บทที่ 249 ท่านเยี่ยนห้า

หลังจากที่เหมียวหยุนจื่อล้มลงบนเวที ผู้ชมก็เงียบสนิท มีเพียงตระกูลที่อยู่ต่างประเทศเท่านั้นที่ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขออกมา

ต้วนหนานหมิงคนนั้นก็ยิ่งหัวเราะเสียงดัง และตะโกนใส่เหยาเผิง"เหยาเผิง นี่เหรอขยะที่คุณหามา?ต่อไปอย่าหาคนประเภทนี้มาทำให้ตัวเองอับอาย"

“จากนี้ไป เราจะดูแลวัตถุดิบยาทั้งหมดของบริษัทคุณเอง ใช่แล้ว เราจะไม่จ่ายค่าเรือประมงเหล่านั้นให้คุณ คุณมีความคิดเห็นอะไรไหม?”

สีหน้าของเหยาเผิงเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความโกรธ การขนส่งวัสดุยาสามารถทำกำไรได้หลายร้อยล้านต่อปี หายไปแบบนี้เลยเหรอ ต้วนหนานหมิงคนนี้โลภมากจริงๆ

แต่แม้ว่าเหยาเผิงจะโกรธแค่ไหน เขาก็ทำได้เพียงพูดด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวว่า"ผมไม่คัดค้าน"

แม้ว่าในใจจะไม่ชอบเหมียวหยุนจื่อแต่อีกฝ่ายก็ขึ้นเวทีแทนเขา ดังนั้นเขาจึงได้แต่ยอมรับมัน

"ฮ่าฮ่าฮ่า ผมว่าคุณก็ไม่กล้ามีความคิดเห็นใดๆหรอก"ต้วนหนานหมิงหัวเราะเสียงดัง

เหยาเผิงบีบนิ้วของเขาและมองไปที่ทิศทางของมู่เซิ่ง เขายังจำฉากจมน้ำของเมื่อวานได้ ดังนั้นในเวลานี้เขาจะไม่ขอให้มู่เซิ่งออกมาสู้เพื่อเขา

“ไอ้เหี้ยเอ้ย ถ้าคุณมู่ไม่ได้รับบาดเจ็บ แกจะได้มีโอกาสหยิ่งผยองแบบนี้เหรอ?”

เหยาเผิงกัดฟันด้วยความโกรธ

จากนั้น บริษัทอื่นก็ท้าทายหลินยิงโส่ว

น่าเสียดายที่คนที่ได้รับเชิญจากบริษัทนี้ แย่กว่าเหมียวหยุนจื่อด้วยซ้ำ สู้ได้เพียงครู่หนึ่ง ก็โดนหลินยิงโส่วเตะลงไปที่ด้านล่างของเวที ซึ่งคร่าชีวิตเขาไปครึ่งหนึ่ง

หลังจากชนะสองครั้งติดต่อกัน ต้วนหนานหมิงได้รับเส้นทางการขนส่งสองเส้นทางโดยตรง ซึ่งทำให้ออร่าทั้งคนของเขากลายเป็นความหยิ่งยโสอย่างมาก

การท้าทายแบบนี้ ถ้าไม่สู้ มันจะถือว่าเป็นการยอมแพ้ ดังนั้นหากต้องการรักษาเส้นทางในต่างประเทศ ก็ต้องเดินหน้าสู้ต่อไป

ต้วนหนานหมิงเย้ยหยันและพูดขึ้นทันทีว่า"ตระกูลจูผมว่าเส้นทางขนส่งสินค้าอาหารทะเลในต่างประเทศของพวกคุณนั้นธรรมดามาก ทำไมพวกคุณไม่ปล่อยให้ผมเป็นคนจัดการดูแลล่ะ"

ดวงตาที่ปิดสนิทของผู้นำตระกูลจูก็ลืมตาขึ้น แม้ว่าตระกูลจูจะเป็นตระกูลชั้นหนึ่ง แต่พวกเขาก็พึ่งพาการค้าต่างประเทศจึงมีวันนี้ได้ ในนั้นอาหารทะเลเป็นสิ่งสำคัญที่สุด หากมันถูกพรากไป มันก็เหมือนตัดแขนของตระกูลจูออกไปไม่ใช่หรอกหรือ?

"ต้วนหนานหมิงคุณจะรังแกคนอื่นมากเกินไปแล้วนะ!" ผู้นำตระกูลจูลุกขึ้นและพูดโดยตรง

"ผมรังแกคนอื่นมากเกินไป ในเมื่อคุณไม่ต้องการมอบมันให้ผม ก็สู้กันสักหน่อยดีกว่า"ต้วนหนานหมิงเย้ยหยัน ครั้งนี้ เขาเตรียมพร้อมมาเต็มที่

ผู้นำตระกูลจูสั่นสะท้านไปทั้งตัว คนที่พวกเขาเชิญมาครั้งนี้ อย่างมากก็เป็นเพียงปรมาจารย์บู๊ระดับกลาง และความแข็งแกร่งของพวกเขาเทียบไม่ได้กับหลินยิงโส่วเลย แม้ว่าจะสู้กัน ก็ไม่มีโอกาสที่จะชนะเลย

เขาเคยพบกับคุณมู่ที่มีทักษะการปรุงยาเม็ดที่เก่งกาจมากในงานปรุงยาเม็ด ในฐานะนักกลั่นยาจะต้องรู้จักปรมาจารย์บู๊จำนวนมากและแม้แต่นักเสวียน น่าเสียดายที่หลังจากงานจบ เขาก็หาคุณมู่คนนี้ไม่เจอสักที

ผู้นำตระกูลจูกัดฟันและมองไปที่ปรมาจารย์ที่เขานำมา แต่พวกเขาทั้งหมดก้มหน้าลงและไม่กล้าต่อสู้

ความแข็งแกร่งของหลินยิงโส่วทุกคนเห็น หากไม่เก่งจริง ใครจะกล้าขึ้นเวที?

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

ต้วนหนานหมิงหัวเราะเสียงดังและพูดว่า"ผู้นำตระกูลจูในเมื่อคุณไม่กล้ารับการท้าทาย ต่อไปก็ทำธุรกิจในเยียนจิงพอแล้ว ธุรกิจในทะเลก็อย่าคิดเลย"

ผู้นำตระกูลจูพยายามระงับความโกรธของเขา แม้ว่าจะบอกว่าเอาเส้นทางทางเรือให้ต้วนหนานหมิงดูแล แต่ทุกคนก็รู้ว่าอีกฝ่ายจะเรียกเก็บค่าขนส่งสูงเพียงใด นี่เป็นเงินก้อนใหญ่เลยนะ

ทุกคนในตระกูลจูเจ็บใจมาก

แต่เมื่อถึงตรงนี้ ทุกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอกเพราะมีกฎในการแข่งขันว่า เมื่อชนะ 3 ครั้ง ก็ต้องหยุด ถ้าไม่หยุด เมื่อแพ้ เงินทุนทั้งหมดก็จะถูกชดเชย

นี่เป็นกฎที่เจ้านายคนก่อนตั้งขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้คนโลภจนไม่ยอมหยุด

ในท้ายที่สุด ใครจะรู้ว่าต้วนหนานหมิงชนะสามครั้งติดต่อกันและเขาก็ได้ใจจนไม่มีใครหยุดเขาได้ เขาพูดต่อไปว่า"ตอนนี้ ผมขอท้าทายทุกบริษัท ใครกล้า ก็ลุกขึ้นมาประลองซะ!"

"พวกที่ไม่มีความกล้า ไปเซ็นสัญญาโอนโดยดี"