บทที่ 48 นี่คือของผม

"ยังไม่ไปรีบทำอาหารอีก!"

จ้าวหลินกวาดมองไปที่มู่เซิ่ง และสั่งอย่างเย็นชา

มู่เซิ่งไม่พูดอะไร และเดินเข้าไปในครัวพร้อมกับผักสองถุง

เมื่อเห็นฉากนี้ ทั้งเจี่ยงฮัวและจ้าวโป๋ก็อดไม่ได้ที่จะปิดปากและหัวเราะ ให้ทำอะไรก็ทำ กระจอกกว่าที่คิดอีก

"ใช่แล้ว พี่จ้าว คุณได้ยินไหมว่า ช่วงนี้มีเครื่องสำอางที่โด่งดังมาก"เจี่ยงฮัวย้ายสายตากลับมา ดูโฆษณาของสปาหรงเหม่ยในทีวี ทันใดนั้นก็ชี้ไป แล้วพูดอย่างตื่นเต้น

จ้าวหลินดูทีวี และเริ่มสนใจและถามว่า"crown ซีรีซ์หรงเหม่ย อยู่ในเจียงหนานใช่ไหม?"

"ใช่ ฉันได้ยินจากเพื่อนหลายคนรอบตัวฉันว่า ครั้งนี้มาเจียงหนาน ไม่ง่ายเลย ดังนั้นต้องไปที่นั่นสักครั้ง"

"พี่จ้าว คุณเคยไปที่นั่นไหม?"

"แน่นอน ฉันเคยไปที่นั่น เจียงหว่านเคยพาฉันไปหลายครั้งแล้ว"จ้าวหลินพูดโกหก พูดได้เนียนมาก ไม่รู้สึกผิดเลย

ทั้งสองหัวเราะพร้อมๆกัน ผู้หญิงมักจะมีเรื่องคุยเยอะ แต่สิ่งที่พวกเธอสนใจที่สุดก็คือเครื่องสำอางและเสื้อผ้า

และสปาหรงเหม่ย ในฐานะร้านเสริมสวยชั้นนำ เพิ่งเปิดตัว crown ซีรีซ์หรงเหม่ย ซึ่งดึงดูดความสนใจมากยิ่งขึ้น และได้รับคำชมอย่างต่อเนื่องได้รับการยกย่องจากดาราดังมากมาย โดยกล่าวว่าเป็นเครื่องสำอางที่มีประสิทธิภาพสูงสุดในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา

ชุด crown ซีรีซ์หรงเหม่ย จำกัดเพียง 5,200 ชุดทั่วประเทศ!

ตัวเลขนี้เหมือนจะเยอะ แต่เฉลี่ยแต่ละจังหวัดก็แทบไม่มากเลย นี่คือราชินีแห่งเครื่องสำอางเชียวนะ!

มีผู้หญิงคนไหนที่ไม่ต้องการมันบ้าง เป็นเพราะมีการขายที่มากขึ้น ราคาของเครื่องสำอางนี้พุ่งไปที่ 2.8 ล้านในตลาดมืด ซึ่งทำให้ไม่มีคนซื้อ

จ้าวหลินและเจี่ยงฮัวแสดงความอิจฉาในสายตาของพวกเธอ

เครื่องสำอางราคา 2.8 ล้านต่อชุด แม้แต่เศรษฐีระดับต้นๆ ก็ยังรู้สึกปวดเนื้อปวดตัว หากพวกเธอได้รับมัน ก็คงกลายเป็นจุดสนใจของญาติๆและเพื่อนฝูงในทันที

"พี่จ้าว วันวาเลนไทน์กำลังจะมาถึงแล้ว ถ้าได้รับชุดเครื่องสำอาง จะมีความสุขมากขนาดไหนกัน"เจี่ยงฮัวยิ้มและมองไปที่จ้าวเสียเวิ่น ดูเหมือนจะหมายถึงอะไรบางอย่าง

จ้าวเสียเวิ่นหันศีรษะของเขาออกไป และไม่พูดอะไรเลย

ตลก crown ซีรีซ์หรงเหม่ย แพงมาก แม้ว่าเขาจะซื้อมัน เขาก็ไม่มีเงินมากมายขนาดนั้น ความฝันแบบนี้ ปล่อยให้ภรรยาของเขาฝันคนเดียวเถอะ

เขาจิบชา เปลี่ยนเรื่องคุยและถามว่า"น้องสาว ใช่แล้ว เจียงหว่านล่ะ?ทำไมไม่เห็นเธอเลย?"

"เจียงหว่านเหรอ ตอนนี้เธอรับผิดชอบโครงการของบริษัทมู่หราน ยุ่งมากทุกวันเลย และอาจต้องทำงานล่วงเวลา"จ้าวหลินกล่าวอย่างภาคภูมิใจ "หลังจากโครงการนี้เสร็จ ยังจะไปร่วมมือกับมู่ซื่อ กรุ๊ป นั่นเป็นตระกูลที่ร่ำรวยมากในเมืองเยี่ยนจิงเลยนะ ไม่มีเวลามากขนาดนั้นหรอก"

ในบ้านเกิดของเธอ เธอเป็นคนที่ได้สามีที่ดีที่สุดในบรรดาพี่น้องของเธอ ใครๆก็รู้ว่าเธอแต่งงานกับครอบครัวที่ร่ำรวย ดังนั้นแน่นอนว่าเธอต้องแสดงสถานะของเธอออกมา

