บทที่ 331 หญิงปากร้ายก่อเรื่อง!

เมื่อเหยาเผิงได้ยินว่ามู่เซิ่งโดนเยาะเย้ย เดือดเป็นฟืนเป็นไฟในทันที และชี้ไปที่หลิวต้าเลี่ยงแล้วด่าทอ

“เฮ้ย ไอ้อ้วน แกก็ยังมีกำลังฮึกเหิมใช่มั้ย? ปรมาจารย์บู๊สองท่านอยู่ที่นี่ แกมีความกล้าที่จะเย่อหยิ่งเหรอ?”

หลิวต้าเลี่ยงแสยะยิ้มพูดขึ้นมา แต่ว่าฝีเท้า กลับก้าวถอยหลัง

ก่อนหน้านี้เขาโดนมู่เซิ่งสั่งสอน ยิ่งไปกว่านั้นยังเห็นมู่เซิ่งตบรูปปั้นทองแดงหนึ่งฉาดกับตาตัวเอง แม้ว่า ไม่ได้บรรลุความแข็งแกร่งของปรมาจารย์บู๊ แต่ว่าจัดการกับเขา คงจะเป็นเรื่องราวที่เหลือเฟืออย่างแน่นอน

เหยาเผิงโกรธมาก กำหมัดทั้งสองแน่น ต้องการแสดงหมัดสิงอี้ต่อหลิวต้าเลี่ยงในทันที แต่กลับโดนมู่เซิ่งห้ามไว้ เขาไม่อยากเสียเวลากับการทะเลาะกันแบบนี้

“ไม่จำเป็นต้องพูดแล้ว กำหนดการของพวกเราเอง จัดการกันเองได้”มู่เซิ่งพูดอย่างราบเรียบ

เมื่อเหมียวหงอวี่ได้ยินสิ่งนี้ ก็ได้ใจขึ้นมาในทันที เพราะว่าตอนนี้ ตามด้วยเรือคายัคมาถึงบนเกาะเล็กแห่งนี้ เรือสำราญที่ด้านหลังก็กลับไปตั้งนานแล้ว มู่เซิ่งก็ไม่มีทางที่จะกลับไปได้ เขาพูดแบบนี้ แค่ไม่ทำให้ตัวเองจนตรอกเท่านั้นเอง

เหยาเผิงถูกมู่เซิ่งห้ามไว้ แต่ในใจของเขายังคงโกรธมาก และพูดอย่างเยือกเย็นว่า: “หึ ดีนะที่พวกเราไม่ได้รับปากกับเขา ว่าจะมาช่วยเหลือ ไม่อย่างนั้นจะสูญเสียทั้งคนและสิ่งของจริงๆ คนกลุ่มนี้ ไม่ได้เรื่องเกินไปแล้ว”

“พวกเราไปหมู่บ้านชาวประมงกันก่อน”มู่เซิ่งไม่พูดอะไรมากนัก

หลังจากเดินไปไม่กี่ก้าว เขาก็พบหยางฟางฟางยืนนิ่งอยู่กับที่ และหันหน้ามาถามว่า: “หยางฟางฟาง เธอจะจัดการยังไง?”

ความสนใจของหยางฟางฟางอยู่บนเรือคายัก ก็หยุดอยู่ที่ว่าจะตีสนิทกับปรมาจารย์ก่วนและปรมาจารย์เตียวได้อย่างไร แต่น่าเสียดาย ตลอดทางนี้ ปรมาจารย์ก่วนและปรมาจารย์เตียวไม่ได้สนใจอะไรเขามากนัก ดูเหมือนชาติตระกูลของหยางฟางฟาง จะไม่เข้าตาด้วยซ้ำ

อย่างไรก็ตาม ถ้าไปกับมู่เซิ่ง ตัวเองกลับทำให้ปรมาจารย์สองท่านนี้ขุ่นเคืองใจ

สายตาของหยางฟางฟางวนเวียนอยู่ที่มู่เซิ่งและปรมาจารย์ทั้งสองท่านเป็นเวลานาน ในที่สุดก็พยักหน้า และพูดว่า: “ฉันไปกับพวกนายก่อน หาที่พัก ยังไงก็ต้องหาคนที่ดูแลได้นะ”

“งั้นไปกันเถอะ”มู่เซิ่งพยักหน้า

แม้ว่าเกาะนี้ดูไปแล้วจะเล็ก แต่ก็มีผู้คนอาศัยอยู่ด้านบนไม่น้อย ผู้อยู่อาศัยส่วนใหญ่หาเลี้ยงชีพด้วยการตกปลา เนื่องจากอยู่ใกล้ทะเลน้ำลึก และอุดมไปด้วยอาหารทะเล ผู้คนจึงมาเที่ยวที่เกาะนี้กันเป็นจำนวนมาก ตำแหน่งนอกสุดของหมู่บ้านชาวประมง ไม่นึกเลยว่าจะมีรูปแบบการท่องเที่ยวเชิงเกษตรอยู่

แต่ว่า กลับไม่มีสถานที่พัก ดังนั้นมู่เซิ่งจำเป็นต้องเข้าไปในหมู่บ้านชาวประมง และถามไถ่ว่าสามารถพักอยู่ที่นี่ได้หรือไม่

อย่างไรก็ตามชาวบ้านเหล่านี้ ดูแล้วท่าทางเรียบง่ายซื่อสัตย์ แต่เมื่อถามถึงราคา กลับทำให้มู่เซิ่งพวกเขารู้สึกทุเรศ

“คุณว่าอะไรน่ะ? ห้าพัน! พักอยู่ที่นี่คืนหนึ่ง ก็จะเอาห้าพันเลยเหรอ?”มู่เซิ่งยืนอยู่หน้าประตู เผยให้เห็นท่าทางราวกับเห็นผี นี่แม่ง แพงเกินไปแล้วนะ

ถ้าหากว่าเป็นห้องหรูหราที่สุดก็แล้วไป แต่ในสถานที่ธรรมดาๆแบบนี้ พักอยู่คืนหนึ่ง จะเอาห้าพันเลยเหรอ นี่มันขึ้นราคาโดยไม่มีเหตุผลชัดๆ?

“คนละห้าพัน อยู่ในหมู่บ้านของเรา ก็เป็นราคานี้กันทั้งนั้น จะพักหรือไม่พัก”หญิงชราที่ยืนพิงธรณีประตูด้วยท่าทางไม่แยแส พวกเขาตกลงกันไว้นานแล้ว ตั้งราคารวมไว้ที่คนละห้าพันหยวน แบบนี้ถึงจะรีดไถเงินคนต่างชาติได้ก้อนใหญ่

อย่างไรก็ตามในสายตาของพวกเขา เป็นไปไม่ได้ที่หมู่บ้านห่างไกลแห่งนี้ จะไม่มีลูกค้าประจำ สามารถรีดไถได้ ก็ต้องรีดไถอยู่แล้ว

“เฮ้ย ห้าพัน ฉันพักที่ห้องเพรสซิเดนสูทของเมืองเยียนจิง ก็แค่เงินเท่านี้!”เหยาเผิงพูดด้วยความโมโห“ลูกพี่ พวกเราไปดูที่อื่นกันเถอะ”

“ที่อื่น ก็น่าจะเป็นราคานี้กันทั้งนั้น”มู่เซิ่งส่ายหัว เห็นได้ชัดว่าคาดเดาได้ส่วนใหญ่แล้ว

หันหน้ามองกลับมาอีกที มองดูการแต่งตัวของมู่เซิ่ง