บทที่ 273 ช่วยเหลือ

จางเจ๋อถามอย่างเย็นชาทันทีว่า"มู่เซิ่ง คุณไม่ได้ยินที่เหอเหยียนนีพูดเหรอ?ค่าอาหารต่อเดือนของคนเหล่านั้นอยู่ที่ 14,500 บวกกับการจ้างครู และบางครั้งก็ป่วย อย่างน้อยเดือนละ 20,000 เงินบริจาคของคุณยังไม่พอ จะช่วยอะไรได้เหรอ?”

ในคำพูดของจางเจ๋อมีการดูถูกและเยาะเย้ยอย่างมาก

"คุณมีงานทำมั้ย?เดือนละ 20,000 คุณเอาออกมาได้ทุกเดือนไหม?"

“ผมไม่มีงานทำ ผมจึงไม่มีเงินเดือน”มู่เซิ่งส่ายหัวแล้วพูด

"พู่--"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จางเจ๋อก็พุ่งน้ำชาทั้งหมดที่เขาเอาเข้าปากในเมื่อกี้นี้

ผู้ชายคนนี้ เขาสมองพิการเหรอ?

ไม่มีงานทำและไม่มีเงินเดือน ยังอวดดีว่าสามารถสนับสนุนเงิน 20,000 ต่อเดือนให้กับบ้านเอื้อเฟื้อ ตลกจริงๆ?

“หรือคุณก็เติบโตมาในบ้านเอื้อเฟื้อด้วยใช่ไหม?” จางเจ๋ออดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เขายังสงสัยว่ามู่เซิ่งก็เป็นผู้พิการด้วยใช่ไหม

“หวังว่าคุณจะพูดอะไรก็คิดดีๆหน่อยนะ ในบ้านเอื้อเฟื้อ ผมไม่อยากเห็นเลือด” มู่เซิ่งพูดอย่างเฉยเมย

"คุณ--"

ดวงตาของจางเจ๋อเปลี่ยนเป็นสีแดง และเขากำลังจะโมโห แต่ถูกห้ามโดยหลู่เยว่เยว่พวกเขามาที่นี่ในวันนี้เพื่อแก้ปัญหาไม่ใช่เพื่อสร้างปัญหา ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่จางเจ๋อพูดนั้นผิดอยู่แล้ว และมู่เซิ่งก็ทำเพื่อบ้านเอื้อเฟื้อ เป็นเรื่องที่ดีแม้ว่าจะไม่สามารถทำได้ก็ตาม จางเจ๋อก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดประชดประชันแบบนั้น

"คุณน้าเหอคุณไม่ต้องกังวลมากเกินไป ต้องมีทางออกแน่นอน แม้ว่าคุณมู่จะช่วยไม่ได้มาก แต่ฉันจะช่วยอีกแรง"หลู่เยว่เยว่กล่าว

เหอเหยียนนีพยักหน้าอย่างอุ่นใจ"เยว่เยว่ คุณก็อย่ากดดันตัวเองมากเกินไป พวกคุณสามารถมาเยี่ยมเด็กๆบ่อยๆ ฉันก็ดีใจมากแล้ว"

“สำหรับความยากครั้งนี้ ฉันไม่รู้ว่าจะผ่านมันไปได้ไหม เพราะเงินเยอะเกินไป”

"ที่อยู่ใหม่หาไม่ได้แน่นอน ราคาบ้านในตอนนี้แพงมาก หาที่อยู่ใหม่ก็ต้องใช้เงินอย่างน้อยสองสามล้าน สำหรับเงินทุนในการซ่อมแซม เราไม่มีเงินมากขนาดนั้น ตอนนี้ก็พยายามอยู่ไปให้ได้ในแต่ละวันก่อนแล้วกัน”

"ถ้าบ้านพังจริงๆ เกรงว่าในอนาคตจะไม่มีบ้านเอื้อเฟื้อในเจียงหนานอีกแล้ว"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ดวงตาของเหอเหยียนนีเปลี่ยนเป็นสีแดง

เธอทุ่มเทความพยายามอย่างมากกับบ้านเอื้อเฟื้อ สำหรับเธอ เด็กๆเหล่านี้คือลูก ๆของเธอ และผู้สูงอายุก็เทียบเท่ากับพ่อแม่ของเธอ เหอเหยียนนีเข้าใจดีว่าเด็กๆ และผู้สูงอายุในบ้านเอื้อเฟื้อเปราะบางเพียงใด เมื่อบ้านเอื้อเฟื้อปิดตัว เกรงว่าพวกเขาคงจะอยู่ไม่ได้ในสังคมนี้และอาจจะอดตายด้วยซ้ำ

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เหอเหยียนนีรู้สึกเศร้าใจอย่างมาก

“ยังไงพวกคุณก็อยู่ต่อไม่ไหวแล้ว ทำไมไม่ปิดตัวลงตอนนี้เลยล่ะ ขายบ้านที่นี่ ยังสามารถหาเงินได้บ้าง” จางเจ๋อก็พูดขึ้นอีกครั้ง

"จะทำอย่างนั้นได้อย่างไร แม้ว่าฉันจะเหลือเพียงลมหายใจสุดท้าย มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะขายบ้านหลังเดียวของเด็กๆเหล่านั้น!" สีหน้าของเหอเหยียนนีเปลี่ยนไปอย่างมาก

จางเจ๋อต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกหลู่เยว่เยว่หยุดไว้ หลู่เยว่เยว่ยืนขึ้นและพูดว่า "คุณน้าเหอวันนี้เรายังมีธุระ งั้นขอตัวไปก่อนนะ ครั้งหน้าค่อยมาใหม่นะ"

“โอเค” เหอเหยียนนีพยักหน้า

เธอดูออกว่าหลู่เยว่เยว่อยากจะช่วยบ้านเอื้อเฟื้อจริงๆ แต่แฟนของเธอไม่สนใจเรื่องนี้เลย แต่มันก็เป็นเรื่องปกติ และเธอก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องบังคับ ดังนั้นเธอจึงพยักหน้าและส่งหลู่เยว่เยว่กับจางเจ๋อออกไปจากบ้านเอื้อเฟื้อ

หลังจากที่จางเจ๋อเดินออกจากบ้านเอื้อเฟื้อ เขาก็ตบสูทบนร่างกายของเขา ถ่มน้ำลายรดพื้นอีกครั้ง และพูดว่า"หลู่เยว่เยว่ผมยังพูดไม่จบเลย คุณลากผมออกมาทำไม?"