บทที่ 306 คุกเข่า!

“แม่ง!”

หัวหน้าอันธพาลโกรธจัดในทันที เขาไม่เคยเห็นคนบ้าบิ่นอย่างหยางเหนิงมาก่อน และตอนนี้กำลังจะตายแล้ว ยังกล้าพูดคำหยาบและด่าพวกเขาอีกหรือ?

เขาไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้วจริงๆใช่ไหม

หนึ่งในนั้นโกรธมาก และชกไปที่หน้าของหยางเหนิงอย่างแรงทันที และพูดอย่างเย็นชาว่า"ไอ้ขยะนี่สมควรตายจริงๆ!"

ทันใดนั้น หยางเหนิงก็รู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่ใบหน้า จมูกของเขาร้อนจัด และเลือดไหลออกจากรูจมูกของเขา จากนั้นหมัดของอันธพาลเหล่านั้นก็ตกลงมา ทำให้ดวงตาของหยางเหนิงพร่ามัว และเขามองไม่ชัดภาพตรงหน้าด้วยซ้ำ

ด้วยพลังต่อสู้ที่แตกต่างกันอย่างมาก หยางเหนิงจึงไม่มีแรงในการสู้กลับเลย

ยิ่งไปกว่านั้น เขาถูกลุงอู๋ เตะจนซี่โครงกระดูกหัก และล้มลงกับพื้นไม่สามารถขยับได้เลย

"อู๋ซื่อซวิน รีบบอกให้คนของคุณหยุดนะ คุณต้องการฆ่าเขาหรือ?"เจียงหว่านได้ยินเสียงคร่ำครวญอย่างเจ็บปวดของหยางเหนิงและรีบพูด เธอต้องการก้าวไปข้างหน้าเพื่อห้าม แต่ถูกพวกอันธพาลขวางไว้โดยตรง

อู๋ซื่อซวินมองไปที่เจียงหว่านอย่างสบายๆ สายตาของเขานิ่งเฉย

เขาเป็นถึงทายาทเศรษฐี และบนเกาะนี้ เขาจะทำอะไรก็ได้ที่เขาต้องการ มีอะไรบ้างที่เขาไม่เคย?ถึงแม้เขายังไม่เคยฆ่าใคร แต่แม้ว่าให้เขาทำสิ่งนี้จริงๆ เขาก็ไม่กลัว ดังนั้นเขาจึงไม่ฟังเสียงร้องของเจียงหว่านเลย

“คุณรีบทำไม หรือไม่รู้หรือว่าการเป็นฮีโร่ต้องแลกมาด้วยราคา?นี่คือจุดจบของการเป็นฮีโร่ ไอ้ขยะแบบนี้กล้าแตะต้องกู ถ้ากูไม่สั่งสอนมันหน่อย คิดว่ากูรังแกได้ง่ายๆงั้นเหรอ?” อู๋ซื่อซวินพูดอย่างมีชัย

เมื่อฟังเสียงคร่ำครวญของหยางเหนิงซึ่งต่ำลงเรื่อยๆ และในที่สุดก็เงียบสนิท สีหน้าท่าทางของเจียงหว่านก็สิ้นหวัง เธอไม่สามารถผลักพวก อันธพาลที่ขวางกั้นเธอออกไปได้เลย และทำได้เพียงมองดูหยางเหนิงหมดสติไป

เมื่อมองไปที่ร่างที่ไม่รู้เป็นหรือตายของหยางเหนิง อู๋ซื่อซวินจึงโบกมือแล้วพูดอย่างเฉยเมยว่า"พอแล้ว"

อันธพาลเหล่านั้นหยุดทันที และยืนอยู่ข้างๆอู๋ซื่อซวินด้วยความเคารพ

"มากับผม"อู๋ซื่อซวินหันกลับมาและพูดกับเจียนหว่าน

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจียงหว่านก็ตื่นตระหนกทันที"คุณ คุณจะทำอะไร?"

"ต้องการทำอะไร?สามีของคุณทำให้ผมขุ่นเคือง คุณคิดว่าวิธีใดที่ดีที่สุดที่จะแก้แค้นเขาล่ะ?" อู๋ซื่อซวินยิ้มอย่างชั่วร้าย และพูดโดยไม่ปิดบัง"แน่นอน มันคือการมีอะไรกับคุณอย่างดุเดือดต่อหน้าสามีคุณ การเป็นฮีโร่มีราคาที่ต้องจ่ายนะ เข้าใจไหม?”

เมื่อเจียงหว่านได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของเธอก็ซีดเซียว

"นำตัวเธอไป"อู๋ซื่อซวินโบกมือโดยไม่คำนึงถึงอารมณ์ของเจียงหว่าน และอันธพาลที่อยู่รอบตัวเขารีบพุ่งเข้ามาทันทีและพาเจียงหว่านออกจากประตูโรงแรม

กลุ่มคนเดินออกไป ก่อนที่อู๋ซื่อซวินจะจากไป เขามองไปที่หยางเหนิงที่หมดสติและพูดประชดประชันว่า"ขยะ ก่อนที่คิดจะลงมือครั้งต่อไป ชั่งน้ำหนักความสามารถของตัวเองด้วย ขยะอย่างมึง กูทุบตีก็สกปรกมือกู ยังกล้ามาสู้กับกูอีก”

หยางเหนิงนอนคว่ำลงบนพื้นอย่างอ่อนแรง โดยไม่ส่งเสียงใดๆ ราวกับว่าเขาตายไปแล้ว

แต่ลุงอู๋ดูออกว่าหยางเหนิงยังมีอาการหัวใจเต้นอ่อนอยู่ แต่เขาถูกทุบตีอย่างรุนแรงจนเป็นลมหมดสติไป

“ใช่แล้ว ต้องให้สามีไอ้กระจอกของคุณเห็นด้วย”

อู๋ซื่อซวินดูเหมือนจะคิดได้บางอย่างในทันที และวิดีโอคอลหามู่เซิ่งโดยตรง ซึ่งโทรจากโทรศัพท์มือถือของหยางเหนิง

หลังจากเปิดวิดีโอ มู่เซิ่งก็ปรากฏตัวบนหน้าจอ เจียงหว่านเห็นมู่เซิ่งถูกอู๋หนานฝ่าสั่งให้คนของตระกูลอู๋ล้อมรอบผ่านทางโทรศัพท์ และน้ำตาก็เอ่อล้นในดวงตาของเธอ

“มู่เซิ่ง!”

เมื่อมู่เซิ่งได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เขาก็เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อเขาเห็นเจียงหว่านและอู๋ซื่อซวินจากโทรศัพท์มือถือแล้ว เขาก็รู้สึกราวกับว่าเขาถูกบีบที่คอและหายใจไม่ออก

นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน!