บทที่ 68 ท่านหลงมาแล้ว

“นาย นายพูดอะไรนะ? ” จางเหวินเจี๋ยถามขึ้นด้วยความเหลือเชื่อ

ภายในห้องโถงเงียบสงบลง

เหมือนกับถูกกดปุ่มบังคับหยุด ผู้คนโดยรอบต่างชะงักงันอยู่กับที่ พวกเขาคิดไม่ถึงว่า มู่เซิ่งจะพูดคำแบบนี้ออกมา

เดิมทีพวกเขานึกว่ามู่เซิ่งจะทนรับความกดดันไม่ไหว แล้วคุกเข่าขอโทษ เพราะใครต่างก็ไม่อยากที่จะไปใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในคุก แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า มันแตกต่างกับสิ่งที่พวกเขาคาดการณ์เอาไว้

มู่เซิ่งเงยหน้าขึ้น มองไปที่จางเหวินเจี๋ยอย่างเย็นชา และพูดขึ้นทีละคำทีละคำว่า “ฉันบอกว่า ทำไมนายถึงไม่ไปคุกเข่าอยู่ที่นั่นเองล่ะ คุกเข่าจนกว่าที่แห่งนี้ปิดบริการไปเลย? ”

Royal Club จะปิดบริการในช่วงรุ่งเช้าตรู่ ตอนนี้เพิ่งจะบ่ายสองโมงเอง ให้เขาคุกเข่าอยู่ตรงนั้น คงจะต้องคุกเข่าจนขาหักกันไปข้าง และยังจะมาแกล้งทำเป็นช่วยเหลือตนเองอีก?

ไสหัวไปให้ไกลเลย!

เมื่อพูดคำนี้ออกมา

จางเหวินเจี๋ยก็เกิดความโมโหขึ้นไม่น้อย แม้แต่ทุกคนที่อยู่รอบข้างก็ยังเกิดความโมโหขึ้นด้วย

“แม่ง ไอ้หนุ่มนี้นึกว่าตนเองเป็นใครกันวะ? ”

“แม่งช่างกำเริบเสิบสานชะมัด? คนอื่นช่วยเหลือเขา ยังจะถูกเขาย้อนกลับมาดุด่าอีก คนประเภทนี้ ไม่สมควรที่จะไปช่วยเหลือ! ”

“ใช่สิ คนประเภทนี้ต้องสมควรเรียกตำรวจมาเลย ให้เขาได้ประสบกับความลำบากเสียบ้าง! ”

“เจ้าหนุ่ม หากวันนี้นายไม่คุกเข่า ก็อย่าหวังว่าจะได้ออกไปจากที่นี่! ” กวนหยังพูดขึ้นหลังจากเห็นสถานการณ์ที่ดุเดือด พร้อมกับโบกมือไปมา

เดิมทีพวกนักเลงที่ยืนกันอยู่ด้านข้างนั้นก็อดใจไม่ไหวแล้ว ต่างก็โอบล้อมกันเข้ามา แต่ละคนถือกระบองเหล็ก หากพูดกันดี ๆ ไม่ได้แล้วก็เตรียมพร้อมที่จะลงมือจัดการทันที

จางเหวินเจี๋ยมองไปที่มู่เซิ่ง และพูดอย่างเย็นชาว่า: “ไอ้ขยะ นายเองที่กำลังรนหาที่ตาย อย่าได้หาว่าฉันไม่ช่วยเหลือนายนะ! ”

“ฉันต้องการความช่วยเหลือจากนายเหรอ? ”

มู่เซิ่งไม่แม้แต่จะขยิบตา

“นาย! แม่ง! ”