“พี่จ้าวไม่ธรรมดาจริงๆ มีลูกสาวที่เก่งขนาดนี้ ตอนนี้ ในบ้านเกิดของเรา คุณเป็นคนดังแล้วนะ ฉันออกไปข้างนอกก็รู้สึกอยู่เหนือคนอื่น”

เจี่ยงฮัวชื่นชม"พี่จ้าวทำให้พวกเรามีหน้ามีตาจริงๆ"

"ไม่เหมือนกับลูกชายของฉันเลย วันๆไม่ทำอะไร"

"แม่"

จ้าวโป๋ตะโกนด้วยความไม่พอใจ"เพราะงานมันหายากเกินไป มองหาแต่คนที่มีประสบการณ์ในการทำงาน แต่ผมเพิ่งจบจากมหาวิทยาลัย ผมจะหางานได้อย่างไร"

“ใช่ๆ ลูกชายเพิ่งเรียนจบ และมันไม่ง่ายเลยที่จะหางานทำ”จ้าวเสียเวิ่นพยักหน้าด้วยความรู้สึกแบบเดียวกัน

การหางานทำทุกวันนี้ ยากขึ้นทุกที

เมื่อจ้าวหลินได้ยินเช่นนี้ เธอโบกมือและสัญญาว่า"ไม่ต้องห่วง ลูกสาวของฉันรู้จักเจ้านายของบริษัทมู่หราน ถึงตอนนั้น ฉันจะแนะนำคุณให้ไปทำงานในบริษัทมู่หรานเอง"

"ขอบคุณครับคุณป้า คุณป้าเก่งที่สุดแล้ว"จ้าวโป๋พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

จ้าวหลินซึ่งเป็นคนที่หลงไหลคำชมจอมปลอม มีความสุขมากที่ได้ยินเช่นนี้ และพูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอว่า"มันเป็นเรื่องเล็กน้อย"

ในไม่ช้า มู่เซิ่งก็ทำอาหารเสร็จ และเจียงหว่านก็กลับมาถึงบ้าน

"มู่เซิ่ง อาหารพวกนี้พอแล้ว"

เจียงหว่านล้างมือของเธอ และตะโกนที่โต๊ะอาหาร"มากินข้าวด้วยกันเถอะ"

เห็นมู่เซิ่งที่กำลังยุ่งอยู่ในครัว เธอรู้สึกเห็นใจเล็กน้อย

"เรียกทำไม?ให้ไอ้ขยะนั่นยุ่งอยู่ในครัวเถอะ！”

จ้าวหลินจ้องมอง และอดไม่ได้ที่จะตะโกน

“แค่อาหารเจ็ดอย่างกับซุปหนึ่งชาม เรากินไม่พอ จะให้คนไร้ประโยชน์นั่นมากินด้วยเหรอ?ไปทำอาหารมาอีกสองอย่างซะ!”

เจียงหว่านทนไม่ได้และพูดว่า"อาหารพวกนี้ เรากินไม่หมดหรอก..."

“ทำไมจะกินไม่หมด?”

เจี่ยงฮัวพูดต่อ"หลานสาวเจียง พวกเรามาจากในเมือง กินเยอะ ดังนั้น อาหารพวกนี้เรากินหมดแน่นอน"

จ้าวโป๋เริ่มกินตั้งนานแล้ว ใช้มือคว้าน่องไก่ชิ้นโตแล้วยัดเข้าปาก พูดด้วยรอยยิ้มว่า"แม่ครับ ผมกินอาหารพวกนี้หมดแน่นอน พี่เขย คุณทำอาหารเพิ่มหน่อยเถอะ"

“ได้ยินไหม เรากินเสร็จ ค่อยมากิน!”

จ้าวหลินตะโกนอย่างเย็นชา

มู่เซิ่งยิ้มและไม่สนใจเกี่ยวกับคำพูดของทั้งสอง

เมื่อญาติมาก็จะเป็นเช่นนี้ทุกปี และเขาก็ชินแล้ว

“แม่คะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ หนูก็ไม่กินแล้ว”

เจียงหว่านดูโกรธมาก

เธอวางชามและตะเกียบในมือลง เสียงดัง'ปัง' และเดินไปที่ด้านข้างของมู่เซิ่ง

"มู่เซิ่ง ให้ฉันช่วย"

มู่เซิ่งกำลังจะปฏิเสธ

แต่หลังจากได้เห็นสายตาที่จริงใจของเจียงหว่าน เขาก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้มและพูดว่า"ถ้าอย่างนั้น ก็รบกวนภรรยาช่วยหั่นหัวไชเท้านี้ให้หน่อย"

"อืม"เจียงหว่านหน้าแดงและหยิบมีดทำครัวขึ้นมา

ฉากนี้ทำให้จ้าวหลินโกรธมาก ต่อหน้าญาติของเธอ เธอไม่สามารถยอมมู่เซิ่งได้ ดังนั้นเธอจึงปล่อยให้เจียงหว่านเข้าไปในครัวเพื่อช่วย

ในใจของจ้าวหลิน มีความคิดอีกอย่าง บางทีลูกสาวของเธออาจจะเกลียดไอ้ขี้ขลาดคนนี้มากขึ้นไปอีก หลังจากที่ทำอาหารและงานบ้านอย่างเหน็ดเหนื่อย และหย่ากับมู่เซิ่ง