บทที่ 64 ท้าเดิมพัน

“จริงหรือเท็จกันแน่ เหวินเจี๋ย นายนี่ช่างเยี่ยมยอดเหลือเกิน”

“คิดไม่ถึงว่าจะมีโควตาสิบคนสำหรับงานแถลงข่าว เหวินเจี๋ย ในช่วงมัธยมฉันกับนายเป็นเพื่อนรักกันนะ เดี๋ยวนายจะต้องให้ฉันสักหนึ่งโควต้านะ! ”

“ยังมีฉันด้วยเหวินเจี๋ย ในช่วงมัธยมฉันช่วยนายชกต่อยกับคนอื่นไม่น้อยเลย ครั้งนี้นายอย่าได้ลืมฉันล่ะ”

หลังจากที่จางเหวินเจี๋ยเอ่ยปากขึ้น

ทุกคนต่างก็ตั้งตารอคอย คาดหวังว่าจะสามารถได้รับโควต้าที่มีอยู่ในมือของจางเหวินเจี๋ย

“อืม แต่จำนวนมีจำกัด ฉันจะคิดให้ดีอย่างแน่นอน”

จางเหวินเจี๋ยยิ้มพร้อมกับส่ายมือไปมาและพูดขึ้น

ขณะนี้ เพื่อนชายร่วมชั้นคนหนึ่งก็พลันมองไปที่มู่เซิ่ง และพูดขึ้นว่า: “เหวินเจี๋ย ตอนนี้นายยังไม่ได้ตัดสินใจที่จะเลือกใคร แต่มีบางคน ที่ไม่สามารถไปได้อย่างแน่นอน ตัวอย่างเช่นมู่เซิ่ง”

“เขา? ”

จางเหวินเจี๋ยมองไปที่มู่เซิ่ง และแสดงท่าทางแสยะยิ้มออกมาอย่างไม่ลังเล “เขาจะมีคุณสมบัติไปร่วมได้อย่างไร งานที่มีความสำคัญขนาดนี้ ไอ้ขยะอย่างนี้ คู่ควรที่จะเข้าร่วมด้วยเหรอ? ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่แน่ว่าไอ้ขยะคนนี้ อาจจะสามารถไปขอยืมบัตรเชิญมาได้ล่ะ? ” เพื่อนร่วมชั้นอีกคนหนึ่งพูดและหัวเราะขึ้น และยังตั้งใจพูดเน้นคำว่า ‘ยืม’ ขึ้นด้วยเสียงดังอีก

มู่เซิ่งไม่ได้โกรธเคือง พยักหน้าและค่อย ๆ เอ่ยปาก พูดขึ้นว่า: “ถูกต้อง ฉันเองได้รับบัตรเชิญแล้ว ทางสวีเจ๋อปิงเป็นคนบอกฉัน”

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ”

“ช่างน่าขันเสียจริงเลย ไอ้ขยะนี้ช่างกล้าพูดอะไรไปเสียหมด! ”

“ฮ่าฮ่า นายรู้ไหมว่าสวีเจ๋อปิงเป็นใคร? เขาเป็นคนของตระกูลมู่เชียวนะ เป็นนักธุรกิจที่ยิ่งใหญ่! ฉันเป็นผู้จัดการของบริษัทมู่หราน ยังเพิ่งจะได้พบหน้าประธานสวีเพียงไม่กี่ครั้ง เขามาเชิญนายด้วยตนเอง? แม่งสินายไม่ต้องคุยโวโอ้อวดขนาดนี้ก็ได้นะ? ” จางเหวินเจี๋ยยิ่งหัวเราะเสียงดังมากขึ้นอีก

ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ย มู่เซิ่งยังคงมีสีหน้าท่าทางปกติ การที่จะได้รับเชิญหรือไม่นั้น ตัวเขาเองชัดเจนเป็นที่สุด

เวลานี้ เจียงหว่านขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย และแอบเหลือบมองไปที่มู่เซิ่ง

เธอเข้าใจในตัวมู่เซิ่งดี เขาเป็นคนที่ไม่พูดจาสุ่มสี่สุ่มห้า แต่แม้แต่ตัวเองก็ยังได้รับแค่บัตรเชิญ โดยที่ไม่เคยได้พบเจอกับสวีเจ๋อปิงด้วยตัวเองมาก่อน แล้วมู่เซิ่งทำได้อย่างไรกัน?

