บทที่ 332 ชดใช้ห้าแสน!

“เพียะ!”

เหยาเผิงโกรธจัด เดินไปถึงตรงหน้าของล่ายซิ่วฉิน และตบลงไปบนใบหน้าของเธออย่างแรง

ล่ายซิ่วฉินล้มลงกับพื้นอย่างแรง เธอกุมใบหน้าแดงก่ำ และร้องไห้ขึ้นมาในทันที: “ทุกคน ช่วยด้วย คนต่างถิ่นจะฆ่าคนแล้ว พวกมันดูถูกคนในชนบทอย่างพวกเรา ต้องการฆ่าพวกเรา”

ตามด้วยการตะโกนของเธอ เพื่อนบ้านจากทุกสารทิศก็วิ่งออกมาทั้งหมด

เมื่อเห็นว่าบริเวณรอบๆถูกห้อมล้อมไปด้วยผู้คน ล่ายซิ่วฉินเหมือนกับนักพูดเจอกับเวที ก็ทุบหน้าอกในทันที และตะโกนเสียงดังลั่นขึ้นมา“พี่น้องเอ๊ย เพื่อนบ้านเอ๊ย ช่วยด้วย คนต่างถิ่นทั้งสามคนนี้เหยียบแปลงผักของฉันจนเสียหาย ไม่เพียงแต่ไม่ชดใช้เงิน ยังจะตบฉันด้วย พวกเธอดูสิ นี่มันยังมีความยุติธรรมอยู่มั้ย? ยังมีกฎหมายที่ปกครองบ้านเมืองอยู่มั้ย?”

ล่ายซิ่วฉินร้องไห้ไปด้วย ใช้มือชี้ไปที่รอยฝ่ามือสีแดงบนใบหน้าไปด้วย ท่าทางช่างน่าสังเวชยิ่งนัก

และเด็กชายที่อยู่ข้างๆก็จ้องมองมู่เซิ่งและคนอื่นๆด้วยความโกรธ ขว้างก้อนหินที่เขาหยิบขึ้นมาจากพื้นโดยพลการ และตะโกนอย่างโหดเหี้ยม: “ชดใช้เงิน พวกแกทำแปลงผักของบ้านฉันเสียหาย ยังตบคนด้วย ชดใช้เงิน!”

ชาวนาและชาวประมงที่มามองดู เห็นว่ามีรอยตบสีแดงบนใบหน้าของล่ายซิ่วฉินจริงๆด้วย ก็เต็มไปด้วยความแค้นเคืองต่อสิ่งที่ไม่เป็นธรรมในทันที

“ให้ตายเถอะ นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ ไม่นึกเลยว่าคนต่างถิ่นจะรังแกคนในหมู่บ้านชาวประมงของพวกเราเหรอ? นี่มันไม่ให้ความสำคัญกับพวกเราชัดๆ!”

“สั่งสอนไอ้อ้วนนี่สักหน่อย มองปราดเดียวก็รู้ว่าไอ้อ้วนนี่ไม่ใช่คนดีอะไร ท่าทางเป็นพวกเศรษฐีใหม่ มีเงินก็ดูถูกคน!”

“นั่นนะสิ ใครอยากได้เงินแค่นั้นของเขากัน ถุย เป็นสวะของสังคมจริงๆ”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังไปทั่ว ทุกคนก็ไม่ตระหนี่กับคำพูดที่เลวร้ายของตัวเองเลย ต่างทยอยกระแทกไปที่ตัวของมู่เซิ่งกับเหยาเผิงและหยางฟางฟางทั้งสามคน

ผู้หญิงจำนวนมากขึ้น เห็นว่าหยางฟางฟางสวย ก็อิจฉาขึ้นมา ชี้ไปที่หยางฟางฟางด่าทอสารพัด