จางเหวินเจี๋ยโกรธแค้นจนร่างกายสั่นเทา มือไม้สั่น เพียงแค่พูดกับมู่เซิ่งไม่กี่คำ ก็โกรธจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว ท้ายสุด ก็ได้สะบัดมือและพูดขึ้นด้วยความโมโหว่า “ผู้จัดการกวน เรื่องนี้ฉันจะไม่ขอยุ่งด้วยแล้ว คุณมาแก้ไขจัดการเองเถอะ! ”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ กวนหยังก็ราวกับเลือดสูบฉีดแรงขึ้น ส่งเสียงคำราม แล้วก็พาพวกนักเลงที่อยู่ด้านหลังพุ่งเข้าใส่ทันที

“ลุย จับตัวมันเอาไว้ให้ได้! ”

กวนหยังชี้ไปที่มู่เซิ่ง พร้อมกับตะโกนเสียงดัง

“รับทราบ! ”

พวกนังเลงที่อยู่ด้านหลังต่างก็อัดอั้นไม่อยู่มานานแล้ว กวัดแกว่งกระบองเหล็ก และโจมตีใส่ทันที

กวนหยังเห็นเหตุการณ์นี้แล้ว ก็เอามือกอดอก อดที่จะควบคุมรอยยิ้มที่มุมปากเอาไว้ไม่ได้ เหมือนว่าเมื่อได้เห็นภาพที่มู่เซิ่งถูกลูกน้องของเขารุมทำร้าย และคุกเข่าบนพื้นเพื่อร้องขอชีวิตแล้ว

“อย่าเพิ่งลงมือถึงตายก่อน ไอ้หนุ่มนี้กล้าที่จะชกฉัน พวกนายทุบตีขาของเขาให้หักลงก่อน ให้เขาคุกเข่าต่อหน้าของฉัน----”

คำสุดท้ายยังไม่ทันได้พูดจบ กวนหยังก็พลันเบิกตาโพลงขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ เสียงตะโกนที่ดุเดือดนั้น ก็พลันหยุดลงอย่างกะทันหัน ราวกับว่าถูกคนบีบไปที่ลำคอ ไม่มีเสียง

สายตาของเขาหยุดชะงักลงและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ด้านหน้าของเขานั้น ได้มีเงาร่างคนขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นมาในทันใด

ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่เป็นกลุ่มคน!

ตุบตุบตุบ!

เสียงหมัดกระทบเข้ากับร่างกายติดต่อกัน ดังขึ้นที่ข้างหูของเขา ราวกับลมพัดโหม กวนหยังหันหน้ากลับมา ก็เห็นว่ามีเงาร่างคนจำนวนนับไม่ถ้วนลงมาจากอากาศ ก่อตัวกันขึ้นเป็นภูเขาร่างคนขนาดเล็ก

“นายคิดที่จะตบหน้าฉัน? ”

มู่เซิ่งเดินมายืนอยู่ที่ด้านหน้าของกวนหยัง อย่างไม่สะทกสะท้าน

“ฉัน ฉัน......”

ผู้จัดการกวนเหงื่อไหลเต็มฝ่ามือ ตกใจและมองไปรอบข้างโดยไม่รู้ตัว

ด้านข้างของมู่เซิ่ง ไม่มีคนยืนอยู่แล้ว!

เขาคิดไม่ถึงว่า ไอ้ขยะที่โด่งดังไปทั่วเจียงหนาน จะมีฝีมือการต่อสู้ระดับนี้ คนเดียวจะสามารถจัดการนักเลงหลายสิบคนได้ นี่คือพลังความสามารถของปรมาจารย์นักบู๊เลยทีเดียว!

แต่ว่า เขาไม่มีเวลาที่จะไปคิดถึงเรื่องพวกนี้แล้ว

ตุบบ!

มู่เซิ่งฉีกยิ้ม จากนั้น ก็ชกหมัดไปที่ใบหน้าของกวนหยังอย่างแรง

ขาสองข้างของกวนหยังลอยขึ้นจากพื้น ร่างกายที่มีน้ำหนักกว่าร้อยกิโลกรัม ถูกชกกระเด็นลอยไปในอากาศ