#บทที่ 375 เบี้ยของหยางเหม่ยหลิน

แต่ในเวลานี้ มู่เซิ่งขมวดคิ้วทันที เพราะเขาพบว่า ไม่นึกเลยว่าหยางเหม่ยหลินจะปรากฏตัวที่ร้านแผงลอยปิ้งย่าง

ไม่ต้องคิด หยางเหม่ยหลินต้องตามพวกเขามาอย่างแน่นอน

หยางเหม่ยหลินแตกต่างจากหยางฟางฟาง หยางฟางฟางดูบริสุทธิ์มาก แต่บนตัวของหยางเหม่ยหลิน มีความรู้สึกสวยหยาดเยิ้ม สาวสวยขนาดนี้เมื่อเดินเข้าร้านแผงลอยปิ้งย่าง ก็ดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมายในทันที แม้แต่ชายร่างทรงใหญ่กำยำโต๊ะข้างๆก็ต้องเหลียวมอง ถึงได้ดื่มเหล้าต่อ

“นั่งแออัดกินปิ้งย่างในที่เล็กๆแบบนี้ ไม่รู้สึกสกปรกเลยหรือไง?”หยางเหม่ยหลินค่อยๆเดินไปตรงหน้าของมู่เซิ่ง ก้มหน้าพูด เธอเหลือบมองขวดเบียร์สกปรกและไม้เสียบต่างๆที่ทิ้งไปทั่วใต้เท้า ยกเท้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว กลัวจะโดน

คำพูดแบบนี้ ถ้าหากคนอื่นพูดออกมา คนเหล่านั้นคงจะโกรธอย่างแน่นอน แต่หยางเหม่ยหลินพูดกลับไม่อ่อนน้อมถ่อมตนเลยสักนิด เพราะเธอสวยมาก ยืนอยู่บนร้านแผงลอยปิ้งย่างนี้ มีความรู้สึกไม่เข้ากันเลยจริงๆ

เจ้าของร้านแผงลอยปิ้งย่างเช็ดมือ อยากถามหยางเหม่ยหลินว่ามาสั่งอาหารหรือเปล่า แต่กลับไม่กล้าเข้าใกล้ รู้สึกต่ำต้อยในใจ

หยางเหม่ยหลินมองไปรอบๆ ราวกับกำลังเพลิดเพลินกับความรู้สึกนี้ และพูดกับมู่เซิ่งว่า: “ฉันคิดว่า นายไม่ควรกินของที่นี่”

“งั้นฉันควรกินที่ไหน?”มู่เซิ่งถามอย่างราบเรียบ

“อย่างน้อยก็อยู่ที่โรงแรมห้าดาว ถึงจะคู่ควรกับฐานะของนาย” หยางเหม่ยหลินเอ่ยปากพูดในทันที

“พวกเราร่วมมือกัน เข้าสู่ในทีมเต่าดำด้วยกัน ในทีมเต่าดำ นายกับฉันมีอำนาจมากได้ แม้แต่เซียวจ้านหัวหน้าเซี่ย เจอกับนาย ก็ต้องเคารพนบน้อม”

“นอกเหนือจากนี้ ยังมียาด้วย”

“ฉันได้ยินน้องสาวฉันบอกว่า ยาของนายเป็นยาพิเศษมากที่นายกลั่นออกมาได้เอง ฉันสามารถใช้อำนาจทั้งหมดของตระกูลหยาง มาช่วยนายขายยา ขายได้หนึ่งเม็ดหนึ่งร้อยล้าน ไม่สิ สองร้อยล้านขึ้นไป ตระกูลหยางของเรา สามารถช่วยนายหาความมั่งคั่งที่นายไม่สามารถจินตนาการในชาตินี้ได้!”

หยางเหม่ยหลินพูดขึ้นมาอย่างยิ้มแย้ม พูดไปด้วย ยังยื่นมือไปจับแขนของมู่เซิ่งไปด้วย

เธอเชื่อว่ามู่เซิ่งจะต้องให้ความร่วมมืออย่างแน่นอน ยังไงซะไม่มีใคร ปฏิเสธเงินมากมายขนาดนั้นได้หรอก

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจคือ มู่เซิ่งโบกมืออย่างราบเรียบ และพูดว่า: “ฉันตกลงที่จะร่วมมือกับเธอตั้งแต่เมื่อไหร่? พูดตามตรง ฉันไม่สนใจทีมเต่าดำ และไม่ค่อยสนใจเงินด้วย”

“ฮ่าๆ ไม่มีใครไม่ชอบเงิน แค่จุดวิกฤติของแต่ละคนต่างกันเท่านั้นเอง มู่เซิ่ง นายน่าจะเพิ่งทำงานใช่มั้ย? ยอมที่จะจะเป็นเหมือนคนธรรมดาในชนชั้นแรงงานแบบนี้เหรอ?”หยางเหม่ยหลินฉีกยิ้ม คิดว่าคำพูดของมู่เซิ่งเป็นแค่ปากแข็งเท่านั้น

จากนั้น เธอยื่นมือชี้ไปที่ทุกคนซึ่งกำลังกินปิ้งย่างอยู่ข้างๆอย่างเหิมเกริม และพูดว่า: “ไอ้พวกคนจนกลุ่มนี้ เรียนหนังสือ เรียนมหาลัยตั้งแต่เล็กจนโต ต่อให้จะพยายามมากแค่ไหน ก็แค่คนจนที่ทำงานแปดชั่วโมงเท่านั้นเอง แต่งงานมีลูก น่าเบื่อ ชีวิตแบบนี้ นายอยากได้เหรอ?”

“ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้อาหารที่พวกเขากินในร้านแผงลอยปิ้งย่าง เป็นวัตถุดิบที่ไร้ค่าที่สุดและราคาถูกที่สุด หลังจากแปรรูปด้วยเครื่องปรุงรสคุณภาพต่ำ รสชาติของวัตถุดิบก็หายไปนาน ถ้าหากนายเคยลองไวน์ชั้นนำในประเทศฟา และเนื้อโกเบที่อร่อยที่สุดของญี่ปุ่น นายค่อยมากินเนื้ออย่างและเบียร์เหล่านี้ จะรู้สึกแค่ว่ามันกลืนยาก”

มู่เซิ่งทานเนื้ออย่างเสียบไม้ ไม่พูดอะไร

เหยาเผิงเย้ยหยัน ไวน์ชั้นยอดเหรอ? กูมีโรงกลั่นไวน์ที่ประเทศฟา! ทานปิ้งย่างคือความรู้สึกระหว่างเพื่อน ผู้หญิงอย่างหยางเหม่ยหลินที่แค่ปากหวานก้นเปรี้ยว พูดไปเธอก็ไม่เข้าใจหรอก

อย่างไรก็ตามเมื่อหยางเหม่ยหลินเห็นมู่เซิ่งและเหยาเผิงไม่พูดอะไร คิดว่าพวกเขาพูดอะไรไม่ออก และยังคงพูดซ้ำเติมต่อไปว่า: “มู่เซิ่ง คิดถึงชีวิตในอนาคตของนายด้วยนะ ต่อให้นายจะไม่สนใจ ก็ต้องคิดถึงอนาคตด้วย และคนในครอบครัวของนาย นายอยากจะใช้ชีวิตในสถานที่ที่เหมือนท่อน้ำทิ้งแบบนี้ไปตลอดชีวิตเหรอ?”

เมื่อชายร่างกำยำทานปิ้งย่างได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความโกรธออกมา“เธอมีเงินก็จริง แต่เธอไม่จำเป็นต้องดูถูกคนขนาดนี้นะ?”