บทที่ 251 คุกเข่าลง

“ได้ยินว่า นายกำลังตามหาฉันอยู่? ”

หลังจากที่มู่เซิ่งลุกยืนขึ้น ทุกสายตาในสถานที่นั้น ก็พลันจ้องมองมาที่มู่เซิ่ง โดยท่ามกลางกลุ่มคน ก็ยังมีเสียงอุทานดังขึ้นเป็นระยะ

พวกเขาต่างคิดไม่ถึงว่า เวลานี้แล้วยังจะมีคนที่กล้าลุกยืนขึ้นอีก หรือเขาจะไม่รู้ว่า คนที่ยืนอยู่บนสังเวียนนั้นคือนักเสวียน และยังเป็นนักเสวียนที่มาจากสำนักมือโลหิตด้วย?

ท่านเยี่ยนห้าที่เสนอตัวออกมาก่อนหน้านี้นั้น มีพลังความสามารถระดับปรมาจารย์บู๊ขั้นสูงสุด แต่ก็ยังถูกเตะจนกระดูกซี่โครงหักเหมือนกัน และถูกโยนทิ้งลงจากสังเวียนราวกับเป็นสุนัขที่ตายแล้ว

เวลานี้ คิดไม่ถึงว่ายังจะมีคนที่กล้าเสนอตัวขึ้นมาอีก

หลังจากที่ปรมาจารย์ฟางเห็นมู่เซิ่งลุกยืนขึ้นแล้ว ก็ตกใจจนหัวสมองอื้ออึงไปหมด แล้วรีบยื่นมือออกมาฉุดรั้งตัวมู่เซิ่งเอาไว้ พร้อมกับเอ่ยปากขึ้นอย่างร้อนใจและหวาดกลัวว่า: “เพื่อน แม้ว่าฉันจะดูถูกเหยียดหยามนาย แต่นายก็อย่าทำแบบนี้เลย อาจจะตายลงได้ พี่ผิดไปแล้ว นายกล้าหาญมากจริง ๆ นั่งลง รีบนั่งลงสิ”

แม่งสิ ถ้ารู้แบบนี้แต่แรกก็คงจะไม่พูดคุยกับไอ้หนุ่มคนนี้แล้ว คิดไม่ถึงว่าเขาจะกล้าลุกยืนขึ้นจริง ๆ ไอ้หนุ่มคนนี้ช่างบ้าดีเดือดจริงเลย

คุณเดวี่ที่นั่งอยู่ด้านข้าง มองไปยังมู่เซิ่งที่ลุกยืนขึ้นมานั้น ก็เผยสีหน้าท่าทางที่กังวลใจออกมา แม้ว่าเธอจะรับรู้เรื่องที่นักกลั่นยาหลิ่วได้คุกเข่าคารวะนับถือมู่เซิ่งเป็นอาจารย์ แต่ตอนนั้นอยู่ในงานเลี้ยง ทักษะความเชี่ยวชาญของเขาที่ทำให้ทุกคนรอบข้างตื่นตกใจนั้น คือด้านการกลั่นยา ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับด้านบู๊เลย หรือว่ามู่เซิ่งก็ยังประสบความสำเร็จในด้านบู๊ด้วย? แต่แม้ว่าเขาจะฝึกฝนบู๊ แล้วจะสามารถต้านทานหลินยิงโส่วได้อย่างนั้นเหรอ?

“คุณมู่ คุณ คุณอย่าได้ดึงดันไปเลย ต่อให้ต้วนหนานหมิงจะมาหาเรื่อง ฉันก็สามารถรับมือแทนคุณได้” คุณเดวี่ลุกขึ้นพูดด้วยความร้อนใจ

เหยาเผิงเองก็มองมาด้วยสายตาที่เป็นกังวล แม้มู่เซิ่งจะแข็งแกร่งมาก ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาถูกทหารรับจ้างไล่ล่าสังหารนั้น ก็ได้เห็นกับตาของตนเองแล้ว แต่หลินยิงโส่วเป็นถึงนักเสวียน กลัวว่าจะมีผลลัพธ์ชะตากรรมเดียวกันกับท่านเยี่ยนห้าก่อนหน้านี้

บริเวณไกลออกไป เหมียวหยุนจื่อที่ได้สติขึ้นมาแล้วและกำลังเอนกายอยู่บนคานหามนั้น ตอนแรกก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็แสดงสีหน้าท่าทางตื่นเต้นดีใจขึ้น ไอ้หนุ่มนี้ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียจริงเลย คิดไม่ถึงว่าจะกล้าเสนอตัวออกมาในตอนนี้

นักเสวียนที่ยิ่งใหญ่ เป็นคู่ต่อกรที่นายสามารถเผชิญหน้าได้อย่างนั้นเหรอ? เหอะเหอะ วางใจเถอะ เพียงแค่นายขึ้นไปบนสังเวียน คาดว่าก็คงจะมีผลลัพธ์ชะตากรรมที่อเนจอนาถยิ่งกว่าฉันเป็นแน่!