“เธอต้องการชดใช้เงินเท่าไหร่?”มู่เซิ่งเอ่ยปากถามอย่างกะทันหัน

หยางฟางฟางและเหยาเผิงก็มองไปทางมู่เซิ่งอย่างไม่เข้าใจ ในใจค่อนข้างโกรธ ทำไมต้องชดใช้เงินด้วย? ทั้งที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นฝ่ายผิด และยังทำลายโทรศัพท์ของเขาด้วย พวกเขาต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายชดใช้เงินให้พวกเธอ

เมื่อล่ายซิ่วฉินเห็นว่ามู่เซิ่งยอมจำนน ก็ลุกขึ้นจากพื้นในทันที เท้าเอวแล้วด่าทอ“ก็ได้ ฉันจะคำนวณให้แกเดี๋ยวนี้ ที่ดินผืนนี้เป็นผลมาจากการบุกเบิกสามปีของพวกเรา กว่าจะปลูกผักมาได้ไม่ง่ายเลย ผลปรากฏว่าโดนแกเหยียบย่ำจนย่อยยับไปหมด ของด้านบนนี้ อย่างน้อยก็ต้องห้าหมื่น!”

“ยังมีหน้าของฉันด้วย ก็โดนลูกน้องของแกตบจนได้รับบาดเจ็บ ต้องไปดูแลรักษาที่โรงพยาบาลเสริมความงามที่ดีที่สุด ไม่แน่อาจจะมีค่ารักษาพยาบาลเหลืออยู่ ฉันคิดว่า อย่างน้อยก็ต้องสามแสนห้า รวมทั้งหมดสี่แสน ไม่จ่ายเงินพวกนี้ แกอย่าได้คิดที่จะออกไป!”

สี่แสน!

ชาวประมงรอบๆตกตะลึงเมื่อได้ยินราคานี้ ยัยนี่ ไม่นึกเลยว่าจะกล้าเรียกร้องมากมายขนาดนี้ พวกเขาทำงานดีๆก็ไม่มีรายได้หนึ่งแสนต่อปี ผลปรากฏว่าตบฉาดเดียวนี้ ก็ได้เงินมากมายขนาดนี้

ทันใดนั้น สายตาของทุกคนที่มองไปทางล่ายซิ่วฉิน เต็มไปด้วยความอิจฉา

มู่เซิ่งมองไปที่ล่ายซิ่วฉินอย่างแฝงไปด้วยความหมาย และพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย: “รับเงินสกปรกพวกนี้ แม่ม่ายอย่างเธอและลูกชายของเธอ มีโอกาสได้ใช้มั้ย?”

“นายหมายความว่ายังไง?”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ล่ายซิ่วฉินก็เหมือนแมวป่าที่ถูกเหยียบหาง ด่าว่าอย่างกระหืดกระหอบ: “มองไม่ออกเลย เด็กหนุ่มอย่างแกจะเลวทรามขนาดนี้ กล้าแช่งฉัน ฉันยังต้องการค่าปรับความเสียหายทางจิตใจหนึ่งหมื่น! แกจ่ายไม่ได้ ก็คุกเข่ากราบขอโทษฉันซะ!”

ล่ายซิ่วฉินด่าได้เสียงดังมากขึ้นเรื่อยๆ

“ล่ายซิ่วฉิน อย่าทำมากเกินกว่าเหตุเลย”ในเวลานี้ ชายชราผมหงอกเดินออกมาพร้อมกับไม้เท้า เขาบอกให้ล่ายซิ่วฉินหยุดด่าได้แล้ว

“เขาตบเธอ เขาเป็นฝ่ายผิด แต่เธอจะรีดไถเงินคนอื่นขามากมายขนาดนั้นไม่ได้นะ เธอทำเกินไปแล้วนะ”

“รีดไถใคร แกต่างหากที่รีดไถ แกรีดไถทั้งครอบครัว เขาตบฉัน ฉันต้องการค่าชดใช้แล้วจะทำไม? ไอ้แก่ ฉันว่าแกเบื่อชีวิตแล้วใช่มั้ย!” ล่ายซิ่วฉินชี้หน้าด่าทอชายชรา