บทที่ 250 นักเสวียน

“คุณคิดว่า การตบครั้งนี้ของคุณ จะทำร้ายผมได้ไหม?” หลินยิงโส่วมองไปที่การตบตรงหน้าของเขา แล้วรอยยิ้มแปลกๆก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

เมื่อเห็นรอยยิ้มนี้ ในใจของท่านเยี่ยนห้าก็เต้นไม่เป็นจังหวะ รู้สึกโดยสัญชาตญาณว่ามีบางอย่างผิดปกติ

แต่ในขณะนี้ ลูกธนูอยู่บนธนูแล้ว และต้องยิงออกไป เขากัดฟัน และพยายามอย่างเต็มที่ ตบฝ่ามือไปทางหลินยิงโส่ว

บูม!

มีเสียงทึมๆดังสนั่น และทุกคนก็มองตามไป การตบนี้หยุดอยู่ตรงหน้าหลินยิงโส่ว หลายเมตร และโล่แสงโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นต่อหน้า

การตบครั้งนี้ ถูกปิดกั้นโดยโล่แสงของหลินยิงโส่ว

พลังเสวียนถูกปลดปล่อยออกมา นี่คือความแข็งแกร่งของนักเสวียน คิดไม่ถึงว่าหลินยิงโส่วจะมีความแข็งแกร่งของนักเสวียน!

ทุกคนในนี้ต่างตกใจมาก

"อะไรนะ... พลังเสวียนถูกปลดปล่อยออกมา นี่ นี่มัน..."

"นักเสวียน คิดไม่ถึงว่าต้วนหนานหมิงจะเชิญนักเสวียนมา!"

"พระเจ้า เขาเชิญนักเสวียนมาได้อย่างไร ไม่น่าแปลกใจเลยที่ต้วนหนานหมิงมีความมั่นใจขนาดนี้ ที่แท้มีนักเสวียนอยู่เบื้องหลังเขา!"

การมีนักเสวียน ไม่ธรรมดาเลย เมื่อเห็นหลินยิงโส่วระเบิดพลังทั้งหมดออกมา ทุกคนก็ตกตะลึงอย่างมาก

ระหว่างนักเสวียนกับปรมาจารย์บู๊ความแตกต่างระหว่างทั้งสองนี้แตกต่างกันมาก ความแตกต่างของทั้งสอง ไม่สามารถใช้จำนวนมาช่วย ไม่ว่าปรมาจารย์บู๊จะมากี่คน พวกเขาจะไม่สามารถสู้นักเสวียนได้

สีหน้าของบอสใหญ่ในกลุ่มผู้ชมเปลี่ยนไป หลินยิงโส่วคนนี้แสร้งทำเป็นหมูเพื่อหลอกกินเสือ เขาคาดไม่ถึงจริงๆ

แม้แต่คุณเดวี่ซึ่งนั่งอยู่ใต้เวทีก็ยังอ้าปากค้างเล็กน้อย และมองฉากนี้ด้วยความตกตะลึง ครั้งสุดท้ายที่มีนักเสวียนปรากฏตัวก็เมื่อห้าปีที่แล้ว

ไม่คิดว่าจะได้เจออีกในวันนี้

ฝ่ามือของท่านเยี่ยนห้าล้มลง และเขากระโดดถอยหลังด้วยสีหน้าตกใจ

คิดไม่ถึงว่า หลินยิงโส่วคนนี้ซ่อนความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขา ความแข็งแกร่งของเขาเป็นเพียงปรมาจารย์บู๊สูงสุดแต่หลินยิงโส่วคนนี้กลายเป็นนักเสวียน เขาจะสู้กับเขาได้อย่างไร?

ในขณะนี้บนเวที หลังจากที่หลินยิงโส่วต้านทานไปหนึ่งหมัด ตบหน้าอกของตนและพูดด้วยรอยยิ้ม"ทุกคนคิดว่ากรงเล็บอินทรีของผมนั้นทรงพลัง แต่พวกเขาไม่รู้ว่า ที่แข็งแกร่งที่สุดในความแข็งแกร่งของผมคือวิชายิ่งชี่ ผมจะให้โอกาสคุณ ถ้าภายในสามกระบวนท่า สามารถทำลายการป้องกันของผม ผมก็จะคุกเข่าลงและยอมรับความพ่ายแพ้!”

หลินยิงโส่วคืนคำพูดของท่านเยี่ยนห้าทุกคำกลับไป

"ถ้าคุณไม่สามารถทำลายมันได้"

“งั้นก็คุกเข่าแล้วคลานลงไปซะ!”

ท่านเยี่ยนห้าเคยได้รับความอัปยศอดสูเช่นนี้ที่ไหน แม้ว่าทักษะของเขาจะไม่ดีเท่าคนอื่น แต่ปรมาจารย์ก็ยังมีศักดิ์ศรี เขาจะคลานลงไปได้อย่างไร?เขาคำรามทันที กำมือเป็นกำปั้น และเหวี่ยงใส่หลินยิงโส่วด้วยความโกรธ

บูม!

กำปั้นทั้งสองกระแทกเข้ากับโล่แสงพลังเสวียน ทำให้เกิดคลื่น แต่มือของหลินยิงโส่วยังคงไม่เคลื่อนไหว มีเพียงใบหน้าที่ดูเยาะเย้ยอย่างรุนแรง

นี่เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่า หลินยิงโส่วเป็นนักเสวียนที่แท้จริง!

“เหลืออีกหมัดหนึ่ง” หลินยิงโส่วมองลงไปที่ท่านเยี่ยนห้าเหมือนอยู่เหนือกว่า

ท่านเยี่ยนห้ากัดฟัน ถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วต่อยเขาอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม หมัดนี้ก็ไม่ต่างกัน ถูกหลินยิงโส่วขวางไว้ ไม่ต้องพูดถึงการทำลายการป้องกันเลย เขาไม่สามารถแม้แต่จะแตะต้องหลินยิงโส่วได้เลยด้วยซ้ำ

ท่านเยี่ยนห้าถอนมือออกด้วยความหวาดกลัว ถอยหลังไปสองก้าว สีหน้าของเขาน่าเกลียด "ทักษะด้อยกว่าคนอื่น ผมแพ้แล้ว แต่ว่า ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสเรียนจากสำนักไหน?"

“เรียนที่สำนักไหน?เมื่อสิบกว่าปีก่อน ผมก็ออกจากสำนักแล้ว!”

หลินยิงโส่วส่งเสียงอย่างเย็นชาและพูดว่า"อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ผมกำลังทำงานให้กับองค์กรหนึง และนั่นคือสำนักมือโลหิต!"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ทุกคนก็อยู่ในความโกลาหล