บทที่ 359 ความจริงถูกเปิดเผย!

ในเวลาเดียวกัน กู่ชิงเสวียน กู่มู่สวีนและคนอื่นๆต่างก็เดินไปในทิศทางของงานกาล่าการกุศลบ้านเอื้อเฟื้อ พวกเขาเคยได้ยินคำว่าบ้านเอื้อเฟื้อจากปากมู่เซิ่งมานับครั้งไม่ถ้วน ดังนั้นในใจของพวกเขา จึงรู้ว่ามู่เซิ่งเห็นความสำคัญของมันมาก ดังนั้นทุกคนจึงแต่งกายด้วยชุดพิธีการ และเดินทางไปด้วยความเคารพ

“ท่านกู่ ช่วงนี้กิจการยาชำระล้างไขกระดูกขนาดเล็กของคุณเป็นอย่างไรบ้าง?ผมพบธุรกิจแล้ว เป็นเพื่อนตายของผม เขานอนทรมานอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลเพราะความเจ็บป่วยทางร่างกาย หากรักษาให้หายได้ เขายินดีที่จะซื้อยาเม็ดนี้โดยตรงในราคาเดิม"แน่นอนว่าผู้พูดคือจางเสวียนหลง และเมื่อเขาพูดก็มีนัยยะของการโอ้อวดเล็กน้อย

ตั้งแต่ที่ทำงานให้มู่เซิ่ง พวกเขาดูเหมือนจะกลายเป็นเด็กนักเรียนชั้นประถม ต่างก็แข่งขันกันเพื่อแสดงออกต่อหน้ามู่เซิ่ง เพราะพวกเขาทุกคนรู้อยู่ในใจว่าการติดตามมู่เซิ่ง โอกาสในอนาคตของพวกเขานั้นไร้ขีดจำกัด

"แน่นอน ผมพบมันแล้ว"กู่มู่สวีนยิ้มกว้าง ตอนที่เขาบริหารจิวเวลรี่มู่เหม่ยในเยียนจิงนั้น ช่วยเขาได้มากในการรู้จักคนใหม่ๆ ตอนนี้ บรรดาคนที่เขารู้จักที่ต้องการยาเม็ดชนิดนี้และสามารถจ่ายได้นั้นมีเยอะมาก

"โอ้?หรือเป็นคนจากตระกูลมหาเศรษฐีตระกูลกู่ของคุณหรือ?"จางเสวียนหลงอดไม่ได้ที่จะถาม

"ผมจะให้ตระกูลกู่ช่วยได้อย่างไร"กู่มู่สวีนส่ายหัว แต่มีความรู้สึกรังเกียจลึก ๆในดวงตาของเขา

ตระกูลกู่ในเจียงหนาน ซึ่งเป็นตระกูลมหาเศรษฐีที่แยกออกมา ชื่อนี้ฟังดูดี

อย่างไรก็ตาม กู่มู่สวีนรู้อยู่ในใจว่า เขาถูกตระกูลกู่ไล่ออกและไสหัวมาที่เจียงหนาน!

กู่มู่สวีนยังคงจำฉากที่น่าอัปยศอดสูในวันนั้นได้อย่างชัดเจน ที่เขาติดตามมู่เซิ่ง ความหวังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาคือ ในชีวิตนี้จะมีโอกาสได้ล้างแค้น ดังนั้น เขาจะร่วมมือกับตระกูลกู่ได้อย่างไรล่ะ?

เมื่อเห็นสายตาของกู่มู่สวีน จางเสวียนหลงคาดเดาได้บางอย่าง เปลี่ยนเรื่องแล้วพูดว่า"ตอนนี้งานเลี้ยงอาหารค่ำในบ้านเอื้อเฟื้อได้เริ่มขึ้นแล้ว เข้าไปข้างในกันเถอะ"

"โอเค"

กู่มู่สวีนพยักหน้า

ด้านหลังพวกเขา ยังมีหยางเหนิงกับเตาจั๋วและคนอื่นๆตามมาด้วย แม้ว่าพวกเขาไม่จำเป็นต้องช่วยขายยายาชำระล้างไขกระดูกขนาดเล็กแต่มู่เซิ่งให้ความสำคัญกับพวกเขามาก ดังนั้นสถานะของหยางเหนิงและเตาจั๋ว จึงเท่าเทียมกับกู่มู่สวีนพวกเขา

หลังจากเดินไปที่ประตู กู่มู่สวีนก็เห็นฉากแปลกๆ

มู่เซิ่งกำลังอุ้มเด็กอยู่ในอ้อมแขนของเขา และมีผู้หญิงที่น่าเกลียดมากคนหนึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ยังว่าเขาว่าเป็นผู้ชายสารเลวที่ล้อเล่นกับความรู้สึกผู้หญิง ว่ามู่เซิ่งทิ้งภรรยาและลูกชายของเขา

อีกด้านหนึ่งของเท้าของผู้หญิง มีผู้ชายหลายคนยืนอยู่ด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัวบนใบหน้าของพวกเขา

เมื่อเห็นฉากนี้ จางเสวียนหลงก็กังวลทันที และอยากจะขึ้นไปดูมู่เซิ่ง แต่หลังจากเห็นเจียงหว่านที่อยู่ข้างๆมู่เซิ่ง ก็อดไม่ได้ที่จะหยุดเท้า เพราะมู่เซิ่งเคยบอกเขาเป็นการส่วนตัวว่า ต่อหน้าเจียงหว่าน อย่าทำให้เธอสงสัยในความสัมพันธ์ของพวกเขา

ดังนั้น จางเสวียนหลงจึงพูดอย่างเย็นชา"เกิดอะไรขึ้น?"

เมื่อเห็นท่านหลงมา ชายในชุดดำก็ตะโกนทันทีว่า"ท่านหลง โปรดช่วยเราตัดสินด้วย โปรดช่วยเราด้วยเถอะ"

จางเสวียนหลงพูดอย่างเย็นชา"พูด"

ชายในชุดดำชี้ไปที่มู่เซิ่งทันทีและด่า

“ท่านหลง ผู้ชายคนนี้ชื่อมู่เซิ่ง เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา เขาคบกับหวังหลิง หลังจากที่ทั้งสองตกลงกันว่าจะใช้ชีวิตร่วมกัน มู่เซิ่งก็หนีไปโดยไม่มีความรับผิดชอบเลย "

“แต่ในเวลานี้ หวังหลิงก็ตั้งครรภ์พอดี ไม่มีใครเอาเธอ และเธอก็ไม่ต้องการแต่งงานกับใคร ดังนั้นเธอจึงรอมู่เซิ่งที่บ้านเกิด ผลก็คือเธอป่วยและทำได้เพียงทำอาชีพแบบนั้น ชีวิตลำบากมาก"

"หลังจากที่ผมรู้เรื่องนี้ ผมโกรธมาก ในโลกนี้ มีผู้ชายแบบนี้ด้วยเหรอ แต่ผมทำอะไรไม่ได้ นอกจากให้ความช่วยเหลือทางการเงินแก่หวังหลิงบ้างเล็กน้อย"

"ต่อมา เราได้รู้เรื่องนี้โดยบังเอิญ คิดไม่ถึงว่าชายคนนี้ยังคงอยู่ในเจียงหนาน เขาแค่เปลี่ยนชื่อ และกลายเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าไปในของตระกูลเจียง ผมรู้ว่าตอนนี้เขารวยแล้ว ร่ำรวยและมีอำนาจ หวังหลิงไม่มีทางได้เขากลับ แต่ตอนนี้เธอป่วยหนักและกำลังจะตาย เหลือเพียงลูกชายที่ไม่มีที่พึ่งพิง"

“ที่ผมพาเธอมาที่นี่ ก็ไม่มีจุดประสงค์อื่น ผมแค่ต้องการให้เขารับเลี้ยงลูกชายคนนี้ เพราะท้ายที่สุดแล้ว นี่คือลูกชายของเขาเอง แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะปฏิเสธ!”

จางเสวียนหลงยืนอยู่ข้างๆ ยิ่งฟังก็ยิ่งตกใจ ใบหน้าของเขาก็ยิ่งเย็นชามากขึ้น

เขาตกใจมากที่มีคนกล้าใช้เรื่องแบบนี้มาใส่ร้ายมู่เซิ่ง นี่มันหารเรื่องตายชัดๆ?

มู่เซิ่งคือใคร?บุคคลของตระกูลมู่ คนแบบนี้จะไปชอบอีอัปลักษณ์นั่นเหรอ?แม้แต่สตรีสวยหยาดเยิ้มจางเสวียนหลงก็ไม่เชื่อ และตอนนี้ต่อหน้าทุกคน ใส่ร้ายมู่เซิ่งแบบนี้ เจียงหว่าน ภรรยาของมู่เซิ่งจะคิดอย่างไร?

แม้ว่าเธอจะไว้ใจมู่เซิ่ง แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะรังเกียจพฤติกรรมนี้

จางเสวียนหลงอยากจะตำหนิ แต่เมื่อเขาเห็นมู่เซิ่งส่ายหัวเบาๆ เขาก็ปิดปากทันทีและทำได้เพียงฟังต่อไป

“ท่านหลง ท่านดูสิ เด็กน้อยคนนี้เหมือนมู่เซิ่งมากแค่ไหน คุณดูปานในมือของเขาสิ เหมือนกันทุกประการเลย”ชายในชุดดำชี้ไปที่แขนของมู่เซิ่งและพูด

จริงที่บนแขนของมู่เซิ่งมีปานพิเศษอยู่ รอยพิมพ์สีน้ำตาลเข้มปรากฏอยู่นอกแขน

ปรากฎว่าเด็กชายคนนี้ก็มีปานที่แขนด้วย แม้ว่าจะเล็ก แต่ก็เหมือนทุกประการ

ซือเอินหรานอดไม่ได้ที่จะเย้ยหยัน

เขาเตรียมการเหล่านี้มาตั้งนานแล้ว ก็เพื่อทำให้เด็กคนนี้เหมือนลูกชายของมู่เซิ่งให้มากที่สุด

ซือเอินหรานก็อยู่ข้างๆ และพูดต่อไปว่า"ท่านหลง โปรดตัดสินให้ผมด้วย สารเลวแบบนี้ ตายร้อยครั้งก็ไม่พอ!"

