บทที่ 373 เชื้อเชิญ

หยางฟางฟางเป็นห่วงมาก ยังไงซะมู่เซิ่งก็เป็นคนที่เธอพามา แม้ว่าจะหวังดีให้มู่เซิ่งเข้าร่วมสี่องค์กรใหญ่ แต่มู่เซิ่งไม่ชอบ เธอก็ไม่สามารถบังคับได้ แต่คาดไม่ถึงว่า เรื่องราวจะพัฒนามาถึงขั้นนี้

ถ้าหากมู่เซิ่งและหัวหน้าเซี่ยต่อสู้กันขึ้นมาจริงๆ งั้นผลที่ตามก็ไม่สามารถคาดการณ์ได้จริงๆ

ต้องรู้ว่า สี่องค์กรใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของหัวหน้าเซี่ย เป็นกลุ่มพันธมิตรนักเสวียนเลยนะ แม้ว่ามู่เซิ่งจะเอาชนะหัวหน้าเซี่ยได้ ขอแค่พันธมิตรเหล่านั้นออกตัวต่อต้าน มู่เซิ่งก็ยากที่จะรับไหวอย่างแน่นอน และท้ายที่สุดอาจมีอันตรายถึงขั้นเสียชีวิตได้

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หยางฟางฟางพุ่งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ขวางอยู่ตรงกลางระหว่างหัวหน้าเซี่ยและมู่เซิ่ง“มู่เซิ่ง นายอย่าได้ใจร้อนเด็ดขาด เขาเป็นหัวหน้าเซี่ยเลยนะ นายรีบไปเถอะ”

“ไป ทำให้สมาชิกในทีมของฉันจนได้รับบาดเจ็บสาหัส ก็อยากไปโดยที่ไม่สนใจอะไร? ฮ่าๆ แกคิดว่าทีมเต่าดำของเรา เป็นที่ที่แกอยากมาก็มา อยากไปก็ไปเหรอ!” หัวหน้าเซี่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“หัวหน้าเซี่ย อย่าได้ปล่อยให้เขาไปเด็ดขาด ถ้าหากเซียวจ้านบาดเจ็บขึ้นมา ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ?” หยางฉางจวินก็พูด

สภาพในตอนนี้ของเซียวจ้านคาดว่าถูกทำร้ายแล้ว ไม่มีความหวังนี้ หยางฉางจวิน ไม่มีทางปล่อยมู่เซิ่งไปเด็ดขาด เขายังคิดว่าจะเอายาจากบนตัวของมู่เซิ่งมาบ้าง

ถ้าหากได้มาเม็ดหนึ่งก็ได้ อย่างน้อยก็ทำให้เขาทะลวงถึงแดนปรมาจารย์บู๊ ไม่อย่างนั้น เขามาครั้งนี้ก็ขาดทุนเกินไปแล้ว

“ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ ฉันดูสิว่าใครกล้าขวางฉัน?”มู่เซิ่งกวาดสายตาเยือกเย็นมองแวบหนึ่ง ทีมเต่าดำอะไร ไม่ได้อยู่ในสายตาของเขาด้วยซ้ำ

อย่าว่าแต่เต่าดำ เลย ต่อให้กลุ่มพันธมิตรนักเสวียนออกหน้า ก็ไม่ได้มีเรื่องอะไร ความแข็งแกร่งตอนนี้ของเขา บรรลุถึงแดนของนักเสวียนระดับสองตั้งนานแล้ว ขาดแค่ยาเม็ดหนึ่งก็ทะลวงได้ ถ้าหากอยู่ภายใต้การระเบิดอย่างเต็มที่ ต่อให้เป็นนักเสวียนระดับสาม ก็ต้องหลบ

“เชี่ย หยิ่งมากจริงๆ!”

“นี่มันหยิ่งเกินไปแล้วนะ แกคิดว่าไม่มีใครลงมือกับแกจริงๆเหรอ?”

“อย่าดูถูกคนอื่น!”

พวกสมาชิกในทีมเต่าดำเหล่านั้น แต่ละคนก็ด่าทออย่างไม่พอใจ

พวกเขาผ่านการแข่งขันคัดเลือก ประกอบกับว่าเต่าดำเป็นทีมที่จะได้รับความเคารพจากผู้คนนับหมื่น ตอนนี้เห็นมู่เซิ่งดูถูกเช่นนี้ ความโกรธในใจก็เพิ่มขึ้นมาอยู่แล้ว

หัวหน้าเซี่ยก็หัวเราะกลับด้วยความโกรธ เขาไม่เคยเห็นชายหนุ่มที่หยิ่งผยองเช่นนี้มาก่อน เขากำหมัดทั้งสองแน่น และพูดด้วยความโกรธว่า: “ดี ดีมาก ฉันอยากจะดูสิว่า ฉันมีสิทธิ์ที่จะขวางแกได้มั้ย!”

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

ในตอนที่การต่อสู้กำลังจะเริ่มขึ้น เสียงตำหนิอย่างโกรธเกรี้ยวของชายชราก็ดังขึ้น

สายตาของทุกคนมองตามไป ท่ามกลางฝูงชน ชายชราคนหนึ่งในชุดจงซานจวงเดินเข้ามา ผมหงอกเต็มหัว กลับมีรัศมีกดขี่ เดินเหมือนเสือตัวหนึ่งหมอบลงพื้น ทุกคนกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว และไม่อยากพูดอะไร

คนแก่คนนี้ ก็ต้องเป็นครูฝึกฝานหรงอยู่แล้ว

“ครูฝึกฝานหรงมานี่เอง”

“สวัสดีครับครูฝึกฝานหรง”

“สวัสดีค่ะครูฝึกฝานหรง”

สมาชิกในทีมเต่าดำเหล่านั้นทยอยขยับไปข้างๆ และทำความเคารพด้วยความเคารพ

หัวหน้าเซี่ยที่เดิมทีกำลังจะลงมือก็นิ่งอึ้ง รีบหยุดการเคลื่อนไหวในมือ วิ่งไปตรงหน้าของครูฝึกฝานหรงอย่างรวดเร็ว ท่าทีเคารพนับถือเป็นอย่างยิ่ง และคารวะว่า: “ครูฝึกฝานหรง ท่านมาแล้ว”

“อือ” ครูฝึกฝานหรงพยักหน้า ทุกทวงท่าทางมีความสง่างาม แฝงไปด้วยความน่าเกรงขามยิ่งใหญ่ยากที่ผู้คนจะเพิกเฉยได้

“ครูฝึกฝานหรง ไม่นึกเลยว่ามู่เซิ่งจะลงมืออยู่ที่นี่ ยังจู่โจมเซียวจ้านด้วย หวังว่าคุณจะลงมือจัดการคนจองหองคนนี้!” หยางฉางจวินก็ตะโกนอยู่ด้านหลัง

ในฐานะผู้นำตระกูลหยาง เขามีช่องข่าวของตัวเอง ดังนั้นก็รู้จักครูฝึกฝานหรงดีกว่าคนอื่นๆ

ครูฝึกฝานหรงไม่เพียงแต่เป็นครูฝึกของทีมเต่าดำ สิบกว่าปีก่อน ก็เป็นลูกศิษย์ทรงพลังคนหนึ่งของกลุ่มพันธมิตรนักเสวียน เป็นเพราะว่าได้รับบาดเจ็บในที่ลับ อายุมากเกินไป ถึงได้เกษียณจากยุทธภพ กลายเป็นครูฝึกของทีมเต่าดำ แต่ถึงแม้เขาจะอายุมาก ความแข็งแกร่งก็ยังคงสูงอยู่ ได้ยินว่าความแข็งแกร่งทรงพลังกว่าปีนั้น ครูฝึกในสี่องค์กรใหญ่ นั่นก็เป็นคนที่มีชื่อเสียงในอันดับต้นๆ

คนระดับนี้ ไม่ใช่นักเสวียนทั่วไปจะเทียบได้ เพราะเขาใหล้จะเข้านักเสวียนระดับสองแล้ว

ครูฝึกฝานหรงออกโรงในตอนนี้ หยางฉางจวินรู้สึกโล่งใจมาก ต่อให้มู่เซิ่งจะทำลายกฎของธรรมชาติแค่ไหน แล้วยังไง? หรือว่าเขาจะสู้ครูฝึกฝานหรงได้เหรอ?

ใบหน้าที่สวยงามของหยางฟางฟางซีดเผือด ตอนแรกคิดว่าหัวหน้าเซี่ยอยู่ เธอก็ยังพามู่เซิ่งไปได้ ตอนนี้ครูฝึกฝานหรงออกมา ตอนนี้เธอไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะพูด

“หึ ไอ้หมอนี่ตายแน่!”ลูกศิษย์ของเซียวจ้านมองดูฉากนี้อย่างมีความสุข

“นี่มันไร้สาระไม่ใช่เหรอ ครูฝึกฝานหรงออกโรง ต่อให้ไอ้หมอนี่มีสิบชีวิตก็ไม่พอ!”

“ฮ่าๆๆ ใครให้เขาจู่โจมพี่เซียวของเรา รอรับการลงโทษเถอะ? พวกนายว่า มู่เซิ่งจะโดนตีแขนทั้งสองหัก หรือว่าทำลายเส้นลมปราณทั้งตัว? ก่อนหน้านี้มีคนกล้าวางยาพิษสมาชิกในทีมเต่าดำของเรา ก็โดนหักแขนขาทั้งสองข้างในทันที”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ อยู่ด้านล่างโดยไม่รู้ตัว

มู่เซิ่งมองดูครูฝึกฝานหรงที่เดินเข้ามาอย่างไม่แยแส การแสดงออกในดวงตา สงบนิ่งไม่ไหวหวั่นกับสิ่งภายนอก ราวกับว่าแม้ครูฝึกฝานหรงจะออกโรง ก็ไม่มีอิทธิพลต่อเขาเลยสักนิด

ครูฝึกฝานหรงเข้าหามู่เซิ่งทีละก้าว และยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าของเขา

ระยะห่างระหว่างทั้งสอง ห่างกันเพียงไม่กี่หมัด และบรรยากาศก็ตึงเครียด

หยางฟางฟางที่ขวางอยู่ข้างหน้าของมู่เซิ่ง ก็รู้สึกประหม่าจนลืมหายใจ