เหมียวหยุนจื่อที่เดิมทีกำลังเศร้าโศกเพราะท่อนแขนถูกทำร้ายสาหัสนั้นก็ตื่นเต้นขึ้นโดยพลัน ถึงขนาดที่เขาได้ตะโกนเสียงดัง เกรงว่าหลินยิงโส่วจะไม่ได้ยิน ว่า: “มู่เซิ่ง ต่อให้นายจะเป็นยอดฝีมือคนที่สองที่ประธานเหยาเชิญมา แล้วยังไงล่ะ? คนที่เคยจมน้ำอย่างไม่ระมัดระวัง ยังกล้าที่จะเสนอตัวออกมาท้าประลองกับปรมาจารย์หลินอีก ก็แสดงว่าไม่เห็นปรมาจารย์หลินอยู่ในสายตาเลย”

เป็นไปดั่งที่คาด หลังจากที่เหมียวหยุนจื่อพูดจบ หลินยิงโส่วที่อยู่บนสังเวียนก็ได้เคลื่อนสายตาจับจ้องไปที่ร่างของมู่เซิ่งทันที

“นายก็คือยอดฝีมือคนที่สองของเหยาเผิง? ”

“ใช่ฉันเอง” มู่เซิ่งพูดขึ้น

เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้น ต่างก็ตกตะลึงโดยไม่รู้ตัว แม่งสิ คิดไม่ถึงว่าไอ้หนุ่มนี้จะยอมรับว่าตนเองเป็นยอดฝีมือคนที่สองของเหยาเผิงแล้ว?

เวลานี้ เพียงแค่เป็นคนต่างก็คิดที่จะหลบหลีกกันทั้งนั้น แต่เขากลับยอมรับโดยตรงเลย?

ส่วนยอดฝีมือที่อยู่ด้านล่างสังเวียนตอนนี้ก็พากันมองไปยังมู่เซิ่ง และเริ่มกระซิบพูดกันว่า:

“ไอ้หนุ่มนี้ช่างกล้าหาญมากเสียจริง ถึงขนาดกล้าเสนอตัวออกมาเลย”

“แบบนี้เรียกว่ามีความกล้าหาญมากที่ไหนกันล่ะ มันเป็นการรนหาที่ตายชัด ๆ”

“จบกัน คาดว่าต่อจากนี้ เขาคงจะต้องโดนทำร้ายจนแขนขาหัก และถูกโยนทิ้งลงมาจากสังเวียนเป็นแน่? ”

“ช้าก่อน! ฉัน เหมือนว่าฉันจะเคยเห็นเขา เขาก็คือไอ้หนุ่มนี้ที่ตกลงไปในน้ำเมื่อวานล่ะสิ? ”

“ก็คือไอ้หนุ่มนี้ ตอนนั้นฉันเองยังประหลาดใจ ไม่นึกว่าจะมียอดฝีมือที่ว่ายน้ำไม่เป็นด้วย และคิดไม่ถึงว่าวันนี้จะพบเจอตัวแล้ว แม่งสิ มีกลิ่นอายลมหายใจที่ธรรมดาแบบนี้ ฉันคาดว่าแม้แต่ปรมาจารย์บู๊ก็ยังไม่ใช่เลย”

ทุกคนต่างก็คิดว่า เมื่อมู่เซิ่งขึ้นมาบนสังเวียน ก็คงจะถูกลงมืออย่างหนักหน่วงจนกลายเป็นผุยผง ตายลงไปอย่างแน่นอน

หลินยิงโส่วกวาดสายตาสำรวจไปทั่วร่างของมู่เซิ่ง จากนั้นก็เอ่ยปาก พูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า: “ตัวของนายไม่มีพลังภายในแม้แต่น้อยเลย ฉันว่านายไม่ใช่คนฝึกบู๊ อย่างนายนี้ ยังคิดที่จะขึ้นมาบนสังเวียนเพื่อท้าประลองกับฉันด้วย? รีบคุกเข่าลงไปที่พื้นและคำนับกล่าวขอโทษซะ คนที่ไร้ความสามารถอย่างนายนี้ ฉันไม่อยากที่จะเสียเวลาไปกับนายเลย”

“ในสายตาของฉัน นายเองก็เป็นแค่ไอ้กระจอกเหมือนกัน” มู่เซิ่งยิ้มและส่ายศีรษะ “หากว่าไม่ใช่การประลองในครั้งนี้แล้ว นายเองก็ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะให้ฉันลงมือด้วยซ้ำ”

“กำเริบยิ่งนัก! ” หลินยิงโส่วโมโหขึ้นทันที แล้วก็ลอยตัวขึ้นไปในอากาศ กระโดดลงมาจากด้านข้างของสังเวียน พร้อมกับพุ่งกระโจนเข้าใส่มู่เซิ่ง

ฝ่ามือของเขาดุจดั่งกรงเล็บนกอินทรี พลังความสามารถของนักเสวียน เปิดเผยออกมาอย่างชัดเจน เขาลงมือ โดยใช้เพียงฝ่ามือเดียวก็สามารถตะปบมู่เซิ่งจนกลายเป็นเศษเนื้อ แบบนี้จึงจะแสดงให้เห็นถึงอานุภาพความสามารถของนักเสวียน ที่น่าเกรงขามมิอาจมองข้ามได้!