เขาทำเป็นแค้นเคืองต่อสิ่งที่ไม่เป็นธรรม แต่ในใจเกือบจะหัวเราะออกมาดังๆ

มู่เซิ่ง ไอ้กระจอก เมื่อกี้หวงกางไม่ไว้หน้าผม คุณสมควรที่จะหัวเราะเยาะผมด้วยเหรอ?วันนี้กูจะให้มึงอับอายขายหน้าในที่สาธารณะ คอยดูว่ามึงกับกูใครขายหน้ามากกว่ากัน

แม้ว่ามึงจะแต่งเข้าไปในตระกูลร่ำรวย แล้วไงล่ะ?

เกรงว่าหลังจากวันนี้ เจียงหว่านคงจะหย่ากับมึงแน่!

มู่เซิ่งอุ้มเด็กไว้ สายตาของเขาเย็นชา ปนไปด้วยความสมเพช เด็กคนนี้ไม่เกี่ยวเลย อายุยังน้อยก็กลายเป็นเครื่องมือในกำมือของคนอื่น ซือเอินหราน สัตว์เดรัจฉาน

นอกจากนี้ ยังมีเหตุผลอื่นที่เขาไม่ให้จางเสวียนหลงหยุดโดยตรง

เมื่อเกิดฉากนี้ขึ้น คำว่า"ละทิ้งภรรยาและลูกชายของเขา"ได้ประทับลงบนหลังของมู่เซิ่งอย่างสมบูรณ์ หากมู่เซิ่งไม่แก้ปัญหาเอง แต่ให้จางเสวียนหลงออกมาระงับเหตุการณ์โดยตรง แม้เหตุการณ์จะสงบลง แต่ การซุบซิบนินทากันเป็นการส่วนตัวจะยังคงมีอยู่ตลอด

มู่เซิ่งไม่สนใจการซุบซิบนินทาเหล่านี้หรอก แต่เขาสนใจความรู้สึกของเจียงหว่าน

ดังนั้น มู่เซิ่งอุ้มเด็กไว้และพูดกับหวังหลิง"พี่สาว ผมรู้ว่าคุณถูกบังคับ ถ้าคุณเชื่อฟังคำสั่งของพวกเขาและใส่ร้ายผม คุณจะได้รับเงินจำนวนมาก และลูกของคุณก็จะได้รับการรักษาในโรงพยาบาล แต่ไม่ต้องห่วง ผมเองก็สามารถรักษาอาการป่วยของลูกชายคุณได้”

หวังหลิงคนนี้ไม่มีความคับข้องใจใดๆกับมู่เซิ่ง และอยู่ๆก็มาใส่ร้ายมู่เซิ่งโดยไม่มีเหตุผลก็คงไม่ใช่ ซือเอินหรานต้องให้เงินเธอและให้เธอมาใส่ร้ายเขาแน่นอน

แม้ว่าเธอจะเป็นโสเภณีระดับต่ำสุด แต่เธอก็รักลูกของเธอมาก สายตาที่ผู้หญิงคนนี้มองลูกชายของเธอนั้นอ่อนโยนมาก และแม้แต่การจับมือก็ยังระมัดระวัง

ยิ่งกว่านั้น เมื่อมู่เซิ่งเสนอว่าจะอุ้มเด็ก เธอเป็นคนที่ประหม่าที่สุดในฝูงชน เพราะกลัวมู่เซิ่งจะทำร้ายเด็ก เท่านี้ก็เพียงพอที่จะเห็นความสำคัญของเด็กคนนี้ในสายตาของผู้หญิงแล้ว

“พี่สาว ผมดูออกว่าอาการป่วยของลูกชายคุณ เป็นโรคทางพันธุกรรมใช่ไหม?ผมรักษาได้ และผมสามารถทำให้เขาเติบโตเหมือนเด็กทั่วไปได้”มู่เซิ่งแตะข้อมือของเด็กเบาๆ แล้วพูดอย่างเคร่งขรึม

“ลูกเอ๋ย อย่ากลัว ลุงไม่ใช่คนร้าย”

หลังจากนั้น มู่เซิ่งมองไปที่เด็กและพูดอย่างอ่อนโยน