บทที่ 237 ผู้ที่อยู่เบื้องหลัง

“ว้าย!”

ภายในกลุ่มคนเกิดเสียงกรีดร้องอย่างหวาดกลัวขึ้น

หมี่รั่วอวี้ตั้งแต่เล็กจนโต เคยพบเหตุการณ์เช่นนี้ที่ไหนกัน เธอตกใจจนปิดตา สองมือโบกไปมาโดยไม่รู้ตัว

ผลัวะ!

ท่าทางในคาดเดาไม่ได้เกิดขึ้น ได้ยินเพียงเสียงเนื้อกระทบกันดังเบาๆ

เขา...

หมี่รั่วอวี้ลืมตาขึ้น ก็ได้เห็นมู่เซิ่งขวางอยู่ตรงหน้าตัวเอง จับข้อมือของ เจี่ยงฉู่ไว้อย่างสบาย บังเขาเอาไว้

“ทำลายแผนการของฉันติดๆ กัน เจ้าหนุ่ม แกรนหาที่ตาย!”

เจี่ยงฉู่โมโหอย่างมาก มือซ้ายชักปืนพกออกมาจากกระเป๋ากางเกง จ่อไปที่หน้าผากของมู่เซิ่ง

“ปืน เขามีปืนด้วย!”

“หนีสิ รีบหนี!”

ทุกคนตกตะลึง

เดิมคิดว่าเป็นพวกหลอกลวงที่ที่ฉลาดปราดเปรื่อง ตอนนี้คิดไม่ถึง เป็นผู้ที่ทำความชั่วโดยไม่คำนึงถึงชีวิต

มู่เซิ่งเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา โบกหมัดชกไป ในตอนที่เขายังไม่ทันลั่นไกปืน ได้ต่อยลงบนปืนของ เจี่ยงฉู่แล้ว

“ผลัวะ...” ปืนพกลอยขึ้นกลางอากาศ ตกลงบนพื้นอย่างแรง ทุกคนในเหตุการณ์ตกใจตัวสั่น

จากนั้น มู่เซิ่งก้าวไปด้านข้าง ยกขาอย่างแรง เตะเข้าที่หัวเข่าของเจี่ยงฉู่เตะมายังตัวเอง

“แกร่ก—”

เสียงกระดูกหักที่ทำให้คนหัวขนลุกดังขึ้นทันที

“อ๊าก ขาของฉัน ขาของฉัน อ๊าก อ๊าก!” เจี่ยงฉู่ร้องโหยหวน คุกเข่าลงบนพื้นโดยตรง ขาข้างหนึ่งของเขา ตอนนี้หักเป็นสองส่วนแล้ว อีกส่วนหนึ่งหักจนอยู่ในมุมที่แปลกประหลาดอยู่บนพื้น เขากลอกตา เจ็บปวดจนแทบจะเป็นสลบไป

หนึ่งหมัดหนึ่งขานี่ เอาชนะ เจี่ยงฉู่ที่ถืออาวุธสังหารสองเล่มไว้ในมือ นี่ทำให้คนทั้งห้อง ใบหน้าเผยความตกตะลึง

ไม่ใช่ว่ามู่เซิ่งคือชายแต่งเข้า ที่ใครเจอก็ต้องรังเกียจหรอกเหรอ? ทำไมถึงได้เก่งกาจอย่างในตอนนี้?

ฝีมือของเขา แค่มองก็รู้ว่าเคยฝึกการต่อสู้มา!

เถ้าแก่ร้านจิวเวลรี่มองหน้ากัน พวกเขากลัวจนตัวสั่น คนที่แสดงฝีมือ เป็นเถ้าแก่จิวเวลรี่มู่เหม่ยอีกแล้ว ถ้าหากมู่เซิ่งคิดบัญชีที่หลัง พวกเขาต้องจบเห่แน่!

“เลขาหมี่ แจ้งตำรวจเถอะ” มู่เซิ่งมองดู เจี่ยงฉู่ที่นอนอยู่บนพื้น ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดี แล้วพูดอย่างเรียบเฉย

“อ่อ..ค่ะ ได้ค่ะ” หมี่รั่วอวี้ตกตะลึง ถึงได้ตอบสนองกลับ เธอพยักหน้า โทรแจ้งตำรวจ ตอนนี้ดวงตาของเธอที่มองไปทางมู่เซิ่ง เป็นประกายสวยงาม

เจี่ยงฉู่สูญเสียกำลังในการต่อสู้โดยสิ้นเชิง แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเหล่านั้นไม่ได้คลายความระวัง ในเมื่อชายคนนี้คือบุคคลอันตรายที่เพิ่งจะชักปืนกระบอกหนึ่งออกมาจากบนตัว จับ เจี่ยงฉู่มัดไว้อย่างแน่นหนาในทันที กระเป๋าทุกใบบนร่างกายถูกค้นอย่างละเอียด

จนกระทั่งตอนนี้ ทุกคนถึงได้ถอนหายใจยาวๆ

“เชี่ย หินชุบเลือดชิ้นนี้เป็นของปลอม ซวย ซวยจริงๆ เกือบจะเสียหายสี่สิบล้านแล้ว” จางสวี้ส่ายหน้าทันที เหมือนกับผู้ถูกหลอกที่โมโห หลังจากส่ายหน้า เขาเตรียมจะหันหลังเดินออกไป

แต่ในตอนที่เขาจะออกจากจิวเวลรี่มู่เหม่ย จู่ๆ ร่างหนึ่งแวบผ่าน ขวางเขาเอาไว้

จางสวี้สายตามองไป คนที่ขวางหน้าเขาเอาไว้ ก็คือมู่เซิ่ง

“คุณ คุณขวางผมไว้ทำไม?” จางสวี้ท่าทางประหม่า แต่ก็ยังถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

คนที่รอบๆ ได้ยินก็มองมา สงสัยว่าทำไมมู่เซิ่งจะต้องขวาง จางสวี้ไว้

“ฉันขวางคุณทำไม คุณไม่รู้ตัวเหรอ? ออกมาหลอกลวงด้วยกัน อย่างน้อยก็มีความซื่อสัตย์หน่อย พรรคพวกของคุณนอนอยู่บนพื้น คุณกลับอยากจะหนีไป” มู่เซิ่งยิ้มตาหยี

“คุณ คุณหมายความว่าอย่างไร? พรรคพวกอะไร? ฉันกับเจ้าหมอนี่ไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ!” จางสวี้สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาหันหน้าจะเดินหนีทันที