“เหอะเหอะ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ต่อให้ฉันไม่พานายไป นายเองก็สามารถปรากฏตัวในงานแถลงข่าวของตระกูลมู่ใช่ไหม? ” จางเหวินเจี๋ยพูดขึ้น โดยยังพูดแซวเอาไว้ล่วงหน้าว่า “ฉันเองก็คาดหวังที่จะเห็นอย่างมากว่า ในงานแถลงข่าวนายจะมีสภาพอย่างไร”

เมื่อเห็นท่าทางกำเริบเสิบสานของจางเหวินเจี๋ยแล้ว มู่เซิ่งก็ยิ้ม และพูดว่า “พวกเราจะต้องพบกันอย่างแน่นอน หวังว่าเมื่อถึงตอนนั้นนายอย่าได้ตกใจไปล่ะ”

“ยังจะตกใจด้วย? มู่เซิ่ง นายนี่แม่งยังไม่ยอมตายใจอีกเหรอ? ” เห็นว่ามู่เซิ่งยังคงเฉยเมย จางเหวินเจี๋ยกลับโมโหขึ้นแล้ว โดยชี้ไปยังมู่เซิ่งและพูดขึ้นด้วยความโกรธว่า “ถ้าถึงตอนนั้น นายไม่อยู่ในงานแถลงข่าวล่ะจะว่าอย่างไร? ”

“ถ้าหากฉันอยู่ล่ะ จะว่าอย่างไร? ” มู่เซิ่งย้อนถามกลับ

“ถ้าหากนายปรากฏตัวขึ้นในงานแถลงข่าว ฉันก็จะคุกเข่าลงให้กับนายต่อหน้าทุกคน และร้องเลียนเสียงสุนัข! แต่หากว่านายไม่ได้ไป ต่อไปเมื่อนายพบเจอฉัน ก็จะต้องคุกเข่าลง และร้องเลียนเสียงสุนัข! ” จางเหวินเจี๋ยยิ้มและพูดขึ้นอย่างเย็นชา “นายกล้าหรือไม่กล้า? ”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ มู่เซิ่งก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขึ้นที่มุมปาก

เขายังไม่เคยเห็นใครที่โง่เง่าขนาดนี้มาก่อนเลย ดันทุรังที่จะผลักตนเองให้ไปตกอยู่ในสถานการณ์ที่ย่ำแย่

“ได้เลย”

มู่เซิ่งยิ้มและพยักหน้า

“เหอะเหอะ นายนี่แม่งรอคุกเข่าให้ฉันแล้วกัน! ” จางเหวินเจี๋ยยิ้มเยาะเย้ยอย่างไม่หยุด

พวกเพื่อนร่วมชั้นต่างก็ยิ้มแย้มให้กับมู่เซิ่ง ในจิตใจของพวกเขา ครั้งนี้ ไอ้ขยะคนนี้จะต้องอับอายขายหน้าอย่างหนักแน่นอนแล้ว

เวลานี้ เจียงหว่านอดไม่ได้จึงขยับเข้ามาใกล้ และพูดขึ้นว่า “มู่เซิ่ง นายมีความมั่นใจเหรอ? หากว่าไม่ได้จริง ๆ ฉันจะติดต่อไปหาประธานสวี และถามเขาว่าสามารถพานายไปด้วยได้ไหม”

“คุณวางใจเถอะ ฉันสามารถเข้าไปในงานแถลงข่าวได้” มู่เซิ่งพูดขึ้นอย่างเฉยเมย

เขาคือตัวหลักของงานแถลงข่าว หากไม่มีเขา จะดำเนินการได้อย่างไร?