงแล้ว แล้วก็ขี้เกียจที่จะพูดต่อไปแล้ว “หลีกไป ฉันจะเข้าไปพบคุณวิลเลี่ยมในห้อง”

“โอ้ คนไร้ยางอายอย่างคุณ ฉันเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก เข้าไปพบคุณวิลเลี่ยมในห้อง คุณคิดว่าคุณเป็นใคร คู่ควรไหม?”

ผู้จัดการเฉินโบกมือ หยิบกระบองไฟฟ้าจากมือเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยข้างๆ แล้วพูดว่า: “คนที่สามารถเข้าร่วมงานเลี้ยงนี้ได้ ความสามารถล้วนแล้วอยู่ในระดับท็อปๆทั้งนั้น คุณทำร้ายคนตรงนี้ ก็จะต้องชดใช้ ในเมื่อคุณไม่อยากถูกไล่ออก งั้นก็หักมือไปข้างหนึ่ง”

ขณะที่เขากำลังพูด มู่เฟิงก็ถูกเจ้าหน้าที่กู้ภัยหามออกไปแล้ว กลับกลายเป็นว่าสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์ ก็ถูกคนของมู่เฟิงพากลับไปยังสถานที่เกิดเหตุ

ผู้จัดการเฉินเกิดความคิด จู่ๆเขาก็ชี้ไปที่สุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์และพูดเสียงดังว่า:

“แต่ ฉันยังมีทางให้คุณเลือกอีก 3 ทาง”

“ถ้าคุณไม่อยากถูกไล่ออกไป และก็ไม่อยากเป็นพิการ ก็ขอโทษหมาตัวนี้ซะ”

“สุดท้ายแล้วคุณทำให้เขากลัว ถ้าหากว่าคุณคุกเข่าและขอโทษหมาตัวนี้ ฉันก็จะเป็นคนตัดสินใจ ที่จะให้คุณอยู่ต่อ”

เมื่อผู้จัดการเฉินพูดจบ ทุกคนก็หัวเราะกันอย่างครื้นเครง

ขอโทษหมาเหรอ? เห็นได้ชัดว่าเขาล้อเล่นกับมู่เซิ่งอยู่

ในดวงตาของมู่เซิ่ง เย็นชาลงอย่างไม่รู้ตัว

ทุกคนมองไปที่มู่เซิ่งซึ่งเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เมื่อกี้เขาลงมืออย่างโหดเหี้ยม ยังคิดว่าเป็นบุคคลที่โหดเหี้ยมซะอีก คิดไม่ถึงว่าตอนนี้ถูกผู้จัดการเฉินปฏิบัติตัวจนพูดไม่ออก

“ฮ่าฮ่า คนคลุ้มคลั่งแบบนี้ ควรจะถูกไล่ออกทันทีนะ”

“พูดถูก เขาสามารถเข้ามาในนี้ได้ เดาว่าเป็นเพราะพวกกุ๊ยสินะ แต่ไม่ว่าถึงสู้เก่งแค่ไหน ต่อสู้ชนะปรมาจารย์บู๊เหรอ? ช่างเป็นเรื่องที่น่าขำเสียนี่กะไร”

ผู้จัดการเฉินถึงกับชูมือโบก “คุณจะออกไปเอง หรือว่าจะให้ฉันลงมือไล่คุณ?”

ทุกคนหัวเราะและดูฉากนี้ ขณะที่เตรียมตัวจะดูดราม่า

ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น: