บทที่ 63 ยืมมา

ทุกคนต่างก็สูดหายใจลึก ตกใจตื่นตะลึงกันอย่างที่สุด!

นี่คือของจริง

อัญมณีที่อยู่ในมือของชายที่อยู่เบื้องหน้านี้ ได้ซื้อมาจากร้านเฟิ่งเสียงอย่างแน่นอน!

ในขณะที่กำลังตื่นตระหนกกันอยู่นั้น ทุกคนก็ยังมองไปที่มู่เซิ่งด้วยสายตาที่ น่าสงสัยมากขึ้นอีก สร้อยคอเส้นนี้มีมูลค่าตั้งเก้าสิบกว่าล้าน เขาก็แค่ไอ้ขยะคนหนึ่ง จะไปเอาเงินจำนวนมากขนาดนี้มาซื้อได้อย่างไรกัน?

จางเหวินเจี๋ยเองก็คิดไม่ตก

แต่งานเลี้ยงเพื่อนร่วมชั้นเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นไม่นาน เขาไม่อาจจะจากไปในตอนนี้ได้ มิเช่นนั้นจะอับอายขายหน้าอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้น จุดประสงค์การมาของเขาในครั้งนี้ ก็เพื่อเจียงหว่าน

หากยังจีบเจียงหว่านไม่ได้ แล้วกลับถูกไอ้ขยะเบียดตกขอบไป เขาคงจะไม่ยอมเป็นแน่

กลุ่มคนได้กระจายตัวกัน เพื่อนร่วมชั้นสามสิบกว่าคน ทยอยเดินขึ้นบันได เข้าไปในห้องรับรอง

แต่กลุ่มคนจำนวนนั้น ต่างก็ได้เริ่มตีตัวออกห่างจางเหวินเจี๋ยบ้างแล้ว ถึงแม้จะไม่ได้เข้าไปผูกมิตรโดยตรงกับมู่เซิ่ง แต่สายตาที่มองไปยังเขานั้น กลับมีความเคารพมากขึ้นไปอีก

โดยของขวัญของมู่เซิ่งนั้น ทำให้พวกเขาตกตะลึงกันอย่างที่สุด

Royal Club สมแล้วที่เป็นคลับบันเทิงที่หรูหราที่สุดในเจียงหนาน ในห้องรับรองนั้นมีขนาดใหญ่จนน่าตกใจ ต่อให้มีจำนวนสามสิบคน ก็ยังไม่รู้สึกว่าแออัดแต่อย่างใด พวกเพื่อนร่วมชั้นรีบทยอยนั่งลง ส่วนเจียงหว่านก็นั่งอยู่ที่ด้านข้างของมู่เซิ่ง

“ขอบคุณนายมาก” เจียงหว่านแอบกระซิบพูดกับมู่เซิ่ง

มู่เซิ่งยิ้ม และพูดว่า: “ขอบคุณอะไรฉันล่ะ? ฉันคือสามีของเธอ ที่ทำแบบนี้ มันก็สมควรอยู่แล้ว”

“ขอบคุณ นี่คือของขวัญที่ดีที่สุดที่ฉันเคยได้รับมาเลย”

เจียงหว่านดวงตาเป็นประกาย ท่วงท่าอ่อนโยนนุ่มนวล

เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่หลงใหลในเงินทอง ตรงกันข้าม เธอยิ่งจะชื่นชอบความมุ่งมั่นจริงใจ แต่นี่ไม่ได้แสดงว่าเธอไม่ชอบรถหรูหราไม่ชอบเพชรพลอยเหล่านี้แต่อย่างใด

เดิมทีเธอคิดว่า ตลอดชีวิตของตัวเอง หลังจากที่แต่งงานกับมู่เซิ่งแล้ว บางทีอาจจะต้องใช้ชีวิตกันไปอย่างเรียบง่ายปกติสุข แต่คิดไม่ถึงว่าในคืนวันนี้ จะสามารถมีช่วงเวลาที่สง่างดงาม ถึงแม้จะเป็นช่วงที่สั้น แต่เธอก็มีความสุขอย่างมาก

“วางใจเถอะ ต่อไปจะมีของขวัญที่ดีกว่านี้แน่นอน สร้อยคอเส้นนี้ ไม่ต้องพูดถึงอีกเลย” มู่เซิ่งพูดขึ้นอย่างอ่อนโยน

“อนาคตเหรอ? ” เจียงหว่านหน้าตาแดงก่ำ มีท่าทีสับสนขึ้นเล็กน้อย และพูดว่า: “พวกเรา ยังจะมีอนาคตต่อไปอีกเหรอ? ”

พินัยกรรมของพ่อใกล้จะถึงกำหนดแล้ว เมื่อถึงเวลานั้น พวกเขาก็จะแยกย้ายกันไปคนละทาง

การข่มเหงซ้ำแล้วซ้ำเล่าของแม่ เจียงหว่านเองก็ไม่กล้าเชื่อว่า เธอจะสามารถยืนหยัดไปได้นานแค่ไหน

เมื่อพูดจบ เธอก็ถอดสร้อยคอออก และจ้องมองโดยที่ไม่อยากเสียมันไป แล้วก็ส่งคืนให้กับมู่เซิ่ง

“ทำอะไร? ” มู่เซิ่งตกใจ

“ก็ให้นายนำมันกลับไปคืนยังไงล่ะ”

เจียงหว่านส่งเสียงฮึ “สร้อยคอเพชรรักที่หวานหยาดเยิ้มเส้นนี้มีมูลค่าตั้งเก้าสิบกว่าล้าน นายคิดว่าฉันเชื่อว่านายมีเงินไปซื้อมาเหรอ อย่างมากนายก็แค่ยืมมาใช่ไหมล่ะ แต่ฉันเองก็ขอบคุณนายมากแล้ว ที่ทำให้ฉันเชิดหน้าชูตาได้บ้าง”

แม้ว่าไม่อยากที่จะเสียมันไป แต่เจียงหว่านก็เข้าใจดีว่า สิ่งของที่มีมูลค่ามหาศาลขนาดนี้ ไม่คู่ควรกับตัวเองขฌ ถ้าหากไม่ระมัดระวังจนเกิดความเสียหาย ต่อให้ขายบ้านของตระกูลเจียงแล้ว ก็ยังคงชดใช้ไม่ไหวอยู่ดี

มู่เซิ่งยิ้มอย่างขมขื่น และพูดว่า: “นี่ฉันมอบให้คุณจริง ๆ”

“นายยังจะเสแสร้งอยู่อีกเหรอ? ถ้างั้นนายบอกฉันมาสิว่า นายไปเอาเงินจากที่ไหนมาซื้อ? ” เจียงหว่านจ้องมองไปที่มู่เซิ่งอย่างจริงจัง

มู่เซิ่งถึงกับสำลัก

ปัจจุบันตระกูลมู่ยังคงมีมุมมองความคิดเห็นที่ไม่ลงรอยกัน ถึงขนาดยังมีนักฆ่าที่จะมาลงมือจัดการเขา หากบอกความจริงกับเจียงหว่านไปแล้ว เกรงว่าจะนำอันตรายมาสู่ตัวเธอด้วย มู่เซิ่งลังเลใจอยู่ชั่วครู่ ก็นำสร้อยคอห้อยคืนกลับไปที่คอของเจียงหว่านอีกครั้ง และพูดว่า: “ถึงแม้จะยืมมา ก็ไม่ต้องนำกลับมาคืนอย่างรวดเร็วแบบนี้ก็ได้”

“ตกลง”

เจียงหว่านนำสร้อยคอกลับคืนมาสวมอีกครั้งหญ และพูดเน้นย้ำว่า “ถ้าหากจะนำกลับไปคืนแล้ว นายจะต้องบอกฉันก่อนล่วงหน้านะ”

มู่เซิ่งยิ้มอย่างขมขื่น ทำได้เพียงตอบรับ “ตกลง”

เชอะ!