บทที่ 356 หวงกางตำหนิอย่างแรง

ในเวลานี้ มีคนปรากฏตัวขึ้นในคิวยาว เมื่อเห็นหน้าของชายคนนั้น ซือเอินหรานก็ปิดปากทันที

ชายคนนั้นคือหวงกางที่มางานกาล่าการกุศล

หลังจากที่ลูกชายของเขาถูกต่อยจนพิการ เขาก็พากลับเมืองทันทีเพื่อรับการรักษาที่ดีที่สุด ขณะเดียวกัน เขาก็ได้รู้เรื่องราวทั้งหมดจากลูกชาย เมื่อรู้แล้ว เขาโมโหมาก

แม่งเอ้ย คนทั่วไปยังสามารถดูออกเลยว่ามู่เซิ่งเป็นพี่ใหญ่ของท่านหลง บุคคลที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ คุณกลับไปทำให้เขาขุ่นเคืองซ้ำแล้วซ้ำเล่า?

โชคดีที่มือและเท้าของลูกชายของเขาพิการ และดูน่าสงสารมาก ไม่เช่นนั้น หวงกางคงจะทุบตีลูกชายของเขาอย่างหนัก

หลังจากนั้น เขาก็เริ่มคิดหาทางออก

แม้ว่าหวงกางจะเป็นนักเลงหัวไม้ในอำเภอซานเซี่ยง แต่อำเภอซานเซี่ยงอยู่ใกล้กับเจียงหนาน เขาต้องพึ่งพาท่านหลงอยู่แล้ว ยิ่งกว่านั้น เมื่อเขาได้ยินเกี่ยวกับเรื่องของตระกูลอู๋ ก็ยิ่งตกใจมาก แม้ว่าอยู่ในอำเภอซานเซี่ยงพวกเขาจะมีอำนาจ แต่เมื่อเทียบกับสถานะของตระกูลอู๋ในเกาะสองใจนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

แม้แต่ตระกูลที่ทรงพลังเช่นตระกูลอู๋ ก็ถูกทำลายล้างอย่างง่ายดาย เขาเป็นใครที่สามารถทำให้มู่เซิ่งขุ่นเคือง?

ดังนั้น เขาจึงพยายามทุกวิถีทางเพื่อขอโทษจางเสวียนหลง โดยหวังว่าเขาจะสามารถแสดงความรู้สึกผิดที่มีต่อมู่เซิ่งได้

หากไม่มีคำสั่งของมู่เซิ่ง แน่นอนว่าท่านหลงก็ไม่กล้าตอบตกลง แต่ตระกูลกู่กำลังยุ่งอยู่กับเรื่องของเยียนจิง จึงไม่รู้ความขัดแย้งบนเกาะสองใจ ดังนั้นในงานเลี้ยงการกุศลของบ้านเอื้อเฟื้อ จึงเชิญหวงกางมาด้วย

"พี่หวงกาง คิดไม่ถึงว่าคุณจะมาด้วย!"

หลังจากเห็นหวงกาง สีหน้าของซือเอินหรานก็เปลี่ยนไป ท่าทีที่หยิ่งยโสต่อมู่เซิ่งก่อนหน้านี้ หายไปจนหมด แม้ว่าที่นี่จะเป็นเจียงหนาน แต่เขาก็เป็นคนอำเภอซานเซี่ยงตั้งแต่เกิด ในอำเภอซานเซี่ยง การทำให้หวงกางขุ่นเคืองมันน่ากลัวเหมือนทำให้ท่านหลงขุ่นเคืองในเจียงหนาน และไม่ใช่คนที่เขาสามารถยั่วยุได้อย่างแน่นอน

หลังจากที่ประสบกับความเสียหายในครั้งที่แล้ว ท่าทีที่หยิ่งยโสของหวงกางก็ลดลงมาก เขากำลังคิดอยู่ตลอดว่าจะขอโทษท่านหลงอย่างไร ครั้งนี้เขามีท่าทีที่ถ่อมตนมาก

"บ้านเอื้อเฟื้อต้องการให้เราแต่ละคนมอบความรักให้ ดังนั้นผมจึงมาที่นี่" หวงกางกล่าว

ในเวลานี้ เขามองไปที่มู่เซิ่งที่อยู่ข้างๆซือเอินหราน และร่างกายของเขาก็สั่นอย่างกะทันหัน ทำไมมู่เซิ่งถึงมาที่นี่?

หรือว่า เขาเกี่ยวข้องกับตระกูลกู่ด้วย?

ตระกูลกู่เป็นตระกูลขุนนางที่ร่ำรวย แม้แต่ตระกูลกู่เจียงหนาน ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าท่านหลง คนที่มีผู้ใต้บังคับบัญชาสองคนนี้ ต้องมีภูมิหลังใหญ่ขนาดไหน?ไม่น่าแปลกใจที่สามารถทำลายตระกูลอู๋อย่างง่ายดาย

การคาดเดานี้ทำให้หัวใจของหวงกางเต้นไม่เป็นจังหวะ มันไม่ใช่ความผิดของเขาที่คิดมาก บทเรียนของเกาะสองใจ มันฝังใจมาก แม้กระทั่งตอนนี้ เขาก็ยังจำมันได้ดี

"ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง พี่กาง คุณช่างเป็นคนที่มีน้ำใจจริงๆ"ซือเอินหรานชมเชย และเมื่อเขาเห็นหวงกางเดินไปที่ตำแหน่งธรรมดาของมู่เซิ่ง เขาก็ผงะและพูดว่า"พี่กาง ทำไมคุณถึงไปในตำแหน่งธรรมดา มาล็อคที่สองเถอะ ผมยังมีตั๋วเหลืออยู่ในมือ”

สิ่งนี้ทำให้จ้าวหลินโกรธมาก ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าไม่มีตั๋ว แต่ตอนนี้คุณมี คุณหมายความว่าอย่างไร?

แต่เธอไม่กล้าพูดอย่างนั้น เพราะท้ายที่สุดแล้ว เธอเคยอาศัยอยู่ในอำเภอซานเซี่ยง เธอรู้จักหวงกางดี

"ไม่จำเป็น ผมรอได้"หวงกางกล่าวอย่างถ่อมตน และเข้าแถวอยู่ด้านหลังของมู่เซิ่งอย่างเชื่อฟัง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ซือเอินหรานรีบพูดว่า"พี่หวง ช่องทางเดินนี้จะเหมาะสมกับสถานะของคุณได้อย่างไร?"

“ช่องนี้มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”หวงกางถามพร้อมกับขมวดคิ้ว

ในขณะที่มองไปที่มู่เซิ่ง ซือเอินหรานไม่ได้ซ่อนความดูถูกในสายตาของเขาและกล่าวว่า"ทางเดินที่นี่ คนที่ผ่าน ล้วนเป็นคนธรรมดาที่สุด และไม่ตรงกับสถานะของท่านเลย"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หวงกางก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว และมองไปที่มู่เซิ่ง หลังจากพบว่ามู่เซิ่งไม่ได้สนใจ เขาก็แอบเช็ดเหงื่อด้วยความตกใจ ดูเหมือนว่าซือเอินหรานไม่รู้ว่ามู่เซิ่งนั้นทรงพลังเพียงใด ถึงกล้าบอกว่าเขาเป็นคนธรรมดาที่สุด

แม่ง หาที่ตายชัดๆ

หวงกางไม่กล้าตอบคำพูดของซือเอินหราน เขาพูดอย่างเย็นชา"ผมชอบเข้าคิวที่นี่ อย่ามาสนใจผม"