แฟนทดลอง

@เช้าวันต่อมา

แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านสีขาวบางๆ เข้ามาในห้อง มะนาวรู้สึกปวดหัวตุบๆ เหมือนมีใครเอาค้อนมาตีหัว เธอครางเบาๆ พร้อมพลิกตัวอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง...นุ่ม อุ่น...และหายใจถี่อยู่ใกล้ๆ

"...!!"

ดวงตากลมเบิกกว้าง เมื่อพบว่าเธอนอนอยู่บนเตียงในสภาพเสื้อยืดตัวโคร่ง กับ...ใครบางคนที่นอนข้างๆ

"กรี๊ดดดด!!"

เธอกรีดร้องสุดเสียงก่อนจะลุกพรวดขึ้นมานั่ง จ้องคนข้างๆ ที่นอนตะแคงหันมามองด้วยสายตาขี้เล่น

"มะ...มาอยู่ตรงนี้ได้ไงวะ ?"

"ใจเย็นสิครับเมีย เดี๋ยวข้างห้องได้ยินนะ"

จอมทัพพูดหน้าตาย พลิกตัวมานอนหงายแล้วกอดแขนหนุนหัวราวกับสบายใจไร้กังวลสุดๆ

"เพี๊ยะ!!

"โอ๊ย"

ฝ่ามือเล็กฟาดเข้าไปจังๆ ที่แก้มหนาของเขา จนจอมทัพเองถึงกับหน้าสั่น

"อะไรกันครับ ตื่นมาก็ตบพี่เลย"

"ไอ้พี่ทัพ!! ฉันไม่ได้เมาจนลืมสตินะเว้ย! บอกมานะ ว่าพี่ทำอะไรฉัน!!"

มะนาวตะโกนลั่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความตกใจและความโกรธ มือยกขึ้นกอดอกแน่น ราวกับปกป้องตัวเองไว้ จอมทัพยกมือแตะแก้มตัวเองเบาๆ แล้วแสยะยิ้ม ไม่โกรธเลยที่โดนตบ แต่เขากลับชอบใจมากกว่า

"โห...ตื่นมายังไม่ทันสวัสดีผัวเลย ตบก่อนเลยเหรอครับ"

"พี่ไม่ได้เป็นผัวฉัน!"

"เมื่อคืนเราทำกันขนาดนั้น หนูจำไม่ได้เหรอ?"

"กรี๊ดดดด!! ไม่จริง!!"

"พี่ก็ไม่อยากเชื่อนะ ว่าจะเป็นครั้งแรกของเรา...แต่ก็ถือว่าเปิดซิงได้คุ้มอยู่"

เขาว่าพลางหันหน้าไปทางอื่น เหมือนพยายามกลั้นยิ้ม มะนาวตัวชาวาบราวกับถูกไฟชอต ใจเต้นรัว ไม่แน่ใจว่าควรจะร้องไห้หรือฆ่าเขาดี ครั้งแรกของเธอกลับเสียให้กับรุ่นพี่ที่แสนจะเจ้าเล่ห์แพรวพราว ทั้งที่เธอเลือกผู้ชายมาทั้งชีวิต แต่กลับต้องมาเสียซิงให้เขาง่ายๆเนี้ยนะ

"พี่มันเลว!! ฉวยโอกาสตอนหนูเมา! พี่มัน....มันเป็นผู้ชายประเภทไหนกันหา!!"

จอมทัพแสร้งทำเป็นเคร่งขรึม แต่ในใจกลับหัวเราะลั่น

"หนูไม่ต้องห่วง พี่รับรองว่าต่อจากนี้พี่จะรับผิดชอบหนูแน่นอน"

"ใครอยากให้พี่รับผิดชอบกันเล่า จะไปตายที่ไหนก็ไปเลย"

"โหดจัด ให้กินฟรีด้วย"

"ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต ไอ้คนวิปริต แล้วอย่าให้หนูรู้นะว่าพี่เอาเรื่องนี้ไปพูดให้คนอื่นฟัง ไม่งั้นหนูฆ่าพี่แน่"

"จะฆ่าบนเตียงหรือบนพื้นดีล่ะครับ พี่ได้หมดเลยนะ ไม่ติดเลย มันส์ดี"

"พี่ทัพ ! ไอ้คนบ้า ไอ้......อร้าย!!"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า" โอเคๆ ใจเย็นก่อนครับ จะเฉลยให้...เมื่อคืนนี้ ‘ไม่มีอะไรเกิดขึ้น’ หนูหลับปุ๋ยตั้งแต่จูบไปคำเดียว" เขากลั้นขำไม่ไหว จึงบอกความจริงกับเธอไป

"ห๊ะ...?"

"พี่ไม่เคยทำอะไรผู้หญิงตอนหมดสติหรอกครับ ถึงพี่จะหื่นแต่ก็มีจรรยาบรรณ"

มะนาวนิ่งไป ใบหน้าร้อนวาบ แล้วที่เธอด่าเขาไปเมื่อกี้ล่ะ

"ไอ้พี่บ้า!! แล้วพี่จะมาหลอกหนูทำไมเนี้ย!!"

"ก็อยากรู้ว่าเวลาเมียหึงหวงผัวจะเป็นยังไง"

"ฉันไม่ใช่เมียพี่!"

"งั้นก็รับผิดชอบสิครับ ในเมื่อเมื่อคืนพี่เสียจูบแรกไปแล้ว"

"หนูไม่เคยจูบใคร พี่อย่ามาพูดมั่วนะ!!"

จอมทัพกระตุกยิ้ม แววตาร้ายอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะขยับใบหน้าเข้ามาใกล้เธอ

"แล้วใครเป็นคนพูดว่า... 'ไม่อยากให้จีบ แต่อยากจูบ' หนูเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอ?"

มะนาวใบหน้าแดงก่ำจนแทบระเบิด ร้องเสียงหลงก่อนจะคว้าหมอนข้างฟาดใส่เขาอย่างแรง

"ออกไปเลยนะ ไอ้คนบ้า ไอ้คนหลงตัวเอง!!"

เสียงหัวเราะของจอมทัพดังลั่นไปทั่วห้อง ในขณะที่มะนาวก็ได้แต่ปิดหน้าตัวเองด้วยความอาย แต่ใครจะไปรู้...แม้เธอจะโกรธแค่ไหน แต่หัวใจก็เต้นแรงไม่แพ้กัน

@10 นาทีต่อมา

มะนาวยังนั่งหน้าแดง หน้าบูดเป็นตูดลิง ขณะที่สายตาจ้องมองเขาอย่างไร้ความปรานี สองคนนั่งตรงข้ามกันอยู่บนโซฟาห้องรับแขก

“จะหัวเราะอีกนานมั้ย!?” เธอกัดฟันกรอด มั่นไส้คนที่เอาแต่หัวเราะชอบใจใหญ่ที่สามารถแกล้งเธอได้สำเร็จ

“ไม่หัวเราะก็ได้ครับ แต่ขอจูบอีกทีได้มั้ย เผื่อจะจำได้ชัดเจนกว่านี้”