บทที่ 307 ข่าวที่น่าตกใจ ตระกูลอู๋ถูกทำลายล้าง!

มู่เซิ่งผู้ซึ่งไม่เคยประนีประนอมเมื่อเผชิญกับการข่มขู่ใดๆ แม้ว่าจะเป็นการคุกคามถึงชีวิตความเป็นความตาย ก็ไม่สามารถทำให้เขาคุกเข่าได้ ตอนนี้เขาคุกเข่าลงเพื่อเจียงหว่าน แต่มู่เซิ่งรู้ว่าเขาต้องทำเช่นนี้ มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่สามารถปกป้องเจียงหว่านได้

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า มีความจริงใจ ตอนนี้จริงใจเพียงพอแล้ว” อู๋ซื่อซวินหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่เคยรู้สึกมีความสุขเท่านี้มาก่อน

โดยทั่วไป ผู้คนบนเกาะสองใจอยากจะคุกเข่าเมื่อเห็นเขา แม้ว่าพวกเขาจะคุกเข่าลง อู๋ซื่อซวินก็ไม่รู้สึกถึงความสำเร็จ แต่มู่เซิ่งนั้นต่างออกไป เขารวย ใช้เงินเหมือนกระดาษ และหยิ่งผยองมาก ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลย สามารถทำให้คนแบบนี้คุกเข่าลงให้ตน อู๋ซื่อซวินรู้สึกถึงความสำเร็จอย่างมาก

"ไม่เลว หายากมากที่จะมีใครทำให้ผมมีความสุขแบบนี้ แต่ว่า ผมไม่ได้พูดนะว่าถ้าคุณคุกเข่าให้ผมแล้วผมจะไม่ทำอะไรภรรยาของคุณ"อู๋ซื่อซวินหัวเราะ

ดวงตาของมู่เซิ่งก็หดตัว สองมือออกแรง พื้นใต้เท้าของเขาก็แตกละเอียดเหมือนแก้ว

ทุกคนที่อยู่รอบๆต่างตกตะลึง เกิดอะไรขึ้น ฟ้าถล่มดินสลายหรือเปล่า?

อู๋ซื่อซวินมองไม่เห็นฉากบนพื้น ดังนั้นเขาจึงยังคงหัวเราะและพูดว่า"อย่างไรก็ตาม หากคุณยอมกราบไหว้ผม ผมสามารถปล่อยเธอไปได้"

"อู๋ซื่อซวินตราบใดที่คุณยอมปล่อยเจียงหว่านไป ผมสามารถกราบคุณกี่ครั้งก็ได้ ผมไม่เก่งเท่าคุณ ผมเป็นแค่ขยะที่ไร้ประโยชน์"มู่เซิ่งกล่าว

อู๋ซื่อซวินมองไปที่ไอ้กระจอกที่เหมือนสุนัขที่อยู่ตรงหน้าเขา และกำลังจะเปิดกล้องที่เขาเตรียมไว้นานแล้ว เพื่อบันทึกบางสิ่ง แต่ถูกเจียงหว่านที่อยู่ข้างๆ เขาชนอย่างรุนแรงโดยไม่คาดคิด โทรศัพท์และกล้อง ตกลงสู่พื้นแตกเป็นชิ้นๆ

“นางสารเลว ไม่กลัวตายเหรอ กล้าดียังไงมันทำเรื่องกูเสีย?” อู๋ซื่อซวินตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว เมื่อหยิบขึ้นมา โทรศัพท์ก็โทรออกไม่ได้แล้ว

“ฉันจะสู้กับคุณ จะสู้กับคุณให้ถึงที่สุด!”เจียงหว่านมองดูมู่เซิ่งคุกเข่า หัวใจของเธอปวดร้าวจนหายใจไม่ออก เธอร้องไห้จนน้ำตาไหลล้น เธอกระโดด ไปทางหน้าต่าง ความคิดเดียวของเธอในตอนนี้คือ แม้ว่าต้องฆ่าตัวตายทันที ก็ไม่สามารถทำให้มู่เซิ่งคุกเข่าลงเพื่อเธอ

“อยากตาย?ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ!”

อู๋ซื่อซวินตบหน้าเจียงหว่านด้วยใบหน้าน่ากลัว และยังคงเย้ยหยัน"บนเกาะนี้ แม้แต่ยมทูตยังต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของกู ถ้ามึงอยากตาย มึงก็ต้องถามกูก่อนว่ากูอนุญาตไหม"

“นำตัวกลับไป เมื่อพ่อของผมพามู่เซิ่งกลับมา ผมจะจัดการเธอต่อหน้าไอ้ขยะนั่น!” อู๋ซื่อซวินโบกมือ

ผู้ใต้บังคับบัญชาเหล่านั้นมัดเจียงหว่านทันที และพาเธอไปที่รถ

หยางเหนิงล้มลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ตอนนี้ เขาไม่สามารถแม้แต่จะขยับนิ้วได้ และกระดูกทั่วร่างกายของเขาก็หักหลายท่อน เขาได้แต่มองดูเจียงหว่านถูกนำตัวไป

อีกด้านหนึ่ง

ทางเข้าของงานประมูลหลงหางนั้นเงียบสงบอย่างน่าขนลุก

มู่เซิ่งคุกเข่าลง แต่มันได้กระกระทบพวกเขามากเกินไป เดิมทีทุกคนคิดว่า อู๋หนานฝ่ารวมตัวสมาชิกทั้งหมดของตระกูลอู๋ เพื่อทำการต่อสู้อันยิ่งใหญ่กับจางเสวียนหลง แต่ลูกชายของเขาจับภรรยาของมู่เซิ่ง จนบีบบังคับให้มู่เซิ่งต้องคุกเข่าลง

อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครกล้าหัวเราะกับฉากดังกล่าว เพราะพวกเขารู้สึกได้ถึงความเกลียดชังในตัวมู่เซิ่งอย่างท่วมท้น

"เฮ้อ ตระกูลอู๋นี้โหดเหี้ยมจริงๆ เรื่องที่เอาภรรยาของคนอื่นมาข่มขู่ก็ทำลงคอ"

"เพราะท้ายที่สุดแล้ว ตระกูลอู๋ก็ร่ำรวยจากทางนี้ เรื่องแบบนี้เคยทำมามากแล้ว"

"มู่เซิ่งผู้นี้เป็นผู้ชายที่ดีจริงๆ การคุกเข่าเพื่อภรรยาของเขาย่อมดีกว่าผู้ที่ละทิ้งภรรยาและลูก"

"ใช่……"

ทุกคนกระซิบและพูดคุยกันต่อไป อู๋หนานฝ่ายืนอยู่ในระยะไกล ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

เดิมที ยังกังวลเกี่ยวกับจำนวนคนที่จางเสวียนหลงพามา ว่าจะสู้กับเขาให้สุด และพามู่เซิ่งกลับไปไหม แต่ตอนนี้ คิดไม่ถึงว่าลูกชายของเขาจะแก้ปัญหาทุกอย่างโดยไม่ต้องเสียแรง ก็สามารถทำให้มู่เซิ่งคุกเข่าลงบนพื้นได้อย่างง่ายดาย

ความรู้สึกชนะนี้ทำให้แม้แต่อู๋หนานฝ่าก็รู้สึกเจ็บปวดในใจของเขา ลูกชายของเขา เก่งจริงๆ