บทที่ 56 พ่ายแพ้

หลังจากซ่งเหยียนหมิงกล่าวประโยคนี้ออกมา ลูกศิษย์ที่อยู่รอบ ๆ ต่างมองไปที่กู่ชิงเสวียนและซูเคอ เป็นที่ทราบกันดีว่าซ่งเหยียนหมิงมีลูกศิษย์ทั้งหมดสี่คน แต่มีเพียงสองที่เก่งเท่านั้น ก็คือกู่ชิงเสวียนและซูเคอ

กู่ชิงเสวียนได้รับการถ่ายทอดวิชาดีที่สุดจากซ่งเหยียนหมิง แต่เธอเป็นลูกศิษย์ของซ่งเหยียนหมิงได้ไม่นาน เวลาในการฝึกบู๊ของเธอนั้นสั้นเกินไป ทำให้เธอแข็งแกร่งไม่มากนัก ดังนั้นในสายตาของทุกคนแล้ว คราวนี้ซูเคอน่าจะเป็นคนที่ลงมือประลอง แต่ซูเคอเคยประมือกับเสี้ยงอานวี่หลายครั้งแล้ว และเขาไม่เคยชนะสักครั้ง เห็นได้ชัดว่าคราวนี้เขาต้องแพ้แน่นอน

ขณะนี้ มู่เซิ่งเดินมาอยู่ข้างซ่งเหยียนหมิงแล้ว และเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“เจ้าสำนัก ด้วยความแข็งแกร่งของซูเคอ แล้วเขาจะสามารถเอาชนะเสี้ยงอานวี่ได้อย่างไร? ผมคิดว่าคุณลงมือเองดีกว่า เพื่อแก้ไขปัญหาของการประลองครั้งนี้เถอะ”

“ถูกต้อง ผู้อาวุโสซ่ง ซูเคอเคยประมือกับเสี้ยงอานวี่หลายครั้งแล้ว ซูเคอไม่สามารถเอาชนะเขาได้หรอก ในแง่ของหมัดมวยนั้น เขาสู้เสี้ยงอานวี่ไม่ได้”

“เจ้าสำนัก คุณลงมือเองเถอะ”

เมื่อซูเคอได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่อยู่รอบ ๆ เขารู้สึกไม่พอใจมาก แต่เขาทำได้เพียงกัดฟันและนิ่งเงียบ ถึงแม้ว่าเขาจะโดดเด่นในกลุ่มคนรุ่นใหม่ของเมืองเจียงหนาน แต่ความแข็งแกร่งของเขานั้นสู้เสี้ยงอานวี่ไม่ได้จริง ๆ

ถึงแม้จะให้เขาออกไปประลอง มันเป็นการอับอายขายหน้าเปล่า ๆ เท่านั้น

“ผมบอกตอนไหนว่าจะให้ซูเคอเป็นคนขึ้นไปประลอง? ผมมีลูกศิษย์อีกคนหนึ่งมาโดยตลอด เพียงแต่ผมไม่ได้บอกให้พวกคุณทราบเท่านั้น” ซ่งเหยียนหมิงกัดฟันและกล่าวต่อ เขาไม่ได้ปรึกษาเรื่องนี้กับมู่เซิ่งก่อน ตอนนี้เขาพูดออกมาแล้ว เขากังวลว่ามู่เซิ่งจะไม่ยินยอม แต่สถานการณ์ตอนนี้ เขาทำได้เพียงบีบบังคับให้มู่เซิ่งยอมเท่านั้น

“ลูกศิษย์อีกคนหนึ่ง?”

“ใครเหรอ? เจ้าสำนักซ่ง นึกไม่ถึงว่าคุณจะมีลูกศิษย์อีกคนหนึ่ง”

“ทำไมผมไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน?”

ซ่งเหยียนหมิงชี้มู่เซิ่งที่ยืนอยู่ด้านข้าง และกล่าวว่า “เขาก็คือลูกศิษย์อีกคนหนึ่งของผม!”

“เขา?”

ทุกคนมองพร้อมกัน และรู้สึกตกตะลึง

“เขาคือใคร?”

“ไม่รู้ ผมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน น่าจะไม่ใช่สมาชิกของโลกฝึกบู๊”

“บุคคลนี้ไม่ได้สวมเครื่องแบบของโรงบู๊เหยียนเต๋อของพวกเราด้วยซ้ำ? แล้วเขาจะเป็นลูกศิษย์ของผู้อาวุโสซ่งได้อย่างไร?”

ขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึง ความจริงแล้ว มูเซิ่งเองก็ตกตะลึงเช่นกัน เขาโน้มตัวไปหากู่ชิงเสวียน และถามว่า “กู่ชิงเสวียน คุณบอกให้ผมมาช่วย แต่คุณไม่ได้บอกเรื่องที่จะให้ผมแกล้งเป็นลูกศิษย์?”

“อาจารย์ ถือว่าช่วย ๆ กันเถอะ อาจารย์ซ่งไม่มีทางเลือกจริง ๆ” กู่ชิงเสวียนเขย่าแขนของมู่เซิ่ง และกล่าวด้วยความออดอ้อนว่า “ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าคุณพ่ายแพ้ ฉันจะต้องแต่งงาน คุณยอมให้ฉันแต่งงานได้ลงคอเหรอ?”

“ผมรู้สึกว่าเสี้ยงอานวี่เป็นคนไม่เลว และเป็นคนที่มีความสามารถ” มู่เซิ่งกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“คุณ—” แก้มของกู่ชิงเสวียนแดงระเรื่อ เธอโบกกำปั้นต่อหน้ามู่เซิ่งด้วยความโกรธ และกล่าวว่า “ถ้าคุณกล้าออมมือให้เขา ก็อย่ามาโทษว่าฉันไม่เกรงใจคุณ!”

“ผมจะสู้อย่างเต็มที่”

มู่เซิ่งหยุดยิ้มและพยักหน้า

เขาสามารถมองออกว่าโอวหยางฟู่เช่อแข็งแกร่งมาก ถึงแม้จะสู้ตอนที่ซ่งเหยียนหมิงรุ่งเรืองไม่ได้ แต่ยังคงเป็นปรมาจารย์ที่อยู่ในแวดวงการต่อสู้มาเป็นเวลาหลายสิบปี กล้าหาญชาญชัย ไม่สามารถดูหมิ่นได้

แน่นอนว่า ถ้ามู่เซิ่งลงมือต่อสู้จริง ๆ มู่เซิ่งคิดว่าฝีมือของตนเองก็ไม่ด้อยไปกว่าเขา

มู่เซิ่งเดินไปอยู่ข้างซ่งเหยียนหมิงด้วยรอยยิ้ม ประสานมือทั้งสองข้างเป็นการคำนับ และกล่าวด้วยความเคารพว่า “อาจารย์ เป็นเกียรติของผมที่ได้ประลองแทนท่าน”

ซ่งเหยียนหมิงมองเขาด้วยความซาบซึ้ง ถ้ามู่เซิ่งไม่ร่วมมือเล่นละครกับเขา เกรงว่าวันนี้นอกจากเขาจะพ่ายแพ้ต่อหน้าทุกคนแล้ว เขายังต้องอับอายขายหน้าอีกด้วย

“คุณเองเหรอ?”

สายตาของโอวหยางฟู่เช่อมองไปที่มู่เซิ่ง และกล่าวด้วยความเหยียดหยาม

เทคนิคมวยบ้าน เน้นฝึกชกเป็นหลัก ฝ่ามือเหมือนมีด สามารถทำให้เหล็กหักได้ อย่างไรก็ตาม เมื่อเขามองมือของมู่เซิ่งแล้ว นิ้วทั้งสิบตรงและเรียวยาวเหมือนนิ้วของผู้หญิง เต็มไปด้วยความคล่องแคล่วและความรู้สึกสวยงาม ไม่เหมือนกำปั้นของคนที่เคยฝึกบู๊เลยสักนิด

ดังนั้น โอวหยางฟู่เช่อจึงตัดสินว่ามู่เซิ่งเป็นคนที่ไม่มีความสามารถอะไร!

“ผมเอง” มู่เซิ่งพยักหน้าเบา ๆ

“โอ้ คุณเคยฝึกบู๊เหรอ? ความแข็งแกร่งของคุณ ยังสู้ลูกศิษย์ที่ฝึกบู๊สองปีของผมไม่ได้ แล้วคุณยังคิดที่จะต่อสู้กับศิษย์เอกของผมอีกเหรอ?” โอวหยางฟู่เช่อกล่าวด้วยความเย็นชา และไม่อยากจะเสียเวลากับมู่เซิ่ง “เจ้าหนู ถ้าไม่มีความสามารถ ผมขอแนะนำให้คุณอย่ามายุ่งเรื่องนี้ เพราะหมัดมันไม่มีตา เมื่อคุณขึ้นไปบนเวทีประลองแล้ว อาจจะไม่มีชีวิตรอดกลับมา”